My Chemical Romance - The Black Parade (2006)

Oke, hier wil ik dan wel even op reageren. Je zegt dat het te zwaar/depressief overkomt. Als ik dat lees, denk ik dus dat je geen idee hebt waar het album over gaat.
Het gaat over een patiënt die veel te jong overlijd aan kanker en de verschrikkelijke tijden die hij moet doorstaan, nachtmerries e.d.
De cd is eigenlijk het verhaal van die man. En ik moet zeggen: dat is toch behoorlijk depressief. Pak de lyrics er maar eens bij en je zult zien!
Vandaar dat de clip van "Welcome To The Black Parade" zwaar en depressief is. Dit is namelijk de sfeer van het album omdat het tenminste ergens over gaat, een serieus onderwerp als je het mij vraagt.

Amen! =]

Nu zeg jij dat het depressief is, terwijl ik zeg dat het te zwaar en depressief overkomt. Sorry, maar dan zeggen we tot daar aan toe nog het zelfde.

En dat laat de clip dus (te) goed doorkomen blijkbaar, maar toch vind ik de muziek dan te veel als 13 in een dozijn klinken. Dit bestaat al. En een band moet van goede huize komen om er tussen te passen.

De lyrics pak ik er pas bij als ik de cd heb gekocht. En lyrics moeten je dan toch aanspreken, en natuurlijk is het een zwaar onderwerp, en toch doet de band het niet voor me.

Nee, jij zegt dat je het zwaar/depressief over vind komen maar dat het dat niet is.
Ik zeg dat het zwaar/depressief overkomt omdat het dat wél is. Duidelijk verschil lijkt mij.

13 in een dozijn? Ik vond dit toch een behoorlijk originele cd met een geheel eigen sound. Dat dit een andere cd was dan zijn 2 voorgangers geef ik toe. Die waren goed, maar dit is toch duidelijk een grote stap vooruit!
Waar vind je dan dat MCR zich tussen probeert te wringen?

Bij hun gitaren, altijd tijdens de riffs die 2 bovenste snaren aanslaan met een effectje en altijd zo een 'mini-solo' erbij. En het refrein is altijd 'rocken' terwijl het naar mijn weten meer gewoon kabaal met een toch niet perfecte zang ertussen. En dat imago maakt het nog veel erger dan het is.

Ik vind het een goed album! Het is druk zal maar zeggen hou ik wel van en de teksten vind ik ook goed en het verhaal erin. Jammer genoeg houd mijn moeder er totaal niet van en draait ze de cd nooit in de auto.
Alle muziek die ik mooi vind, vind zij herrie behalve Anouk dat vind ik leuk en mijn moeder ook.

13 in een dozijn is het verkeerde woord. Maar de teksten vind ik bijvoorbeeld op Placebo lijken (qua sfeer) en de opbouw van de muziek (nu heb ik niet veel nummers gehoord) herken ik greenday-dooky (ja die!) in.

En dan kom ik weer terug op wat ik eigenlijk bedoel. Te zware teksten, bij te makkelijke muziek.

Niet dat ik de band op ook maar een manier af wil zeiken, als ik er toch nog eens aan toe kom om hem te luisteren zal ik ook stemmen. Tot nu toe, hebben ze iig geval al de interesse zodat ik reageer. En dat hebben "slechte" bands niet. Maar ik zeg ook weer niet dat ik het een leuke band vind.

Ik kan je nu alleen maar aanraden om hem helemaal te gaan beluisteren. Ik denk dat je oordeel dan nog redelijk mee zal vallen!

Als liefhebber van zowel Dookie als The Black Parade wil ik hier toch even op reageren. Ik vind persoonlijk dat The Black Parade toch een stukje 'zwaarder', bombastischer is dan Dookie. Dookie is gewoon aangename pretmuziek, Black Parade valt toch net onder een andere categorie vind ik. Hoewel ik beide cd's goed vind, dat dan weer wel!

Wat hij zegt

The Black Parade vind ik dus echt niet te vergelijken met Dookie inderdaad! Ze zijn allebei goed, maar totaal verschillend!

recensie vanop stubru.be:

Zoals je al kon horen in single "Welcome To The Black Parade" zijn de invloeden van groepen à la Green Day en Sum 41 nooit ver weg. Maar waar Green Day op "American Idiot" nog erg intelligent omsprong met iets wat een beetje als conceptalbum kan doorgaan, zijn die van MCR minder tactvol. Vaak krijg je 't gevoel dat het rammen om te rammen is. Let wel, 't is allemaal zeer goed gemaakt, maar het mist wat inspiratie en klinkt allemaal wat té. En we hebben het vooral al zo vaak eerder gehoord. 2 sterren.

Niet dat ik ook maar iets meer waarde hecht aan het oordeel van een muziekjournalist boven de gemiddelde mume-user.....maar toch, dan ook maar de andere kant van het spectrum. Van musicomh.com:

If you're someone for whom rock 'n' roll courses through your blood, then every so often - probably about once every five years or so - a band or record or festival moment will come along and reaffirm the meaning of life. When you look back, you'll be able to number them on the fingers of one hand:
Dog Man Star by Suede.

The first time you heard Nirvana's Smells Like Teen Spirit.

The moment when The Streets took you back to those cold Brixton mornings outside Maccy D's and the Dog Star.

The sun setting on Love at Glastonbury.

Crowd-surfing to Dirty Pretty Things at the Astoria even though you were twice the age of anyone else in the crowd.

And then when that list should be full, you'll find room in it for The Black Parade.

This is such a great, great record for so many reasons. Many of them revolve around the fact that I am much, much too old for it. I was a goth the first time round for Bauhaus and Sisters Of Mercy and The Mission and, back then, when I fell in love with boys in tight black jeans and eyeliner and too much hair dye and an obsession with death, I knew that a part of my soul would always belong to them.

But never did I expect that at the age of 36 any popular music would still have the power to swell my heart and raise the hairs on the back of my neck quite as much as this. And certainly not a concept album that owes so much to Kurt Weill and Bertolt Brecht, Queen and The Rocky Horror Show.

Like The Libertines in black and white or a monochrome Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band, Gerard Way and his cohorts are here to save rock 'n' roll from manufactured reality TV stars and bland R&B, whether in the opening stomp of The End, the manic guitar intro of Dead! or the crashing stadium anthem of The Sharpest Lives.

Piano ballads? They've got those licked too - and with names like Cancer and Disenchanted, they're reminding us that music that means this much should never take itself too seriously.

And there's *that* intro. Minimal, fragile, delicate, heart-rending as it grows, gently swells and then bursts into more life than you'll ever live, beating to the drum of your heart. If this album contained nothing but its title track it would still be the greatest thing you'd heard this year. Close your eyes and let it take you back to the best moments of your life before you're too old to remember how great they felt.

I Don't Love You drips with the kind of romance The Smiths longed for (but no-one ever loved them enough). House Of Wolves is pure rock 'n' roll - a true descendent of all the best bits of grunge, but with better clothes. Teenagers is just fun, through and through.

This is an album which references music hall theatricality, marching band propaganda, religious pomp, punk energy and, perhaps more surprising than anything, an overarching sense of fun. This is a band who not only have a sense of humour but who revel in it. We've seen it before on tracks such as You Know What They Do To Guys Like Us In Prison and I'm Not Okay (I Promise) but this time round My Chemical Romance are not going to let up. They're going to grab you round the neck and squeeze so much that it hurts not only when you laugh but even when you breathe.

However much they hate the tag, this is as emotional as music gets, full of those perfect moments when everything - fashion, street culture, youth movement, Daily Mail smear campaigns and unbearably fantastic songs - come together in blissful harmony and the record-buying public unites to put it where it belongs: at the top of the charts.

Gerard, you'll never top this. You probably know that yourself. But other bands will. It may take one year, it may take 10, but they will come and they will mean as much to us as this did. And, when we hear them, we'll close our eyes and remember all the others that have meant that much to us before. Until then, like you, we'll carry on.

Hoor net "Famous Last Words" op Kink FM en moet me bij Facedown aansluiten: 13 in een dozijn punkrock. Wel aardig maar meer ook niet. Hebben we eerder (en beter) gehoord).

Ik vind MCR echt geweldig =) alleen waarom staan de 2 allernieuwste nummers hier nog niet op =O?

kill all your friends en the way home is trougt you, 22 jan uitgekomen =O

Ik vind dit persoonlijk minder maar de drummer z'n haar is wel leuk
Ga het ook zo es laten knippen denk ik:)

te weinig goede nummers om als heel album te blijven boeien....

2,5 ster

Misschien omdat deze cd vorig jaar al uitgekomen is?

zeker wel een mooi album

ik geef hem 5 sterren

Komt er een nieuw album uit waar die 2 nummers zullen opstaan ? Ik hoop dat het album er dan snel is

Nou, het lijkt me niet dat ze nu alweer aan een nieuw album bezig zijn. Ze zijn nog druk aan het touren en ze staan behoorlijk volgeboekt zag ik op de site. Voorlopig zie ik dus geen nieuw album van MCR.

Misschien een klein EP'tje dan? =]

niet er orgineel 'my chemical romance' ik bedoel verzin zelf wat...de naam he...

Verklaar je nader peapower!

Ik gok dat peapower doelde op een combinatie van The Chemical Brothers en Matchbook Romance.

Pff, zo kun je er wel een hoop verzinnen natuurlijk..

dit is de beste plaat ooit, voor een 14 jarig schoolmeisje dan die van kauwgompop houd

voor mensen met een gezond verstand is dit bagger van de bovenste plank


ik wou dat ik hier -5000 op kon stemmen

Wees welkom, nieuwe user .

bobbiej schreef:Wees welkom, nieuwe user .


hahaha, ja
eigenlijk zijn uitgesproken meningen best gevaarlijk en dom
nu maar hopen dat ik niet teveel harten breek

nu even serieus, de enige reden dat ik hier op deze site wou komen is om dit album af te kraken
hoewel ik wel zoals velen verleid was om mee te doen aan een " muzikaal geslachtsdeel meet contest"
maar ik heb besloten om verder geen commentaar meer te geven want het laatste wat ik wil is de " sociale pikkie" uit te hangen
dit zal dus ook mn laatste bericht zijn:
ik heb naar dit album geluisterd en het is zielloos, het vraagt er om om kritiek te krijgen
mischien zijn het wel aardige jongens in deze band maar de muziek is oneerlijk en vooral de zanger heeft een messias-complex
het is duidelijk waarom ze in een band spelen en het is niet voor de goede redenen
jonge mensen die dit nu consumeren zullen er over tien jaar niks aan hebben, en die gedachte is verscrikkelijk
neem nou de titel: the black parade, dit is alles behalve " zwart"
ze doen geforceerd dramatisch, maar dit is niet dramatische muziek dit is voorspelbaar
en daarbovenop is het allemaal verpakt in een glimmend-jasje om de kinderen nog meer te laten happen
dit is te lelijk om je geld er aan te besteden, en ik wou dat jonge mensen dat dus ook niet zouden doen

dat was het
elvis has left the building

Blaaaaat, deze plaat is super

En dat tmf het tegenwoordig uitzend is niet mijn schuld want als dit niet werd opgepikt door de media was het nog steeds mijn bandje geweest en niet het bandje van 1.000.000 nederlandse meisjes en jongens die niet eens wisten wat emo betekende

Cancer het pareltje, en ik hoop dat ze die niet uitbrengen want dan word er vast nog meer gezeurd

...

cancer is iets waar celine dion mee zou komen als de platenmaatschapij aan haar zou vragen of ze ook de emo-route eens op zou moeten gaan