The Who - Who's Next (1971)

Ja ook al tegengekomen, Paramor kende ze wel en Led Zeppelin niet dat is gewoon niet te geloven hoe dat kan.

Led Zeppelin ken ik natuurlijk wel. Paramor niet.. Maar dit terzijde.

dit album vind ik net zo tijdloos als het debuutalbum van de doors. dit album is net zo'n must have om die reden.

The Doors tijdloos? Misschien wel, maar de psychedelische sound van The Doors kan ik nou eenmaal moeilijk toegankelijk noemen. Deze rockmuziek is toegankelijker denk ik.

Dat orgeltje van The Doors komt de toegankelijkheid anders wel ten goede, vind ik.

Over dit album: ik luister hem niet zo vaak meer, maar als ik hem beluister, is het altijd met veel plezier.

Baba O'Riley is echt fantastisch, maar verder vind ik het album niet meer dan aardig vooralsnog. The Who blijft voor mij toch één van de mindere bands van de hele grote (Beatles, Stones, Kinks, etc.) uit die tijd. Geef ook meer de voorkeur aan hun wat onstuimigere liedjes (bv. Can't Explain).

Toch valt The Who wel degelijk te scharen onder de eredivisie van de sixties. Probeer The Who sell out eens.

Dat geef je goed aan; dat het voor jou een van de mindere bands is. Want voor vele grote namen zijn zij van belangrijke invloed geweest; Cream, Jimi Hendrix, Rush en zelfs ook de legendarische Led Zeppelin.
En wat mij betreft hoort Keith Moon i.i.g in de top van de eredivisie, juist hij geeft voor mij dit album een extra meerwaarde en vooral in de toegevoegde tracks.

Ik vind the Who ook ietwat overschat, maar 't was verder wel een goede band.

In het rijtje van mindere bands zijn het The Rolling Stones die voor mij fameus uit de boot vallen.

Kinks en Beatles zijn dan wel weer ijzersterk

Alhoewel ik Led Zep nog wel goed vind, is dat toch niet echt mijn ding inderdaad. Rush vind ik echt niet om aan te horen en de albums van Jimi komen bij mij ook niet boven 3* uit geloof ik.

Ik zal me later nog eens verdiepen in de toegevoegde tracks - en The Who Sell Out. Eerst dit album wat beter leren kennen.

Naast dat ik nu nu zo ongeveer wel alles ken van the Beatles, the Rolling Stones en Led Zeppelin (erg vet alledrie) wilde ik een andere grote band leren kennen van lang geleden (voor mijn leeftijd dan) die wat afwijkt van m'n dagelijkse afspeellijst.

The Who kende ik alleen van Behind Blue Eyes, My Generation en Pinball Wizard, dus dat was erg weinig. Vandaag zag ik deze cd bij de uitverkoop van de Free Record Shop en heb hem maar aangeschaft aangezien ik droog sta wat nieuwe 'oude' muziek betreft.

Het begint erg sterk met Baby O'Riley en vervolgens vind ik eigenlijk alle nummers die volgen erg lekker klinken.

En nu ik deze band wat beter begin te kennen, besef ik opeens dat ik door Keith Moon ben begonnen met drummen, na het zien van de documentaire over hem in 'Het Uur Van De Wolf' een aantal jaar terug.
Echt heel erg merkwaardig van mezelf dat ik niet meteen naar the Who ben gaan luisteren terwijl de drummer me heeft geïnspireerd

Je kent The Who wel van nummers als Behind Blue Eyes, maar niet van nummers als Baba O'Riley, Won't Get Fooled Again en Who Are You? Da's opmerkelijk. Dat zijn toch wel de bekendere nummers. Of kijk je geen CSI?

Haha, ze kwamen me wel vaag bekend voor nu ik het album heb geluisterd, maar die drie kende ik gewoon goed.
Maar Behind Blue Eyes is ook gecoverd door Limp Bizkit ( ) dus die is ook wel bekend. Maar nee, ik kijk geen tv. Op z'n Vincent Vega's

Oranje kijk ik dan wel weer

De minder bekende nummers vergeet ik al gauw en ben ik niet zo genoodzaakt om ze snel weer te gaan luisteren. En wat Keith Moon hget formidabel. Niet mijn favoriet lid maar wel een interessant lid. Wat ben ik jaloers op Rogers gezang.

Dat nummer kende ik inderdaad ook al. Maar pas toen ik dit album had geluisterd, wist ik dat het een cover was. Ik vind het niet zo'n slechte cover hoor, ik ken (veel) erger.

Ja, inderdaad, maar ik mis die hele climax op het einde Het klinkt zo tiener radiovriendelijk begrijp je? Verder klinkt die idd niet slecht.

Idd het origineel van the Who is veel meeslepender dan de versie van Limb Bizkit. De essentiële ommekeer in het nummer hebben ze hierbij weggelaten en dat vind ik enorm jammer...

Ik heb beide Behind Blue Eyes op mijn exemplaar staan. Maar wat is het verschil?

Nee, jij hebt twee verschillende exemplaren van The Who op je exemplaar staan. Dat heb ik overigens ook.

Wij doelen op deze versie:
YouTube - "Behind Blue Eyes ": Limp Bizkit, featuring Halle Berry

Dat snap ik maar wat is het verschil tussen beide Who versies?

Volgens mij is de tweede versie van dat nummer opgenomen tijdens het Lifehouse project. En is de versie die op het oorspronkelijke album staat opnieuw opgenomen.

Ik vind de tweede versie een stuk beter, die draai ik ook vrijwel altijd i.p.v. de andere.

gwoon een wereldplaat , met het ongelooflijk mooie ' baba '

fantastisch die opener !!!!

Ik heb er zelfs 3. Eén Live-versie en 2 albumversies. Bij mijn weten is er geen verschil, maar misschien is de geluidskwaliteit van eentje beduidend beter.

Er is een duidelijk verschil tussen beide versies. Draai ze maar eens achter elkaar. Bepaalde gitaar riffs zijn bijvoorbeeld anders. Ook is Keith's drumwerk wat simpeler bij de 2e (originele) studio versie.

Wat dat betreft prefereer ik de eerste versie duidelijk.

Die bonustracks maken het wel een lange zit, maar desondanks een top album. Ik ga the Who steeds meer waarderen, zijn veel meer dan dat bandje dat een hit had met My Generation.

Overigens is Behind Blue Eyes echt honderd miljoen miljard keer beter dan de cover van Limo Bizkit.

Ja... wat valt er toe te voegen aan The Who en aan dit superalbum? Genoeg zou ik zo zeggen; waar er vaak een koppeling is tussen The Who en het (ook briljante) Tommy is deze evenzo goed.

Luisterend naar dit prachtige album blijft het kippenvel staan! Ondertussen zet ik behind blue eyes nog maar eens op en brul lekker mee - fantastisch gewoon!

Die versie die bij de bonustracks staat is inderdaad eerder opgenomen dan de versie die oorspronkelijk op het album stond. Die tweede versie (bonustracks) is in New York opgenomen. Gitarist Leslie West speelde ook mee, maar zijn bijdrage is weggemixt in deze versie.
Roger zingt hier wat emotioneler op, omdat nét voordat hij dit nummer ging inzingen, zijn hond overleden was.

De tweede versie heeft inderdaad meer emotie in Roger's stem. Maar de power van de eerste versie valt bij mij meer in de smaak.