Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Dit album maar net voldoende, dus krap aan 3 ster; minder sterk dan AMLOR van 7 jaar eerder. Kortom: solo-album nr.2 van David Gilmour. Doei.

En wat mij betreft het mooiste album dat Pink Floyd ooit heeft gemaakt! O+

Je overdrijft nogal, heer Oderator. Net zo min als je Animals en The Wall volledig kunt toeschrijven aan Waters (Gilmour heeft bij beide albums ook een aandeel gehad), kun je dit absoluut niet niet solo-album nr. 2 van Gilmour noemen. Gilmour had al twee solo albums, plus AMLOF geschreven, maar dat terzijde. Dit is helemaal geen soloalbum. Wright heeft hier een behoorlijk aandeel in gehad, en alledrie de toenmalige bandleden beschreven dit toch als een groepsalbum.

Dat Waters bij Animals en The Wall absoluut de boventoon voerde, en Gilmour hier de boventoon heeft gevoerd, is wel wat anders dan spreken van een soloalbum.

Gilmour was op deze en A Momentary Lapse Of Reason wel duidelijk degene die de lijnen uitzette. De nummers zijn grotendeels van hem (met een beetje externe hulp.)
Maar dan nog klinken de albums meer Floydgetrouw dan zijn 2 soloalbums ( David Gilmour en About Face.)
De nummers zijn overduidelijk wel gecomponeerd naar zijn gitaarwerk in het algemeen en staat het liedje meer voorop.

Gilmour heeft inderdaad zeker bijdragen geleverd op Animals en The Wall.
Als M. Oderator The Final Cut had genoemd had ik het grotendeels met hem eens geweest.
Dat is gewoon Waters Solo met Mason en GIlmour als begeleiding.

Met alles eens, Michel.

Bikkel2 is qua waardering het met mij eens: 3 sterren.

Natuurlijk zijn de Pink Floyd-albums Animals, The Wall, The Final Cut enerzijds niet letterlijk Waters solo-albums, maar de pretentieuze-ego-teneur van Pro's & Cons, Kaos en Amused klinkt voor wie kritisch naar de teksten luistert al wel degelijk luid-en-duidelijk door - Wright, Gilmour en Mason waren zonder dat ze het meteen doorhadden de vazallen van opperheer Waters.....

Anderzijds zijn AMLOR en TDB natuurlijk niet-letterlijk solowerk van Gilmour, maar hij voert wel voor 95% de arrangementen-boventoon met Wright en Mason als volleerde ja-knikkers op instrumentaal niveau tbv 'de Pink-Floyd-Sound-Of-Base'.....

Die-Hard PF-fans,.. wake up!

Wish You Were Here, Meddle & Dark Side Of The Moon zijn in deze volgorde de meest unanieme, unieke samenwerkings producten van het collectief PF van 1970-1975.

Dus. Ik zie mij in mijn eigen visie gesteund door veel literatuur mbt bovengenoemde mening.

VIsie gesteund door literatuur... Leuk...

In mijn ogen is dit album geen soloproject, wat Momentary Lapse wel was. Op dat album was de inbreng van Wright en Mason wel erg karig. Zelfs in het bespelen van hun instrumenten is de bijdrage karig (ze hebben niet eens alles ingespeeld). Maar hier Wright wel degelijk een behoorlijk aandeel. Hij heeft hier een nummer volledig geschreven en aan vier nummers meegeschreven. Dan is het geen soloproject. Dat Gilmour de boventoon voerde op dit album, is een absoluut feit en gelet op de situatie toen ook niet verwonderlijk.

Wright als volledige ja-knikker op dit album afschilderen, vind ik zwaar overdreven en ook gewoon onterecht.

Voeg daar A Saucerful of Secrets aan toe er je hebt uberhaupt de beste PF platen te pakken.

devel-hunt: you're completely right, ik was ASOS vergeten (dom,dom, maar ja ik ben geen 20 meer...).

Bovendien zijn de 4 live-tracks van Ummagumma ook zeer goed te pruimen!

Dat is ook waar, terwijl aan de andere kant het "nieuwe" studio gedeelte van Ummagumma het verschrikkelijkste is dat Pink Floyd ooit heeft gemaakt. Dat statement durf ik wel te maken.

Maar het is allemaal ver verwijderd van The Division bell.

Wat ik wel geloof, is dat Gilmour een soort van "geleerd" heeft van A Momentary Lapse of Reason. Dat gaat dan m.n. om de productie en toch ook de omzetting van de songs. Waar AMLOR haast neigde naar haast een AOR geluid, krijgt The Division Bell weer iets terug uit de tijd van de meer uitgesponnen nummers.

Toch zijn naar mijn smaak de nummers niet echt heel erg om naar huis te schrijven. De veelal mooi opgezette sfeer en de bekende vocalen van Gilmour en zijn herkenbare gitaarsolo's moeten hier veel vergoeden.

Ik kom in cijfer niet boven AMLOR uit, waar door de wat meer aanwezige agressie het album voor mij wat meer ballen heeft.

Piper At The Gates Of Dawn mag daar wat mij betreft ook bij.

Okay Atom Heart Mother was uit 1970. Maar verder is er niets uitgebracht in die periode . Het hoogtepunt kwam pas na deze periode in de vorm van Animals

Is in ieder geval veel unieker dan Wish You Were Here.

Beetje een gezapig album dit. Kan me niet echt bekoren. Het is lekker op de achtergrond, hoewel het daar ook wel een beetje saai kan worden.

Iets beter als zijn voorganger maar Pink Floyd is hier verworden tot mainstreampop. Niet echt slecht maar ook niets toevoegend. Als tekstschrijver ben ik ook niet zo kapot van Gilmour.

mainstreamPOP???

Van de bovenste plank ja.

Definieer mainstreampop. De ellenlange solo's en altijd nog experimentele kant lijkt me daar niet echt bij passen.

Wat dacht je van gebrek aan diepgang en waar hoor jij nog iets experimenteels en ellenlange solo's? Pink Floyd speelt hier compacter dan elke plaat uit de jaren zeventig. Ik bedoel met mainstream dat ze wel heel toegankelijk werden voor een mainstream publiek. Niks mis mee maar mij raakte het niet meer.

De intro is door zijn ambient achtige opbouw nou niet echt iets wat je kleine zusje snel op zou zetten om maar even een voorbeeld te noemen. Al is het geen noise expiriment, toegankelijk is het niet echt.

Marooned bestaat enkel uit een solo, de solo uit A Great Day For Freedom is ook niet bepaald een kleintje en dat geldt al helemaal voor High Hopes. Dat vind ik sowieso een van de beste songs van Pink Floyd.
Ik vind juist dat toen Gilmour het alleen voor het zeggen kreeg, dat hij vooral zijn gitaar de ruimte gaf. Die had ie daarvoor ook wel, maar voor mijn gevoel sinds het vertrek van Waters nog meer.

Dit album is zeker een van de toegankelijkste van deze band. Diepgang zie ik er echter wel in.

Het is duidelijk merkbaar dat Gilmour een (logischerwijs) heel andere trand naleeft dan Waters.
Als Waters nog bij de groep had gezeten, of dat hij de naam in handen zou hebben, kun je er gif op in nemen dat het allemaal conceptuele platen waren geworden.
Gilmour is daar niet zo van. Die is meer van de sferische compositie met een kop en een staart. Meer gitaar als leidraad en tapijtjes van toetsen. Toegankelijker.

Punt is alleen dat het her en der wat wollig gaat klinken en de spanning wat weg ebt. Het klinkt allemaal fraai, bijzonder verzorgd ook, en er staan zeker een aantal fraaie dingen op.
Maar ik hoor liever Pink Floyd met een spanningsboog en wat donkerder. Tja, dan is Roger Waters meer de aangewezen man voor mij.

Ik herinner me dat ik wat zeeziek werd van Marooned. Dat ellenlange geglij met een Whammy pedal... dodelijk saai. Het album is wat minder klinisch dan Momentary Lapse, maar daar stonden tenminste nog een paar behoorlijk goeie stukken op (One Slip, On The Turning Way, Sorrow). Het album kan niet in de schaduw staan van de echte Pink Floyd. Met Waters.

Snap het gezanik over marooned nooit zo goed.

Is gewoon een prachtig mooi instrumentaal nummer.

Gewoon shine on vergeten als je er naar luistert!

Tja, de één houdt ervan, de ander vindt het oeverloos gepiel.

Samen met cluster one mijn favoriete nummers!

Heb zo vaak gehoord dat mensen shine on top vinden, en marooned niets.

Dat vink ook nep.

Nep? Welke reden zouden al die mensen, van wie je dit zo vaak gehoord hebt, dan hebben om hier over te liegen?

PINK FLOYD TO RELEASE 20TH ANNIVERSARY BOX SET OF 'THE DIVISION BELL'

http://www.pinkfloyd.com/news/index.php

Zeer interessant is de 5.1 versie. Echt gemaakt voor dit soort muziek.

HIGH HOPES alleen al meer dan 5 sterren waard, dit is het allermooiste pink floyd nummer ooit.

Vandaag de deluxe box in huis!
Ik heb alles van deze mannen zowel als band en solo maar dit album grijpt me altijd bij m'n strot.
Het blijft 1 van mijn favoriete albums ooit
Zeker nu in 5.1 geluid