Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Altijd? Dan vraag ik mij af waarom vanaf DSOTM op WYWH en Animals bij een opmerkelijk aantal nummers alleen de naam van Waters staat. Wright en Gilmour voegden idd ideeen toe maar de meeste, alleen op Waters' conto geschreven tracks waren zowel in tekst als muziek toch mooi geheel van eigen hand.

Wat zou er aan ten grondslag hebben gelegen, dat er alsnog een Pink floyd cd is verschenen?

The Division bell heeft naar mijn smaak dezelfde, tamme, fletse en trage benadering als On an island, de laatste solo cd van David Gilmour.

Composities van The Divison bell zijn iets beter. Maar geef mij dan toch nog maar liever A momentary lapse of reason, waar tenminste nog enige pit en snelheid in zit.

Ik kan mij overigens levendig voorstellen, dat er grote groepen mensen zijn die het prachtig vinden, deze lange, uitgesponnen nummers die een sfeer van weemoed en verlangen moeten oproepen.

Zonder ook maar één keer uit de band te springen.

Het heeft met Pink floyd natuurlijk weinig te maken. Dan kun je er maar beter gelijk het stempel van David Gilmour op plakken. Zo groot is de inbreng van de andere bandleden nu ook weer niet.

Natuurlijk zijn Wish you were here en The Wall ook sfeergerichte platen, met lange nummers. Maar de spanning die daar wordt opgeroepen, de bijtende teksten, kortom een band die meer is dan de som der delen, wordt op The Division bell nooit bereikt.

Het blijft weemoed en verlangen en dat is voor Pink floyd in dit geval een waarheid als een koe.

Overigens is het zelfs voor David Gilmour begrippen een trage cd. Ook hier geldt dat ik dan liever About face hoor, om dezelfde reden als A momentary lapse of reason.

De felheid is uit de band, dat is hoorbaar en voelbaar. Maar was felheid toch niet vooral de inbreng van Waters?

Toch overstijgt deze CD de middemoot met gemak. De nummers en de uitvoering zijn feilloos en hebben duidelijk de Pink Floyd sfeer in zich, sfeervol, soms mistiek en donker en weemoedig, maar nooit oppervlakkig. Deze CD laat horen dat PF ook zonder Waters bestaansrecht heeft, en juist dat gegeven maakt deze plaat bijzonder en is misschien de reden dat deze uberhaupt is gemaakt. Hun beste sinds Animals.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Nummers die op elkaar lijken

Na een aantal luisterbeurten moet ik zeggen dat er weinig beklijft van dit album.

Heb geen zin om alles terug te lezen, maar ik vroeg me af of iemand de gelijkenis heeft gehoord tussen Lost For Words en Moment Of Surrender van U2.

Zeer teleurstellend album. Ik kan me vinden in de woorden van ik meen Joy, dat dit wat heeft van muzikaal behang.

High Hopes is veruit het beste wat dit album te bieden heeft.

Dan moet je nogal wat van deze albums hebben om het huis te kunnen behangen.

Ik woon heel klein.

Vind je Marooned ook niet een heel mooi instrumentaal nummer dan haveman?

Eén van de weinig aansprekende nummers. Maar vooral als geheel valt dit erg tegen. Er gebeurt gewoon niks spannends. Ik moet m echt uitzitten.

Ik heb hier nog niet eens vermeld hoe goed ik Poles Apart eigenlijk vind. Meer dan een minuut lang waan ik me in een spookhuis, echt heel knap gedaan. Samen met High Hopes toch wel de topper van dit bovengemiddelde (jawel) PF-album. Maar toch...


het zal geen verrassing zijn dat ik hier en daar wel eens wat doorspoel.

Cluster One, Poles Apart, What Do You Want From Me, Marooned, A Great Day For Freedom en High Hopes zijn voor mij de beste nummers van dit album. De eerste 5 en het laatste nummer zijn super. De tussen nummers vind ik ook een stuk minder, en heb er moeite mee om mijn aandacht erbij te houden. Toch vind ik deze meer dan een 3* waard, vooral omdat het geluidstechnisch een erg goed kwaliteitsproduct geworden is. Met een lekkere sound en natuurlijk subliem instrumentaal werk. Dat de texten wat minder zijn dan we van Pink Floyd gewend zijn neem ik dan maar voor lief. Een goede plaat met een mooi gemiddelde voor Pink Floyd begrippen.

'A Great Day For Freedom' vind ik zelf één van Pink Floyd's slechtste nummers. Eigenlijk vind ik dat alleen 'High Hopes' een redelijk niveau haalt, ik ga dan ook een halve punt omlaag met m'n beoordeling.

Ik vind dat vooral Marooned het niveau zelfs van de beste nummers van hun topalbums af haalt, en dan bedoel ik Wish You Were Here en Dark Side. Ook Cluster One is een topper net als High Hopes natuurlijk. De andere 3 die door mij als topnummers zijn aangemerkt vind ik iets minder dan deze 3 maar nog steeds erg goed.

mijn pa vroeg vandaag of ik interesse had in alles van gilmour ,plus deze

hij is 73

dat zegt wat mij betreft genoeg

flauw natuurlikj maar ook na de tigste poging tot draaibeurt heb ik een gevoel, ok best lekker, heel soms, bij vlagen, maar er zit nog steeds geen enkele spontane beweging en spanning in, doodzonde

Kan jouw vader zich niet inschrijven op MM en dan schrijf jij je uit .
Die ouwe heer van jou heeft tenminste smaak .

Er zijn ook users van 15 die van deze muziek houden, en de vader van Joy van 73. Zegt veel over deze muziek ook, dat leeftijd er gewoon weinig mee te maken heeft verder. Gewoon muziek voor jong en oud dus. Zegt ook wel weer genoeg over de kwaliteit van dit album.

Echt spannend word het nooit echt, daar ben ik het wel mee eens, maar dat maakt mij ook niet uit. Want daarvoor draai ik dan wel weer andere albums die daar meer geschikt voor zijn. Deze is op zijn tijd erg lekker om lekker rustig bij te relaxen. Muzikaal gezien hoeft voor mij de boog ook niet altijd gespannen te staan. Daar is dit album dan weer voor. Gewoon lekker relaxen en lekker wegdromen met dit album. Ook dat is dan weer een kwaliteit die juist Gilmour bezit. Er zijn ook mensen die alleen maar dit soort muziek luisteren. Dat hoeft voor mij dan ook weer niet, ik wil op zijn tijd wel weer iets meer energieks horen.

Niet in de top 250?

Niet alles van Pink Floyd hoeft ook in de top 250, ze hebben topplaten maar om te zeggen dat alles top is dat is dan weer net iets van het goede teveel

Dat spreek ik niet tegen.

Al vind ik dit wel een van de betere PF's.

Dit is toch echt een geweldig album. Ik heb net Momentary Lapse Of Reason en deze nog even achterelkaar afgespeeld, maar het is net of deze plaat de beter uitgewerkte versie van Momentary is. Dit klinkt nog een stuk gelikter en vooral het gitaarwerk is echt om van te smullen. Deze verkies ik toch duidelijk boven Momentary, nadat ik ze beiden even weer beluisterd heb.

Qua productie is dit album een schoolvoorbeeld hoe een plaat erg lekker kan klinken.

Inderdaad, en daarom erg binnen de lijntjes en nogal steriel, te netjes en te beschaafd.

Ik vond dit album na het erg teleurstellende, maar van een schitterende Floydiaanse titel voorziene A Momentary Lapse of Reason, een terugkeer naar de betere vorm. De songs zijn gewoon stukken beter en de productie is gewoon top!
Enkel Marooned, nooit begrepen wàt daar zo speciaal aan is, maar ach, kleine smet op een erg fraaie plaat. Een album dat uiteraard nèt niet het niveau van hun seventies werk haalt, maar ik was al héél blij toen de plaat uitkwam, niet wetende dat het ook hun zwanenzang qua regulier werk zou wezen.

De plaa klinkt idd lekker, maar ze is wat mij betreft niet zo boeiend. Ze kan mijn aandacht niet blijven trekken...

Dat vind ik nu juist net het hoogtepunt op deze plaat. De Shine On van de jaren 90. IIg bijna net zulke magische geluiden vind ik dat volledig instrumentale nummer hebben. Maar ja smaken verschillen nu eenmaal gelukkig maar.

Ik heb die gekocht omdat iemand mij ergens had vertelt dat dit één van de beste pink floyd albums was. Tenminste, ik denk dat iemand mij dat gezegd heeft want ik begin eraan te twijfelen. Het valt me op dit moment een beetje tegen => ik heb hem nog niet volledig kunnen uithoren.

Maar ik wacht af, want ik vond dark side of the moon ook maar wat mak de eerste twee luisterbeurten. De derde keer was ik pas goed mee. En ik bezit niet graag albums die ik niet goed vind

Hij is eigenlijk al een pak beter aan het worden. Ik heb zo wat zitten googlen en er zijn wel interessante dingen gebeurd rond deze plaat. Het is een waar conceptalbum en niet zomaar wat liedjes. Dat is altijd leuk vind ik persoonlijk.

Productiegewijs is het ook geweldig. Maar de sound is anders dan de vorige pink floyd platen die ik kende (DSOTM & WYWH)... vandaar dat ik toch even moest aclimatiseren.

Ik moet het album nog een paar keer in zijn geheel kunnen horen om sterretjes te kunnen geven denk ik. Want ik vat ze nog niet helemaal. Maar dat zegt genoeg over de plaat: zeer interessant, er is wat aandacht en denkwerk vereist.

En nu vind ik hem heel goed!

HA

Kan ik me helemaal bij aansluiten. Niet in de laatste plaats bij je laatste zin.