menu

Rainbow - Rising (1976)

mijn stem
4,14 (355)
355 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor

  1. Tarot Woman (6:08)
  2. Run with the Wolf (3:47)
  3. Starstruck (4:04)
  4. Do You Close Your Eyes (2:58)
  5. Stargazer (8:27)
  6. A Light in the Black (8:11)
  7. Tarot Woman [Rough Mix] * (6:06)
  8. Run with the Wolf [Rough Mix] * (3:49)
  9. Starstruck [Rough Mix] * (4:04)
  10. Do You Close Your Eyes [Rough Mix] * (3:04)
  11. Stargazer [Rough Mix] * (9:08)
  12. A Light in the Black [Rough Mix] * (8:12)
  13. Stargazer (Pirate Sound Tour Rehearsal) * (8:33)
  14. A Light in the Black [Pirate Sound Tour Rehearsal] * (9:52)
  15. Man on the Silver Mountain [Pirate Sound Tour Rehearsal] * (2:22)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 33:35 (1:28:45)
zoeken in:
avatar van Sir Spamalot
4,5
Al mijn muziek staat op de computer en dat is een titanenwerk geweest. Voordeel is natuurlijk dat Windows Media Player bijhoudt hoeveel keren een album werd afgespeeld en wanneer het de laatste keer was. De vorige keer was 28 november 2008, dus veel te lang geleden en naar aanleiding van de game Hardrock/Metal 70’s heb ik dit album nog eens opgelegd.
Dit album begint met een synthesizer intro als voorbereiding op één van de allermooiste gitaarriffs ooit van Ritchie Blackmore: van bij de aftrap wordt op hoog niveau gemusiceerd. Goeiendag zeg, met zo’n line-up kan dit niet verkeerd gaan: Ronnie James Dio (zang), Ritchie Blackmore (gitaar), Jimmy Bain (bass), Tony Carey (keyboards) en Cozy Powell (drums – RIP). Van de opener Tarot Woman word ik knettergek: vuisten vliegen in de lucht, de nekspieren worden getest, de volumeknop gaat nog meer omhoog en de voeten kunnen niet stil blijven. En het hoge niveau wordt gewoon verdergezet toch het einde van dit korte album, want dit is een hardrock klassieker, dames en heren. Tarot Woman doet je gewoon naar adem happen en de opvolgers zijn zo goed, maar dan komen nog twee genadeslagen: Stargazer en Light to the Black, onaards mooi. Prachtalbum en – ongelooflijk maar waar – uit 1976, dus 33 jaar oud, hoe de tijd vliegt.
En zoals eerder gezegd in mijn bericht van 30 maart 2008: geen dual discs, extra nummers en wat weet ik nog allemaal. Meestal doet dat tekort aan het oorspronkelijke album. De power zou er zo uit zijn. Korte speelduur: geniet twee maal in een uur van klasse!

avatar van wizard
4,5
Rainbow Rising...die staat al heel wat jaren bij me in de kast. Soms draai ik hem tijden niet, waarna ik hem weer herontdek als de briljante plaat die hij is.
Ik vermoed dat het mede aan de korte speelduur ligt, dat Rising zo goed is. Was het album opgevuld tot 40 minuten, dan had er ongetwijfeld een stuk filler opgekomen. Nu is het 33 minuten absoluut topwerk.
De beste nummers staan voor mij voor en achteraan dit album: Tarot Woman en A Light in the Black.

Tarot Woman begint met een synthstuk van een minuut, als om de luisteraar op het verkeerde been te zetten. Maar langzaam zwelt Blackmore's gitaar aan: tudureduuh, tudureduuh, tudureduuh...Dan kan het feest beginnen. En wat voor een feest! Blackmore soleert er op los, zonder zichzelf in gepriegel te verliezen; Dio bewijst hier (voor mij althans) voor het eerst als zanger van wereldklasse. Hij was goed op Ritchie Blackmore's Rainbow, daar niet van, maar nog niet heel opvallend. Hier wel. De volgende, korte 2 nummers, Run with the Wolf en Starstruck zijn ook toppertjes, maar vallen in het niet bij de langere nummers op dit album. Pas als je ze los beluistert valt op hoe goed ze zijn. Eén van deze nummers op Long Live Rock 'n Roll had dat album al een stuk beter gemaakt. Do You Close Your Eyes vind ik een beetje minder, een wat nietsig tussendoortje, maar het nummer duurt gelukkig ook niet zo lang.

Over de 2e helft van het album kan ik een heel lang verhaal maken, maar dat zou alleen maar neerkomen op complimenten strooien. Daarom houd ik het kort. Voor mij is dit een tweeluik, dat je eigenlijk achter elkaar moet horen. Stargazer vertelt het verhaal van een torenbouwer die jaren heeft gewerkt om een toren voor een tovenaar te maken, zodat die naar de sterren kan vliegen...maar neerstort. In A Light in the Black is onze hoofdpersoon terug op weg naar huis, de verloren jaren overdenkend.
Beide nummers zijn goed, maar A Light in the Black is voor mij het hoogtepunt van deze plaat. Niet alleen vanwege de briljante toetsen- en gitaarsolo, maar ook vanwege de manier waarop Cozy Powell het tempo ongenadig hoog houdt.
En dan is Rising alweer afgelopen. Nog maar een keertje draaien. En een hele hoge score geven natuurlijk.

4.5*

avatar van liefkleinhertje
4,5
Dit is gewoon een zeer goed album waar met name de laatste 2 nummers echt krakers zijn
Bij de luxe versie begint eerst met de New York mix en dan het zelfde maar dan de L A mix
en het is nou niet echt heel verschillend
Op cd 2 dan nog effe de rough mix ja toedeledokie zeg daar zat ik net niet op te wachten zeg
Heb ook nog de enkele cd in de kast staan en wat voor mix dat is hoef ik niet eens te weten
Stargazer uit de oeffen ruimte gaat dan nog wel maar ik was blijerr geweest met live materiaal van de rising tour uit Osaka bv

avatar van gigage
4,5
Dit legendarische hardrock album is samen met deep purples machine head en in rock het beste wat RitchieBlackmore in de jaren 70 in een studio gespeeld heeft. Dat de sfeer van het album erg bepalend is blijkt wel dat het goed gespeelde Stargazer door Dream Theater op de silver linings bonustracks cd het toch niet haalt bij het origineel. De riff van Do you close your eyes is erg pakkend maar het ontbreekt aan een goeie solo en is nogal eens gekopieerd door de master himself later on. A light in the black is voor mij de highlight van het album met het stuwende drumwerk van CozyPowell en het gitaar/keyboard duel met Carey. Dio zingt zijn longen uit het kleine lijfje en veel rouwer dan op het debuut van deze raargenaamde band.
Op de compilatie catch the rainbow staan 4 van de 6 nummers van dit album, mocht je je meer willen verdiepen in de legacy van Rainbow.

avatar van Karma_To_Burn
5,0
Wat een heerlijk album blijft dit toch, vandaag weer eens opgezet en ik voelde me gelijk weer een stuk energieker!
Ritchie Blackmore die nog lekkere hardrock rifjes speelde en een Ronnie James Dio in de beste jaren van zijn leven!
Stargazer blijft natuurlijk het aller beste nummer van dit album en is een tijdloze rock klassieker, maar eigenlijk staan hier geen mindere nummers op.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Mijn Deep Purple-platen gaan inmiddels al weer enkele decennia mee, maar aan Rainbow was ik op de een of andere manier nooit toegekomen. Kortgeleden las ik echter in Jeff Wagners Mean deviation : four decades of heavy progressive metal dat Mikael Akerfeldt van Opeth sterk geïnspireerd werd door Rainbow vanwege de "epic feel to their sound". Daarbij noemde Wagner expliciet de nummers Stargazer en Gates of Babylon, en via het eerste daarvan ben ik nu bij Rainbow rising uitgekomen. En wat een kennismaking is dit: Blackmore meedogenloos als altijd, Dio ongetwijfeld één van de grote rockstemmen ooit, een band druipend van het zelfvertrouwen en een uitstekende verzameling nummers. Kleine minpuntjes zijn Do you close your eyes (met name dat refrein is nogal flauw) en de tamelijk korte speelduur van het geheel, maar Stargazer is inderdaad extreem indrukwekkend, en dan moet het furieuze Light in trhe black nog komen. Heerlijke plaat met overigens ook een bijzonder hoge draaibaarheidsfactor (mede vanwege de "klassieke" en absoluut niet gedateerde sound).

avatar van lennert
5,0
Rainbow - Rising: het eerste power metalalbum ooit? We kunnen Black Sabbath wel duidelijk verantwoordelijk houden voor het eerste heavy metalbum ooit, maar als het aankomt op het meer op melodielijnen gerichte kleine broertje power metal, dan geef ik Rising absoluut de eerste plaats.

Ik denk dat de meeste mensen Run With The Wolf, Starstruck en Do You Close Your Eyes ook wel zullen pakken als de 'minste' nummers van het album. Dat is geen belediging naar de songs toe, maar een flinke opgestoken duim naar hoe fantastisch het hele album is. Waar deze drie korte tracks in ieder geval flinke winst behalen op het vorige album, is het feit dat de productie spetterender is en de verjongde band veel dynamischer en steviger uit de hoek komt. Cozy Powell slaat alles aan gort. Painkiller het beste drumintro ooit op een hardrock/metaltrack? Opzouten, Stargazer heeft een veel grotere impact zonder vreemde effecten nodig te hebben. A Light In The Black met zijn toetsen/gitaarduel en pompende dubbele basdrums doet eigenlijk niets voor deze track onder. Ik wil mijn vuist in de lucht gooien, meeschreeuwen en headbangen alsof het mijn laatste keer is.

Vergeet Tony Carey niet, zijn prachtige intro bij Tarot Woman zorgt voor een ongekende sfeer en een van de beste openers ooit. Jimmy Bain die later nog met RJD mee zou reizen naar Dio ondersteunt alles wonderschoon met simpele, maar doeltreffende krachtige baslijnen. Kapiteinen Blackmore en Dio overtreffen daarnaast in hun performance alles dat ze op het vorige album vooral 'vriendelijk' deden. Dio's maniakale en wanhopige schreeuwen aan het einde van Stargazer brengen me in vervoering zoals geen enkel andere epic dit ooit heeft gedaan. Blackmore heeft bij Deep Purple daarnaast nooit zo gesoleerd als op de de b-kant.

Een meesterlijk album. Een van de beste albums ooit. Een absolute verplichting voor liefhebbers van heavy/power/progmetal.

Voorlopige tussenstand:
1. Rising
2. Ritchie Blackmore's Rainbow

avatar van RuudC
5,0
Ruim veertig jaar na dato nog niets aan kracht ingeboet. Ik moet wel toegeven (zeker na deze luisterbeurt) dat ik dit album te weinig draai. Genoten dus en hoe! Tarot Woman is een heerlijke opener met fenomenale keyboards in de intro. Prachtig hoe in dit nummer de snelheid en dynamiek steeds een tikje opgevoerd wordt. Run With The Wolf en Do You Close Your Eyes mogen dan wel tot de mindere goden behoren. Het blijft prima materiaal.

Het valt sowieso op hoeveel effectiever en frisser de muziek klinkt ten opzichte van het debuut. Dit klinkt ook beter dan iedere plaat van Deep Purple die ik gehoord heb. De toevoeging van keyboards en het fellere drumwerk geven Rainbow de boost die het eerder mistte. Stargazer is ongelooflijk episch. Vijf topmuzikanten op de top van hun kunnen. Misschien behoort dit nummer wel tot mijn persoonlijke top tien ooit. Dio zingt alsof zijn leven ervan afhangt. Met ziel en zaligheid dit. Blackmore en Nichols wervelen met prachtige solo's om elkaar heen. Dat doen ze nog eens even dunnetjes over op A Light In The Black. Dit album is afgelopen voor je het door hebt, maar het laat je wel achter in euforische staat!

Tussenstand:
1. Rising
2. Ritchie Blackmore's Rainbow

avatar van namsaap
5,0
Al grasduinend door mijn platencollectie kreeg ik onlangs dit album weer eens in handen en realiseerde me dat ik deze plaat echt al jaren niet meer gehoord had. De afgelopen dagen heeft de plaat ouderwets overuren gedraaid op mijn draaitafel.

Wat was de band in vorm hier! Ik herinner me als de dag van gisteren hoe ik voor het eerst het keyboardintro van Tarot Woman hoorde en kippenvel kreeg toen het nummer echt op gang kwam. Nooit had ik zoiets geweldigs gehoord en toen moest het beste nog komen. De rest van kant A wordt niet zo goed als het openingsnummer, maar kant B is denk ik de beste plaatkant die ik ooit gehoord heb, te beginnen met Stargazer, het beste hardrocknummer aller tijden (?) met misschien wel de beste vocale prestatie van Dio in een studio vastgelegd. Hoe EPISCH is dit nummer! A Light In The Black is sluit het album vervolgens fantastisch af.

Score: 95/100

5,0
Rainbow - Rising

Prachtig album van Rainbow. Alle bandleden hebben hier hun draai gevonden en komen tot een prachtig geheel. De totale lengte is niet heel lang, maar dat hoeft ook niet met zo'n tempo.
Stargazer is toch wel de absolute topper en een van de beste nummers ooit gemaakt, de laatste paar minuten geven echt kippenvel. A Light in the Black heeft een lastige taak dat nummer vervolgens te evenaren, maar komt toch aardig in de buurt.
Tarot Woman heeft natuurlijk die heerlijke intro waardoor je meteen lekker in het album zit, gaaf nummer dus. Starstruck daarentegen is weer wat meer funky, en breekt daarmee de lijn van de wat stevigere nummers.
Run with the Wolf en Do You Close Your Eyes zijn beide gewoon prima. Niet super, maar luisteren beide prettig weg.
Mede door de epische stem van Dio en de prachtige muziek die hier wordt gemaakt, is dit een fantastisch album geworden.

5*

Gast
geplaatst: vandaag om 14:34 uur

geplaatst: vandaag om 14:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.