Rainbow - Rising (1976)

Er is nu weer een andere vinyl versie beschikbaar in een 8lp box, de polydor years. Voor de liefhebbers.

Geweldig album, alleen do you close your eyes vind ik wat minder.
Verder allemaal topnummers.

Mijn Deep Purple-platen gaan inmiddels al weer enkele decennia mee, maar aan Rainbow was ik op de een of andere manier nooit toegekomen. Kortgeleden las ik echter in Jeff Wagners Mean deviation : four decades of heavy progressive metal dat Mikael Akerfeldt van Opeth sterk geïnspireerd werd door Rainbow vanwege de "epic feel to their sound". Daarbij noemde Wagner expliciet de nummers Stargazer en Gates of Babylon, en via het eerste daarvan ben ik nu bij Rainbow rising uitgekomen. En wat een kennismaking is dit: Blackmore meedogenloos als altijd, Dio ongetwijfeld één van de grote rockstemmen ooit, een band druipend van het zelfvertrouwen en een uitstekende verzameling nummers. Kleine minpuntjes zijn Do you close your eyes (met name dat refrein is nogal flauw) en de tamelijk korte speelduur van het geheel, maar Stargazer is inderdaad extreem indrukwekkend, en dan moet het furieuze Light in trhe black nog komen. Heerlijke plaat met overigens ook een bijzonder hoge draaibaarheidsfactor (mede vanwege de "klassieke" en absoluut niet gedateerde sound).

On Stage was een van de eerste platen die ik (eind jaren '70) ooit kocht. Geweldig album vond ik dat. Na een aantal jaren raakte Rainbow echter uit beeld, tot ik onlangs op zoek naar oude klassiekers Rising tegen het lijf liep. Wat een prachtige plaat zeg. En die stem van Dio op het epische Stargazer gaat door merg en been.

Weet niet of er hier mensen met schoolgaande kinderen zijn in de opgroeiende leeftijd van zeg 11 a 12 a 13 jaar, voor wie de tijd van voorlezen voor het naar bed gaan al achter de rug is maar het beluisteren van dit album is voor dergelijke adolescenten eigenlijk verplichte kost. Het mag in geen enkele verantwoorde opvoeding ontbreken.
Het album kent, op misschien Do Your Close Your Eyes na (hoe toevallig, i.v.m. het voorlezen voor het slapen gaan), enkel klassiekers, uitgevoerd door een bandsamenstelling die de beste was voor Rainbow ooit.
5.0 sterren natuurlijk.

Tarot women zou in ieder geval verplicht gesteld moeten worden. Vind do you close your eyes eigenlijk ook wel een klassieker.Vanzelfsprekend een geweldige tijdloze plaat.

Barbaren. Rock n roll kent geen verplichtingen.

Wat een ultra slecht idee. Als ze 13, 14, 15 zijn gaan ze zich afzetten tegen papa. I sure did, haha

Als zoiets zou werken buizendan had je nu nog deze top 20 hit uit hetzelfde jaar als Rising bovenaan je lijst gehad

Je ziet nu hele hordes opgroeien die geindoctrineerd worden met Justin Bieber, of nog erger: iets als The Beatles, nog veel en veel ouder maar het lijkt wel een sekte hoe volwassen vaders en moeders hun kinderen hersenspoelen met dat The Beatles een goede basis voor een kind zou zijn ofzoiets. Nonsens! Leer kinderen zelfstandig nadenken en schotel ze eenmalig "Rising" voor en ze zijn om. Voorgoed.

Of je nou 40 of 50 jaar oude muziek voorschotelt, ik zie geen verschil. Over bieber en one direction groeien ze ook wel weer overheen...hopelijk... haha

Kinderen indoctrineren, hahaha...

Kinderen vinden hun eigen weg wel. Ik snap trouwens niet wat er zo erg is aan Justin Bieber of One Direction.

Vaders drie braaf met hun kroost bij Maiden komen. Dat is pas erg.

Of ouders die baby's al in metal-shirts laten rondlopen.

@Edwynn , ik ben een vader die met zijn zoon naar Slayer gaat in 013, is dat ook erg ????

Met vaders die met hun kroost naar Iron Maiden concerten gaan of die een baby in een lief Venomshirtje met "Welcome To Hell" hullen is niets mis, of belachelijks aan. En met vaders die met hun zoon naar Slayer gaan al helemaal niet.
Maar ja, vertel dat maar eens aan Beatles- of Queenadepten. Die begrijpen dat niet, kennen dat niet en gaan dan metalheads belachelijk maken. Ze hebben namelijk zelf hun 'helden' nooit kunnen zien. De bands zijn al lang uit elkaar en de ene helft is dood en de andere is bejaard.
Zo 'n Stones schijnt dan nog wel uit echte levende personen te bestaan en nog op te treden maar dat is ook een aflopende zaak. Ze zijn al heel oud.

Rainbow is springlevend?

Zolang die gitarist het nog is zal de rest wel makkelijk uitwisselbaar zijn.

Ik vind het afzeiken van bandjes nogal.... tja... ach.

Rainbow is prima overigens. Niet altijd helemaal naar mijn smaak. Te langdradig en teveel gitaar, en draakjes en hoge vocale uithalen (ook Purple en Zepp vind ik niet altijd leuk).

Ik vind trouwens Heep leuker. Minder begaafde muzikanten en ook van die hoge uithalen, maar het heeft iets wat me grijpt. Heb ik overigens ook nog nooit zien optreden.

Heep vond ik in de Byron/Thain periode op zn best en hebben werkelijk meesterwerkjes afgeleverd. Daarna kon het mij niet meer grijpen aangezien ik de chemie er niet meer in terugvond. Rainbow ben ik altijd wel braaf blijven volgen. Die gitaar was juist de dwingende factor. Stukken meer solide dan Heep vond ik altijd. Rising was ook behoorlijk uniek in die tijd.

Na ja, als Je met DP bent opgegroeid is het ook geen wonder natuurlijk.

Rainbow heeft 2 gezichten dus het kan zo maar zijn dat je de AOR gerichte aanpak van Straight Between the Eyes of Bent out of Shape je wat beter bevalt. Het hele ouvre kun je niet afrekenen op deze plaat alleen, vind ik. Maar goed, Blackmore blijft de stabiele factor en indien je dat niet mooi vind dan kun je de rest ook laten voor wat het is.
Ik heb eens een Amerikaanse review gelezen van de chronologische samengestelde 2cd the anthology waarbij de recencist pas opveerde bij de tweede CD.

Rainbow was en blijft een bijzondere band. Perioden zijn met name gekleurd door afwisselende zangers die soms een totaal andere band gaven (Graham Bonnet of Ronnie James Dio is me nogal een verschil), ook in 'concept' van albums. Slechte albums van Rainbow zijn er niet. Ze hebben alle hun charme, en als constante factor: Ritchie Blackmore.

Down To Earth is anders behoorlijk ruk wat mij betreft. Doe me dan toch maar de Bietels.

Die was inderdaad niet best nee. En laat die nou net commercieel het meeste 'succes' hebben gehad. Ene Russ Ballard of zoiets was daar debet aan.

Russ Ballard vind ik een koning. hahahaha.... Heerlijk, die verschillen van mening...

Is ie ook zeker, maar niet in het straatje van Blackmore wat mij betreft. De meest gedrochtelijke Rainbowsingletjes zijn dan ook op DTE te vinden.

Ballard was een hit-machine, hij schreef voor anderen, maar soms coverden bands ook gewoon zijn songs.

Heep, Rainbow, Kiss etc. speelden gewoon een Ballard-cover. Ik weet niet of dat dan door de druk van een platenmaatschappij is, of dat ze er zelf voor kozen. Feit is wel dat het grote mega-hits zijn geweest. Ballard heeft een flinke stempel op de wereld van de toegankelijke rock gedrukt.

Zijn soloplaten zijn ook erg lekker, vind ik. Beter dan Heep, Kiss of Rainbow uit die periode.

Dat heeft uiteraard weinig meer te maken met deze Rainbow, die echt die 70's power-rock, met fantasy-lyrics bracht. Ook erg leuk, maar niet altijd. Zelfde geldt trouwens ook voor Thin Lizzy. IJzersterk maar niet voor elke dag...

Al mis ik tegenwoordig Richie Blackmore met een daverend album......( dan moeten we het maar doen met zijn eerdere meesterwerken)

Ga er maar vanuit dat ie al sinds 20 jaar voorgoed is uitgedaverd. Wat die reünie nog kan betekenen zou als werkelijk alles meezit nog een album kunnen opleveren. Daarna zit ie gewoon weer bij (schoon)moeder de vrouw onder de plak. Tot de scheit hun doodt.

Dat hitje vond ik dan wel weer leuk. Maar goed. Het contrast met een Stargazer kon niet groter zijn.