Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Na 10+ negatieve berichten heb je je punt inmiddels wel gemaakt hoor.

Natuurlijk is deze plaat niet zo relevant als hun jaren '60/'70 werk, maar er zijn genoeg mensen die hier nog altijd erg van kunnen genieten.

Muziek is nog altijd een persoonlijke beleving, maar dat schijnt er bij jou niet in te gaan.

Voor mij is dit een album waar wat zware emotionele herinneringen aan kleven, daarom kan ik sommige nummers ook onmogelijk met droge ogen uitluisteren.

Het laatste reguliere Pink Floyd-album vind ik compositorisch beter dan het vorige "A Momentary Lapse of Reason", al wordt het peil van het debuut en de jaren '70-albums niet meer gehaald. Productioneel erg verzorgd en sfeervol, al verliest Pink Floyd af en toe in bombast. Globaal een best genietbaar album mede vanwege de soms prachtige gitaarsolo's.

Dit is op zijn tijd een lekker album om op de achtergrond af te spelen, lekker ontspannen en relaxt. Deze vind ik ook beter dan Momentary.

Fijne Pink Floyd plaat met hele goede composities! Een hele verbetering t.o.v. de "....lapse of reason". Eerlijk gezegd, ik vind ook niet alle Pink Floyds MET Waters goed. Deze is bovengemiddeld.

Fijna soloplaat van David Glimour onder de naam van Pink Floyd. Het schijnt dat zijn vrouw notabene nog een aantal composities voor dit album geschreven heeft. Iets waar Gilmour niet goed in is en zich eigenlijk niet mee zou moeten bezighouden, nee dat kan hij beter aan anderen overlaten. Laat Gilmour alleen maar voor de uivoering en de praktijk zorgen, want daar is hij bijna niet in te verbeteren. Dit album vind ik ondanks dat ze teveel geflirt hebben met Wish You Were Here (want dat is duidelijk te horen) toch wel een goed album geworden met erg genietbare nummers erop. Marooned, Cluster One, High Hopes en Poles Apart vind ik toch de beste nummers van dit album.

En toch klinkt dit album een klein beetje als een herhalingsoefening van een album van hun een kleine 20 jaar geleden, maar dan minder goed geslaagd.

Deze is wel een stuk beter dan A Momentary Lapse of Reason, en het is op zich geen onaardige plaat. Echter, Pink Floyd is na The Wall uitgegroeid tot ''zomaar een band''. Op geen van de drie volgende albums wisten ze mij écht te raken of echt bijzondere muziek te maken zoals zij dat voorheen zo mooi deden. Het is allemaal perfect ingespeeld, maar mist gewoon bezieling en spanning.

Je vergeet Take It Back !

Onzin natuurlijk , op deze schijf spelen 3 Floyd leden alleen Waters ontbreekt , kan je dan onder de naam Pink Floyd opereren , JA .
Anders had Queen , Marillion , AC/DC ook niet meer zo mogen heten .
Dit is toch echt het laatste Pink Floyd album en wat voor 1 .

Klopt inderdaad! Als je zo redeneert kun je bijv. Tommy van The Who ook wel een soloprojectje van Townshend noemen (eigenlijk al het werk van Thw Who) en zo kan ik er nog wel een paar noemen.

Op dit album heeft Rick Wright op 4 van de 11 nummers meegeschreven. Dat vind ik toch een behoorlijke inbreng,

Voor mij is The Wall het laatste 'echte' volwaardige Pink Floyd album. Alles na The Wall zijn teveel op ego's beruste platen, en waar maar al te graag de naam van Pink Floyd aan gehangen werd, omdat het dan veel beter en meer verkocht word. Want wees eerlijk, als op het vorige album en deze de naam van Pink Floyd niet was weergegeven, dan zou waarschijnlijk de helft minder ervan verkocht zijn. De meeste fans waren nog erg nieuwschierig naar het vorige en dit album natuurlijk. Kijken hoe het zonder de inbreng van Waters zou gaan. Maar je moet toch toegeven dat de 'echte' Pink Floyd bestond vanaf A Saucerful Of Secrets tot en met The Wall, dat prestigieuze project was gewoon hun zwanenzang en eigenlijk de Pink Floyd ondergang. Met nog een prachtig live document uit 1980/'81. Alle 3 platen erna waren teveel op ego berust om nog als volwaardige Pink Floyd plaat te zien. Daarvoor was de invloed van Waters gewoon net even te groot. Hetzelfde op de Final Cut hoor, een steengoed album, maar net even teveel Waters solo, en te weinig inbreng van de overige leden om als volwaardig Pink Floyd album bestempeld te kunnen worden. Dit is natuurlijk een erg lekker album, en nog wat beter dan AMLOR. Mooie nummers en erg intiem gespeeld allemaal. Alleen ik ga er niet apart voor zitten om dit te gaan beluisteren. Nee als je aan het klussen of iets aan het doen bent, is deze perfect om op de achtergrond af te spelen.

Queen is gestopt na Made In Heaven en na de dood van Freddy vind ik. Queen heeft gewoon teveel geleund op Freddy, en zijn zang en uitstraling en charisma was zo uniek dat hij niet vervangbaar leek. Nee respect voor Led Zep, die zijn gestopt na de dood van drummer John Bonham, en zijn niet als een uitzendbureau verder gegaan met allemaal vervangers ervan. AC/DC vind ik een ander verhaal, vooral omdat ik Brian Johnson een waardige vervanger van Bon Scott vind. Iets minder goed maar goed genoeg om de naam AC/DC te blijven gebruiken vind ik. Marrilion ken ik niet goed genoeg en is mijn ding niet zo, daar weet ik gewoon te weinig van om erover te gaan oordelen.

En als je een etafette loopt en je beste man valt weg, kun je dan met 3 man nog volwaardig een etafette lopen?

Ik ben deze nu even aan het beluisteren terwijl ik achter de pc zit. De eerste 4 songs en het laatste nummer, High Hopes vind ik echt super en geweldig.
De rest vind ik maar zoutloos en vind ik teveel als een herhalingsoefening klinken.
5 goede songs voor mij op dit album dus, al vind ik de intro's van alle songs wel goed klinken, alleen het verzand daarna gewoon teveel in zoutloze behangmuzak.

Een 3.5* score vind ik persoonlijk een erg mooie score voor geluidstechnisch en muzikaal gezien een topalbum, maar aan de andere kant ook weer een beetje een herhalingsoefening en teveel zoutloze en daardoor emotieloze nummers.

Ze hadden dit album gewoon iets moeten inkorten naar ongeveer 40 minuten, dan zou ik hem als bewust luisteralbum gewoon beter kunnen verteren, nu niet, het verzand nu gewoon teveel in hetzelfde.

Ik vind ook dat dit nog een zeer goed album is en niet zomaar een soloplaat van Gilmour want Wright is terug volwaardig bandlid, schreef mee aan vijf nummers en zingt lead vocal op één. Nick Mason drumt daadwerkelijk (zoals niet altijd het geval was op A Momentary Lapse of Reason) dus dit is toch wel echt Pink Floyd. Pink Floyd zonder Waters is zoals Pink Floyd zonder Barrett: het betekent niet dat één lid ermee kapt dat het dan geen pink floyd meer is. Wright, Gilmour en Mason waren alledrie op hun eigen manier mede verantwoordelijk voor de unieke Pink Floyd sound. Komt nog bij dat ik ongelooflijk genoten heb van deze plaat en High Hopes een van Pink Floyds beste nummers vind. Toch geef ik hem maar vier sterren want uiteraard haalt de plaat niet het niveau van DSOTM en WYWH.

Ik kan je theorie goed volgen maar Waters heeft natuurlijk veel langer dan Barrett bij Pink Floyd gezeten. De laatste is maar 1 album volwaardig lid geweest van Pink Floyd en dat kan je van Waters niet echt zeggen.

wat te denken van de invloed, een mason was natuurlijk gewoon te vervangen, een wright iets minder makkelijk, hoewel, gilmour ook wat lastiger , en waters niet

High Hopes op het eind maakt veel goed!

Waters is wel te vervangen luister maar eens goed.

Wel originele quotes allemaal na 15 jaar nog steeds dat gezeur over die Waters/GIlmour affaire.
Misschien moet er maar een boek van uitkomen!!

25 jaar zelfs. Maar de echte kenners weten natuurlijk wel beter wie er verantwoordelijk was voor de echte PF sound.

ja waters natuurlijk

Wie?






Nooit van gehoord.

Syd Barrett

Die heeft idd de aanzet gegeven. Waters heeft dit verder uitgebouwd m.m.v. Gilmour en Wright. De muziek werd daardoor echter wel wat steviger en toegankelijker. Gilmour en Wright hebben er daarna alle scherpe kantjes afgehaald en de PF sound nog gladder, toegankelijker en vooral flauwer gemaakt.

tis zon beetje zo:

als je dan toch een eitje bakt , waarom zou je dan het zout en spek weglaten, het komt de smaak zeker niet ten goede

een eitje zonder zout en spek smaakt nergens naar, en dat eitje is floyd

Ach, beter een half ei dan een lege dop............. of kies eieren voor je geld zou ik zeggen.

Het is nogal een claim om te stellen dat Syd Barrett verantwoordelijk zou zijn voor de zogenaamde PF sound, aangezien de beste man alleen verantwoordelijk is voor de briljante debuutplaat en voor Jugband Blues op het tweede album.

De andere heren van Pink Floyd (met name Waters en Wright) hadden in de begindagen ook aardig wat muzikale invloeden in de melk te brokkelen en later kwam daar uiteraard Gilmour nog bij, met zijn unieke zang en gitaarspel.

Als Syd in het meest gunstigste en hypothetische geval nog een aantal decennia in PF had gezeten, dan is het nauwelijks te voorspellen hoe de band dan had geklonken en of het uberhaupt bepaalde albums had gemaakt of de huidige status van beroemdheid had bereikt.

Albums als DSOTM, Animals & The Wall zijn grotendeels uit het brein van Waters ontsprongen, die toen de leider/tiran van de band was geworden en zijn allen albums met een unieke sfeer en sound.
Een sfeer en sound die is neergezet zonder Syd...

Feit is dat Syd voor altijd de spreekwoordelijke olifant in de kamer zal blijven wat betreft de saga van Pink Floyd, want ook zonder zijn aanwezigheid is hij op vele albums toch in gedachten aanwezig geweest, met name DSOTM en The Wall.

En niet te vergeten natuurlijk bijna het hele album WYWH, wat een groot eerbetoon is aan hun verloren vriend en bandlid, met Shine On You Crazy Diamond als ultieme tribute

Maar, na het vertrek van Syd begon het geluid van de band langzaamaan te veranderen. Het échte, originele geluid kwam uit het hoofd van Syd.

Het is waar dat na het vertrek van Syd de band bekender en succesvoller werd.

Met Syd waren er waarschijnlijk kortere nummers gekomen, en ook meer hits. Maar zonder Syd meer echte albums met lange uitgesponnen epische nummers. Waters, Gilmour, Wright en Mason waren met zijn vieren natuurlijk verantwoordelijk voor het org geluid. Dat hebben ze met zijn vieren zo bedacht, hoewel Waters natuurlijk de supervisor van het geheel was.

Tekstueel wel, maar muzikaal is maar zeer de vraag

Ik zag gister in de documentaire dat Gilmour en Wright de muziek schreven en dat Waters er de tekst dan bijschreef. Maar dat was nog voor The Wall.

Klopt, daarom is het ook redelijk te verklaren dat de albums van Waters na The Wall (incl. The Final Cut) allemaal muzikaal in elkaars verlengde liggen

Het muzikale aspect is altijd wel de afdeling van Gilmour en Wright geweest, Water hield hem dan weer bezig met de ideëen en teksten...