Rainbow - Rising (1976)

Bedankt voor de info, Bluebird.
Tja, voorlopig kan ik met de cd niet zoveel, maar we zien wel.... tijd brengt raad.

Tis natuurlijk ook een hemelbestormende bak herrie. Als het juiste moment er is gaat ie vanzelf wortel schieten.

Vind je de magistrale opener ook niet geweldig dan? Dat nummer vind ik beter dan het beste nummer van de Deep Purple mk 2 samenstelling. Merkwaardige recentie inderdaad van onze sympathieke user uit Lokeren. Ik had gedacht dat zo'n enorme muziekliefhebber als hij is dit plaatje allang en breed kon. Maar hopen dat je eens een rit naar Italie of Zweden hebt, kun je dit schijfje nog vaak draaien, en dan waardeer je hem op den duur vast wel.

@ ricardo; ik rijd gelukkig niet internationaal, ik slaap iedere nacht in mijn eigen bedje, maar in bed met de koptelefoon kan ook nog altijd, hé?

Ik beloof als ik er erg zin in heb - ik bedoel in seventies hard rock dan - deze een herkansing te gunnen, maar zit nu iets teveel in een Bob Dylanmood, vrees ik.

Ach, daar heeft Blackmore af en toe ook last van hoor......... die heeft The Times Are A Changing zelfs al gecoverd.

Snif..

RIP DIO

Dit album moet zowat het hoogtepunt van zijn carrière zijn. Althans voor mij het geniaalste muzikaal werk van de man.

Een echt verlies voor de muziekwereld!

Ik ga dit album bovenaan mijn rotatielijst zetten.

Het wordt met Michael Jackson gedaan, dan mag het met een gigant als Dio (figuurlijk dan) ook worden gedaan! Ik doe mee!

Berichten verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

R.I.P. Ronnie James Dio, toch wel één van mijn favoriete rockzangers

Dit album, wat naar mijn mening zijn hoogtepunt is van zijn lange carriere, ga ik vandaag zeker nog draaien.

Enkele jaren geleden heb ik wel eens naar wat albums van Rainbow geluisterd, maar destijds kon het me niet zo bekoren. Ik heb net als Patrick het gevoel dat dit naast Deep Purple ontiegelijk slap uitvalt. Deep Purple In Rock is niets minder dan een tijdloos meesterwerk, en dit is niet meer dan een aardige rockplaat vind ik.

Er zit veel te weinig pit in, en ik verwacht vaak eigenlijk toch iets meer van Blackmore's gitaarkunsten (op de eerste helft van het album).

Maar de nummers an sich zijn niet verkeerd. 3,5* maar dit had eigenlijk met het opendraaien van de gainknop al een stuk hoger kunnen zijn.

Kortom, niet de composities maar de productie staat je tegen.

Inderdaad ja.

Het openingsnummer is echt super. Samen met het openingsnummer van Who's Next mijn 2 favo openers van wat voor albums dan ook.

Met de productie heb ik eigenlijk ook wat moeite. Nou schijnt er een versie te zijn waarop de bas meer aanwezig is en dat is geloof ik niet die van de Rainbow remasters serie, maar die van ervoor. Hoe dan ook, mijn versie klinkt wat dof en hol, met name het drumwerk. Ik denk ook dat Blackmore z'n geluid pas echt had gevonden met "Long Live Rock 'N' Roll", want zo klinken ongeveer alle albums van daarna...

Dit Rainbow album blijft ook goed, hoewel het er ook wel op lijkt of ze niet genoeg tijd hadden met zo'n korte duur en weinig nummers. "Do You Close Your Eyes" doet me aan een mop denken qua tekst en is ook mijn minst favoriet trouwens, hoewel nog steeds niet heel slecht met die Deep Purple orgel klanken. De rest: zeer, zeer goed!

Pure klasse.. dit is hard rock in zen beste vorm.
Dio/Blackmore/Powell (beter kan haast niet)

De LP versie klinkt gewoon goed hoor, daar is niets mis mee.
Het vergelijk met "in rock" moet je ook niet doen. De tijden waren al anders, ook al zit er maar 6 jaar tussen.
Wel kan je op dit album merken dat Blackmore goed op dreef is, iets wat je op de albums van Stormbringer, en do you think we are van DP mist.

En ja ik vind dit album wel het best Rainbow album, maar ja smaken zullen wel verschillen

In Japan zal op 4 augustus een dubbel CD versie uitkomen van "Rising".
Kost omgerekend een dikke 30 euro en CDJapan heeft er het volgende over te zeggen:

Deluxe edition of "Rainbow Rising" release from Rainbow including outtakes, rehearsal tracks, and more. Features the cardboard sleeve (mini LP) which replicates UK LP artwork and the UK 2010 remastering. Includes a serial numbered label card, a 16-page booklet, and a Japanese Obi. Description and lyrics are also included. Features the high-fidelity SHM-CD format.

Wat andere Rainbow titels staan ook op de nominatie voor zo'n special release.

tja een 2e cd voor de outtakes?
je hebt op de normale cd nog 45 min speelduur over.

Maar goed, wel leuk dat die dingen eraan zitten te komen

Stargazer

Sorry kan het niet helpen.

De enige reden waarom Risin' zwakker is dan In Rock is omdat ie zes minuten korter duurt.
Op Starstruck speelt Blackmore een slide solo op de hardst denkbare boogie. Je moet er maar op komen. Let er ook even op hoe Blackmore in het begin van elk couplet eventjes verwijst naar het refrein.

Dit kan wat mij betreft nóóit een criterium zijn om twee platen te vergelijken en te beoordelen. Sommige bands plempen een CD vol met bijna tachtig minuten muziek, waarvan de helft uit 'filler'-materiaal bestaat. Andere bands kiezen ervoor om mindere nummers weg te laten en alleen hun beste nummers aan het vinyl/een CD toe te vertrouwen. Sommige platen maken juist door hun korte speelduur meer indruk.

Maar goed, on topic: Rising is een hardrockklassieker die wat mij betreft op hetzelfde niveau staat als Deep Purple In Rock. En sowieso de beste LP die Rainbow ooit gemaakt heeft. Het is ronduit verbazingwekkend wat voor prachtige klankkleuren (én wat een snelheid, zeker voor die tijd) Ritchie Blackmore uit zijn gitaar weet te toveren. Hier was hij echt in topvorm; op latere Rainbow-LP's liet hij nog wel eens een steekje vallen of speelde hij soms minder geïnspireerd.

Hetzelfde geldt voor Dio. Die maakte natuurlijk al indruk met de debuutplaat van Rainbow, maar hier heeft hij de juiste vorm gevonden en levert hij een vocale topprestatie. Al zou hij hierna niets meer hebben uitgebracht, dan zou zijn naam op basis van dit album al worden bijgeschreven bij de lijst van absolute topzangers. Het drumwerk van Cozy Powell tilt deze plaat eveneens naar een hoog niveau, net als de toetsenbijdragen van Tony Carey.

De ruggegraat van dit album wordt gevormd door de vier langere nummers (1, 3, 5 en 6); de twee kortere steken daar eigenlijk wat bleekjes bij af, al zijn het nog steeds sterke nummers. Net geen vijf sterren dus, maar 4,5 is ook een mooie score.

Ik heb me laten vertellen dat de dubbele verzamel-CD The Rainow Anthology de beste geluidskwaliteit biedt. Kan interessant zijn, want dat album bevat wel de vier sterkste nummers van Rising, maar ik ben er nooit aan toegekomen om die aan te schaffen.

Ik ben wel nieuwsgierig naar die Japanse dubbel-CD overigens. Benieuwd naar de extra's, maar hopelijk levert die uitgave ook een verbetering van het geluid van dit album op, want eigenlijk vind ik dat het enige minpunt van Rising - geluidstechnisch klinkt-ie eigenlijk belabberd. Ik heb zelf een originele Canadese persing uit de begintijd van de CD, en ik heb geen idee of die beter klinkt dan de huidige remasters. Ik heb wel remasters van een paar andere Rainbow-titels, maar daar ben ik ook niet ondersteboven van.

Rainbow Rising...die staat al heel wat jaren bij me in de kast. Soms draai ik hem tijden niet, waarna ik hem weer herontdek als de briljante plaat die hij is.
Ik vermoed dat het mede aan de korte speelduur ligt, dat Rising zo goed is. Was het album opgevuld tot 40 minuten, dan had er ongetwijfeld een stuk filler opgekomen. Nu is het 33 minuten absoluut topwerk.
De beste nummers staan voor mij voor en achteraan dit album: Tarot Woman en A Light in the Black.

Tarot Woman begint met een synthstuk van een minuut, als om de luisteraar op het verkeerde been te zetten. Maar langzaam zwelt Blackmore's gitaar aan: tudureduuh, tudureduuh, tudureduuh...Dan kan het feest beginnen. En wat voor een feest! Blackmore soleert er op los, zonder zichzelf in gepriegel te verliezen; Dio bewijst hier (voor mij althans) voor het eerst als zanger van wereldklasse. Hij was goed op Ritchie Blackmore's Rainbow, daar niet van, maar nog niet heel opvallend. Hier wel. De volgende, korte 2 nummers, Run with the Wolf en Starstruck zijn ook toppertjes, maar vallen in het niet bij de langere nummers op dit album. Pas als je ze los beluistert valt op hoe goed ze zijn. Eén van deze nummers op Long Live Rock 'n Roll had dat album al een stuk beter gemaakt. Do You Close Your Eyes vind ik een beetje minder, een wat nietsig tussendoortje, maar het nummer duurt gelukkig ook niet zo lang.

Over de 2e helft van het album kan ik een heel lang verhaal maken, maar dat zou alleen maar neerkomen op complimenten strooien. Daarom houd ik het kort. Voor mij is dit een tweeluik, dat je eigenlijk achter elkaar moet horen. Stargazer vertelt het verhaal van een torenbouwer die jaren heeft gewerkt om een toren voor een tovenaar te maken, zodat die naar de sterren kan vliegen...maar neerstort. In A Light in the Black is onze hoofdpersoon terug op weg naar huis, de verloren jaren overdenkend.
Beide nummers zijn goed, maar A Light in the Black is voor mij het hoogtepunt van deze plaat. Niet alleen vanwege de briljante toetsen- en gitaarsolo, maar ook vanwege de manier waarop Cozy Powell het tempo ongenadig hoog houdt.
En dan is Rising alweer afgelopen. Nog maar een keertje draaien. En een hele hoge score geven natuurlijk.

4.5*

TAROT WOMAN....
I DON'T KNOW...

En Patrick heeft de tijd raad gebracht , want jouw score is natuurlijk veels te laag voor dit prachtige Rainbow album .
Waar ben je trouwens naartoe , ik zie dat jij je weer uit hebt geschreven , maar ja jou kennende kom je weer terug , misschien als Brother Louie of Moeder Theresa

Er staan op dit album naast wat gewonere nummers wel een paar schitterende klassiekers, maar het album als geheel vind ik mede door de korte speelduur wat te mager uitvallen.

Een absolute klassieker is dit album wat mij betreft!! Elk nummer is goed en sommige zelfs fenomenaal (Tarot woman, Stargazer, Do you close your eyes en Starstruck). Mooiere albums als deze heeft Rainbow niet gemaakt. Het album klinkt ook geweldig door de prima produktie.

Heb deluxe uitvoering besteld ... Hoop niet dat het geldklopperij is aangezien de luxe uitvoeringen van Thin Lizzy (Live and Dangerous, Johnny the Fox) ook tegenvielen achteraf qua
bonus nummers !!!
Ik blijf hopen dat het met Rising beter gesteld zal zijn...... een klassieker in de hard Rock geschiedenis