Rainbow - Rising (1976)

Daar zijn Steve en Bruce zelf mee begonnen, mochten nog het podium op ook!
Maar ik denk dat je de minderjarigen bedoelt. Anders zou het best handig kunnen zijn.

Ik vind dat meer iets voor de Earring ofzo. Gezinnetjesrock.

Hoho effe dimmen . De Earring moet je ook plugged horen ( 12 december 50 jaar Earring Ziggo Dome)

It's better to burn than fade away!

Mijn vader leeft niet meer, maar in 1982/1983/1984 bracht hij ons naar menig metalconcert. Hij vond die (opkomende, NWOBHM) hardrockwereld zo mogelijk nog fascinerender dan ons: mijn kameraden en ik.
Hij was erbij in de Jaap Edenhal in Amsterdam. Hij had zich er bij de beveiliging door geluld en stond zodoende (na enig zoeken van hem) al een half uur achter ons om te kijken hoe wij headbangden en ons anderszins 'misdroegen' (een biertje drinken en wildvreemde meisjes aanspreken) en toen tikte ie ons op de schouder. Die ouwe!
Ik gun iedereen een vader zoals ik heb gehad.
In die tijd was Iron Maiden niet 'braaf', heavy metal was toen best wel een heftig opkomend fenomeen. Leer met ijzeren studs. Spijkerjackies met angstaanjagende emblemen achterop genaaid. Lang haar. Lederen kleding. De Britse politiek sprak erover.
Maar tegenwoordig kun je inderdaad misschien als vader kiezen tussen met je zoon naar de nieuwste Walt Disneyfilm of naar een concert van Maiden gaan. Tijden zijn veranderd.

Ik gun iedereen de vader die ik heb gehad. Maar die kreeg ik wel op de kast met mijn kolereherrie. Zoals het hoort.

Als bands wat langer meegaan kunnen ze ook meerdere generaties aantrekken, als ze wat succesvol blijven in ieder geval (Of gaan de dochters ook mee naar Biff's Saxon?) Kan zo maar in de familie zijn. Zal ik die open deur zelf maar dichtgooien? anders tocht het zo.

Wat een klootjesvolk discussie zeg.

glad you like it

Maar we zij inderdaad wat uitgeluld over het album. Dus bij deze de vraag: Waarom zit er geen fatsoenlijke gitaarsolo in do you close your eyes. Live plaktie er zo maar 6 minuten aan vast.

Kun je natuurlijk wel van meerdere nummers zeggen. On Stage lopen dergelijke liedjes soms wel tot een half uur uit de hand naar goede DP traditie.

Gelukkig hier niet, elk nummer ad nauseam oprekken had behoorlijk afbreuk gedaan aan de puntige kwaliteit van het album.

Perfecte balans tussen korte catchy tracks en episch geweld idd.

Voor zover het woord werkelijk bestaat dient "klootjesvolkdiscussie" in het geheel aan elkaar vast geschreven te worden.
Over niveau gesproken

Samenstellingen worden ontzettend vaak foutief geschreven. Let er maar eens op. Noem het altijd "taaltokkies".

Als er 1 nummer op deze plaat niet uitgerekt hoeft te worden, is het Do You Close Your Eyes wel =p Duurt met drie minuten al lang genoeg wat mij betreft.

Cozy Powell was heel lang m'n favoriete drummer. Op een epic song als Stargazer mept hij lekker hard, meteen in het begin van het nummer, wat een intro!
Songs als Stargazer lenen zich overigens bij uitstek voor een uitgesponnen lange live-uitvoering (evenals Mistreated, van een ander album). En de bezoekers van Rainbowconcerten werden daar dan ook steevast op getracteerd.
Het magazine Kerrang verkoos Rising ooit als "greatest heavy metal album of all time".

Update:
"Lijstjes", ook in de metal, gaan vaak over bands en albums al dan niet in combinatie met jaartallen of andere tijdseenheden. Beste ooit. Toptien.
Maar eigenlijk amper over beste songs. Stargazer zou voor mij wellicht op 1 staan. Of Mistreated. Twee BlackmoreDioPowellRainbowsongs in de top vijf sowieso.

Een uptemponummer als A Light In The Black is ook niet te versmaden zeg! Wat een tandem, die bijna op hol geslagen trappelende drums van Cozy in combinatie met de waanzinnige solo van Blackmore, onderwijl het opjagende orgelwerk. Onvergetelijk goed.

Minpuntje...het album duurt te kort

Mistreated is geen BlackmoreDioPowellRainbowsong he. Das een BlackmoreCoverdalePurplesong.

Misschien een boreling van David Coverdale maar Mistreated in de BlackmoreDioPowellRainbowuitvoering is de mooiste, zo bedoel ik dat.

He bah nee. Dio is daar de zanger niet voor.

Ja doodzonde...

Soms voegt het idd niks toe, soms wel. De liveversie van DYCYE met de Hendrixachtige uitspattingen van Blackmore vind ik best wel op zn plaats in dit geval.

A Light In The Black werd helaas van de setlist geschrapt. Cozy vernielde er werkelijk zn klauwen mee.


Totally agree. De enige die het waar kon maken was the one and only Coverdale. Honderd keer liever Mistreated van Made In Europe dan On Stage.

Hoezo dat? Moest hij er op een aparte of extra harde manier voor slaan?

Zoiets ja. Hij zou enige malen met bloedende handen van de stage zijn gelopen om ze in te moeten tapen. Daarna bedankte hij er vriendelijk voor.

Kan ik me wat bij voorstellen...

Blackmore die het goed vind dat een ander te horen is dan hijzelf. Opmerkelijk....

Een aantal spectaculaire drumbreaks met veel double basswerk en afgemaakt met strakke crashbekkenslagen (afgeknepen) en daarna meteen die legendarische riff! Die riff die zo mooi eindigt in een loopje dat nog eens wordt versterkt door Cozy Powell's toms. En dan komt de strot van Ronnie James Dio die met zijn strot de hymne opzweept. Onderwijl het 'slome' laidback-drumwerk van Cozy. Het orgelwerk complementeert het geheel. Lange uithalen van Ronnie James om de bluesy en dan weer crazy hardrockgitaarsolo van Blackmore in te luiden.
Dit nummer verveelt echt nooit. 5 sterren voor Stargazer.
Er staan op het album meerdere dijken van songs maar Stargazer overtreft alles.