The Who - Who's Next (1971)

geweldige plaat met een memorabele opener in Baba O'Riley. The Who laat met deze plaat horen klaar te zijn voor de jaren zeventig en toch haalt het publiek bij de volgende platen toch een beetje de schouders op en begint The Who iets in te leveren van haar status als band in de buitencategorie. Hierop is daar nog niets van te merken, louter topnummers.

Bij Quadrophenia leverde de band nog niks in hoor. Daarna pas wel, toen dat album niet zo leek in te slaan als deze of Tommy.

Lexcoaster......wij zijn het met elkaar eens.

Ik heb dit album gisteren nog geprobeerd om in zijn geheel af te luisteren . Helaas , halverwege toch maar weer op de eject knop gedrukt .
Ik vind het maar een rommelig album waar geen touw aan vast te knopen valt .
Dit is ook het enige en ook tevens het laatste album van The Who dat in mijn cd-rek komt .

O wel het rek vol bietels albums, en maar eentje van The Who?

Ken je Tommy, Quadrophenia en het magistrale live album, live at leeds wel dan?

Ik zou vooral dat live album nog eens gaan proberen, maar anderzijds, dit is inderdaad wel hun beste album, en als die je al niet pakt heeft een verdere zoektocht ook niet veel zin meer denk ik.

Ik heb ook heel lang moeten luisteren voordat ik enig idee had van wat ik eigenlijk aan het luisteren was. Heel herkenbaar Rudiger, begin bij de wat makkelijkere nummers en op den duur kom je er wel

Maar Live at Leeds is toch wel van een andere orde dan deze.

Townshend en Entwistle op de gitaar. Daltrey die zingt en drumwerk van Keith.
Meer heb je toch niet nodig?

Het middenstuk (5, 6 en 7) skip ik ook vaak, maar met Behind Blue Eyes en Won't Get Fooled Again mis je mijns inziens een van de beste afrondingen allertijden van een album.

En wat mij betreft had Too Much of Anything als reguliere track ergens in het middenstuk geplaatst mogen worden, wat een mooi nummer.

Je hebt eigenlijk enorm gelijk, ik heb hem net nog even afgespeeld, maar het is echt een super live album.

Echt iets voor rudiger als live album liefhebber.

Meest onderschatte nummer is Going Mobile. Gewoon een lekker nummer om keihard af te draaien.

Rommelig? Ik vind dit juist een heel coherent album met een constante sfeer, al zit er ook een bepaalde afwisseling in de nummers. Het is ook niet bepaald psychedelisch ofzo, sterker nog de composities zijn redelijk goed te volgen vind ik.

Maar zeer 'onstuimig' is het allemaal wel te noemen, wellicht dat dat je niet ligt.

Ik zou zeggen probeer Tommy en Quadrophenia eens, hun twee andere meesterwerken. Ik heb het vage idee dat die albums je wel gaan bevallen, vooral Quadrophenia.

Dit is gewoon het nagenoeg perfecte rock album uit begin jaren 70.

Nummers als Baba O' Riley, Bargain, The Song Is Over, Behind Blue Eyes en Won't Get Fooled Again zijn onverwoestbare klassiekers natuurlijk.

Op de 1 of andere manier moet ik The Who, The Doors en Led Zeppelin altijd aan elkaar linken waarom weet ik niet, maar heb altijd een beetje hetzelfde gevoel bij die bands als ik weer eens wat er van afspeel.

Op dit album vind ik The Who vele malen beter dan The Beatles en The Stones samen, én dat is werkelijk ongelofelijk. Na Never Mind The Bollocks, het beste album ooit

Ik neem aan dat jij de veiligheidsspeld toch allang uit je oren hebt gehaald of loop je anno 2011 nog in punkgewaad .

Ben nooit zo`n voorstander geweest van The Who en dit album doet me ook niet veel .
Ik kocht hem eens in de uitverkoop want ik was nieuwsgierig geworden door de reacties en de hoge waardering hier op MM . Ik schrijf hem nog niet af en moet er denk eens goed voor gaan zitten om dit album te ontdekken. Who knows .

Haha neen hoor, enkel liefhebber van punkmuziek

Vanavond geluisterd en wat is dit toch fantastisch.
Klinkt nog steeds super fris, en Behind Blue Eyes is wat mij betreft één van de beste akoestische nummers ooit. Net even gespeeld op gitaar, zo geweldig!
Ja ik heb helaas niet de pen om samen te vatten wat ik hier zo goed aan vind, maar weet wel dat ieder bandje die in het pop/rock genre zit hier heel goed naar moet luisteren.
Uiteraard nog steeds een dikke 5*

Ik houd zielsveel van The Who en dit is m'n favoriete studio-album van de band. Wat een krachtige en energieke plaat is dit toch. M'n hart bloeit open als ik de vele positieve kritieken lees die het album hier krijgt. Ik sluit me er dan ook van harte bij aan.

Bands als Led Zeppelin of Deep Purple zijn best leuk, maar doen (op wat losse nummers na) toch echt wel onder aan The Who. Ontzettend veel energie en erg vooruitstrevende muziek. Het klinkt alsof het gisteren uitgebracht had kunnen zijn. Stuk voor stuk geniale nummers en zelfs de bonus tracks zijn interessant. Hoe vaak kom je dat nou tegen?

Zelden. Ik moet me dringend eens iets van The Who in huis halen. Deze of Tommy wellicht.
Ik had ooit een live album op tape waar oa Baba O' Reily opstond. Geweldig nummer!
Wordt Won't Get Fooled Again niet gebruikt als theme song van CSI:Miami?
(en de andere CSI's worden ook met The Who nummers ingeluid)

Ja, volgens mij is dat Won't Get Fooled Again. Het is heel slim om iets van The Who in huis te halen, het is zo veel beter dan ik had verwacht. Tommy en Who's next zijn beide geweldige albums en ik weet eigenlijk niet of er bij The Who sprake is van een instapper, dus ik kan ze beide aanraden.

Ik vind Getting in Tune echt geweldig .

Pure and Easy en I Don't Even Know Myself zijn voor mij de beste bonus tracks.

Water is ook wel leuk.

Tja, noem maar eens een slechte Who track op dit album, ik wens je veel succes.

Daar ben ik het mee eens. Op dit album staat geen slecht nummer, inclusief bonus tracks.

De beste who ever. Het album pakt me bij de strot en laat me niet meer los. Prachtige legendarisch syntesizer werk van pete. Maar vooral de machtig mooie sterke songs zijn het die het hem doen. En dat entwistle kon bassen da's bekend. Om maar te zwijgen over moon. Roger zingt de longen uit zijn lijf. Natuurlijk was pete weer de drijvende kracht achter dit prachtige album. Het ene hoogtepunt volgt het andere op. Met recht een classic album. Verder luisteren en zwiegen

De beste van The Who. Alleen maar top nummers. En vele van de bekenste van de groep.
Blij dat het geen concept album is geworden maar gewoon een rockplaat.
Wat een muziekjaar trouwens 1971. Deze Sticky Fingers En Led Zep IV pff een favoriet kiezen is voor mij bijna onmogelijk. 5 sterren voor deze.

The Who staat wat mij betreft toch zeker wel ver boven Led Zeppelin hoor.

Wat een flauwekul eigenlijk een wedstrijdje muziek, wie boven wie staat. Er zijn een aantal legandarishe bands die muziek van eeuwigheidswaarde hebben voortgebracht en daar horen zowel The Who als Led Zeppelin bij natuurlijk.

En natuurlijk horen daar Pink Floyd, The Stones, Beatles en The Doors ook nog bij als het om de jaren 60 en 70 gaat tenminste. Voor mij allemaal gelijkwaardige bands die erg veel invloed hebben gehad, alleen houd ik van de ene band nu eenmaal meer dan van de andere band.

Dat ontken ik ook niet, ik zeg alleen dat ik The Who een stuk beter vind en The Who klonk wat mij betreft ook net even iets nieuwer.

Een beetje gelijk heb je wel natuurlijk. Er zijn wel veel 'wedstrijdjes' op musicmeter maar die horen dan niet zo thuis bij een albumbespreking, tenzij het gaat om een vergelijk met andere Who-cd's (in dit geval).

Who's next is bij mij lang favoriet geweest, als beste album van The Who. Langzaam maar zeker is die positie echter overgenomen door Quadrophenia. Alle liefhebbers van Who's next kan ik dan oprecht dit album ook eens aanbevelen.

Overigens is alles van The Who in de periode tot en met 1981 erg goed tot geweldig te noemen. Dezelfde beoordeling kan (voor de wedstrijdliefhebbers!) ook aan Led zeppelin worden gegeven.