Pink Floyd - The Endless River (2014)

Nog schitterender is het om te zien hoe sommige mensen zonder enige affiniteit en onderbouwing anderen het tegendeel proberen wijs te maken. Ik vind het ook geen volwaardige Floydplaat maar wel de genietbaarste sinds het vertrek van Waters. Ik hoef me in ieder geval maar in zeer geringe mate te ergeren aan slappe Polly Sampson teksten.

'Spanning? Nee,' zegt Rogyros hierboven. Toch krijgt The Endless River vier sterren van hem. Maar waarom zou je in hemelsnaam luisteren naar een plaat die niet spannend is? Niet spannend = voortkabbelend = saai. Deze Pink Floyd-plaat staat vol met bloedeloos gekeuvel. Iedereen hoort dat, maar toch openbaren de die hard fans zich weer als geloofswaanzinnigen door recht te praten wat krom is. De ene hoogdravende zin na de ander over dit eindeloze niemandalletje. Alsof het dan opeens wat voorstelt. The Endless River is de pijnlijkste release van het jaar.

Omdat je ook wel eens wilt behangen of afwassen in een gemoedelijke sfeer zonder gebonk aan je kop? Wat dat met geloofswaanzin te maken heeft is me overigens een raadsel. Over hoogdravendheid gesproken. Het bevalt je of niet. Simpel toch?

Waarom doe jij zo veel moeite, Stuart Bell? Ik vind het wel vermakelijk, maar denk je nu echt dat jouw mening belangrijk is voor mensen die gewoon van deze cd genieten?

Als we het dan toch over geloofswaanzin hebben...wellicht een vorm van zelfkastijding!!!

Misschien dat jij het je niet voor kunt stellen, maar er zijn mensen (zoals ik) die dit toch écht wonderschoon vinden zónder een die hard fan van Pink Floyd te zijn. Ik kan hier echt van genieten. Rustige sfeervolle nummers met af en toe een lekkere gitaaruitspatting van Gilmour. Dat jij dit bloedeloos gekeuvel vindt en de pijnlijkste release van het jaar dat moet je zelf weten. Bij mij zal 'ie in de top3 van 2014 gaan belanden!

[/quote]
Bij mij zal ie zeker in de top 3 van 2014 terrecht komen
[quote]

Waarvan akte. The same here. Samen met Pendragons men who climb mountains. Die laatste zal voor de critici ook wel niet spannend genoeg zijn en voortkabbelen. But who cares. Ik geniet ervan!

Hoewel je wellicht aan het trollen bent, ga ik toch in op je betoog, Stuart. Want je beargumenteert je stelling. Ik begrijp niet zo goed waarom een plaat per definitie spannend moet zijn. Er zijn genoeg platen die niet spannend zijn, maar wel de moeite waard. Spannend is een onderdeel van muziek dat ik kan waarderen. Maar het is slechts een onderdeel. Ik vind Dire Straits erg goed, en Mark Knopfler solo wellicht nog meer. Weinig spanning. Norah Jones, heerlijke muziek. Crowded House. Daar hoor ik allemaal niet altijd echt geweldig veel spanning in.

Ik hou van muziek waarbij ik op het puntje van mijn stoel zit, en ik hou van muziek waarbij ik liggend op de bank wegdroom of heerlijk rustig van word. Een nummer als Invisible Man van Marillion op Marbles staat bol van de spanning. Schitterende song. Dit album vind ik bol staan van de prachtige sfeertekeningen en kleurrijke muziekcollages. Ook dat vind ik erg mooi. Ik moet er wel voor in de stemming zijn, maar dat geldt voor meer muziek.

Ik begrijp dat anderen dit saai vinden. Kan ik me goed voorstellen, maar aan mij is het wel besteed. Aan jou kennelijk niet. Ook prima. Ik ga niemand deze muziek (of andere muziek) proberen op te dringen. Werkt toch niet. Je vindt het mooi of je vindt het niet mooi. Voor beide geldt: even goede vrienden.

Mooi omschreven Rogier.

Dank, Bas!

Nou, valt me niks tegen. Geen opzienbarende plaat, maar een aardige terugblik op bijna 50 jaar Floyd. Herkenbare sound, dus geen verrassingen, maar niets mis mee. Waardig slotakkoord.

Ik treed je bij! Pendragon staat hier op één, gevolgd door Transatlantic en Mastodon. Deze nieuwe PF heb ik eigenlijk slechts één keer geluisterd, maar ik voelde de noodzaak niet om 'm nogmaals op te leggen... Terwijl DSOTM, WYWH en Animals wel elk gaan lopen met de vijf sterren...

Vooraf: ik ben een groot Floyd fan maar geen fundamentalist. Ook deze band heeft missers gemaakt.
Altijd leuk om te lezen hoe de meningen over een album uiteen kunnen lopen. Hoe moet je dit nu beoordelen: als het verlengde van Division Bell, als leftovers ? De rapportage in de laatste PROG maakte wel e.e.a. duidelijk, met name de werkwijze van de heren Manzanera en Youth als ingehuurde trouble shooters. Naar mijn mening is hier productietechniek een fantastische klus geklaard, zowel geluidstechnisch als wel de wijze waarop allerlei bits en pieces tot volwaardige suites aan elkaar zijn gesmeed. Ik vind het een echte PF plaat, een groep die toch altijd uitblonk op de instrumentale tracks. De nostalgie druipt er van af en ook een citeren (lees: verwijzen naar) uit eigen werk is met liefde gedaan. Het kan niet om het geld gaan, dit is puur een afscheid van een band en een eerbetoon aan Wright. Hop en in mijn top 5 van 2014!

Stans: 'ik ben een groot Floyd fan maar geen fundamentalist. Ook deze band heeft missers gemaakt.'

Ik ben ook zeker geen fundamentalist. Maar wat mij opvalt bij Floyd is juist dat ik helemaal geen gaten vind in hun werken. Niet alles vind ik goed, maar zoals ik Pink Floyd ervaar lijkt het of zelfs de 'mindere nummers' met grootse zorg zijn gecomponeerd.
Ook deze......Endless River: voor mij is het overduidelijk minder sprekend dan welk vroeger werk van ze dan ook. Maar tóch.......het luistert zeer relaxed weg.
Bij deze dus ook direct mijn mening gegeven.......4*

Het album komt een beetje langzaam op gang, maar eenmaal het zijn piek bereikt blijft die euphorisch. Ik heb een paar keer mening gehoord dat dit album saai is, maar ja... dan ligt het aan die mensen. The Endless River is wat mij betreft bijna voorbeeldig instrumentaal prog-rock album.

Helemaal mee eens; album verveelt nog steeds niet; heerlijk in de auto!

Lekkere (vooral) instrumentale plaat. Ik vind het niet boven alles uitsteken, maar het weet gewoon de aandacht op een fijne manier vast te pakken.

Wish you were here, the wall en soms zelfs nog Meddle hoor ik terug op dit album. Er zitten zeker mooie stukken in, maar het geheel mist toch iets. Wellicht moet het groeien.

Blijf deze gewoon heel veel draaien...

Album vind ik nog steeds een uitstekend vervolg op Division Bell. Gister een "fan-made bootleg" tegengekomen en is eigenlijk de mix van de albums Division Bell + Endless River. Erg leuk gedaan en verdomd... hun laatste album is net Division Bell II. Zie hier de gedachte achter Forever and ever.

De eerste keer dat ik deze plaat draaide kon ik bijna niet geloven wat een tweedehandse vergaarbak van sounds en solo's van de vijf klassieke PF-albums tussen 1971 en 1979 dit was. Na de plaat uit de kliko te hebben opgevist heb ik er nog een redelijk groot aantal draaibeurten tegenaan gegooid, en daardoor heb ik mijn mening toch wel enigszins moeten bijstellen. Als een "nieuwe" Pink Floyd-plaat is dit feitelijk totaal overbodig, maar als je dit beschouwt als een laatste proeve van een grote band die nog éénmaal de grote trucendoos opentrekt en laat horen wat deze band ooit tot een unieke sonische ervaring maakte (en alsen passant een eerbetoon aan een zeer gewaardeerde overleden vriend en collega) is dit best geslaagd. Maar of ik dit nou nog vaak spontaan ga opzetten...?

Ik ben eigenlijk te weinig echt nieuwsgierig om het tot serieuze draaibeurten te laten aan komen.
Steeds flarden gehoord, maar het is zo duidelijk waar het allemaal heen gaat.
Mooi allemaal en Gilmour speelt zoals altijd fraai en met gevoel en Wright zijn spel blijft smaakvol en met een eigen id.
Maar ik heb het allemaal al eerder gehoord.

Ik onthoud mij van een cijfer, want dat vind ik niet rieel in dit geval.
Misschien komt het er nog eens van, maar voorlopig zie ik het niet gebeuren.

die mashup tussen Division Bell en Endless River -met extra materiaal- is echt geweldig gedaan! Ze hadden eigenlijk het lef moeten hebben om het op deze manier uit te brengen (sterker nog, David Gilmour als je dit leest neem contact op met die mannen en releasen zou ik zeggen ): 2 uur genieten. Jammer dat 'ie niet op de site mag, want dat album had een hoge score van me gekregen.

Ik heb dat ook van "Ik heb het al eens eerder gehoord". Steeds ook het gevoel van "Wanneer gaat Shine on you crazy diamond". Het kabbelt mij allemaal te veel voort. De cover spreekt natuurlijk voor zich.

Gisteren heb ik The Division Bell en The Endless River in deze volgorde gedraaid:
Cluster One - What Do You Want From Me - TER Side 1 - Poles Apart - Marooned - A Great Day For Freedom - Wearing The Inside Out - TER Side 2 - Take It Back - Coming Back To Life - TER Side 3 - Keep Talking - Lost For Words - TER Side 4 - High Hopes
De losse albums vind ik wat eenzijdig, maar met deze afspeellijst krijg je een mooie afwisseling tussen de instrumentale ambient van TER en de meer popsong-structuur van TDB.
Zelf ben ik erg tevreden met het resultaat.

Eigenlijk moesten ze zich kapot schamen dat ze met dit op de proppen. Het is volkomen bloedeloos gepiel. Een slap aftreksel van wat ze vroeger maakten. En het heeft al helemaal niets meer te maken met de eerste PF platen.

Albums zoals Dark Side en The Wall hebben ook helemaal niets te maken met hun eerste platen.

Je mag het niets vinden, maar de stelling dat ze zich kapot moeten schamen voor dit album raakt kant noch wal. Waarom moeten ze dat doen? Omdat jij het niet mooi vindt?

Helemaal mee eens Rogyros.