Rainbow - Rising (1976)

Mooi verhaal, Hakuna, met blije èn trieste randjes. Goed dat je deze muziek ook na de dood van je broer (en dus los van eventuele verdrietige associaties daarvan met deze plaat) nog kunt genieten.

In 1980 zat Ronnie bij Black Sabbath dus het zal iets eerder geweest zijn.

Rainbow - Rising: het eerste power metalalbum ooit? We kunnen Black Sabbath wel duidelijk verantwoordelijk houden voor het eerste heavy metalbum ooit, maar als het aankomt op het meer op melodielijnen gerichte kleine broertje power metal, dan geef ik Rising absoluut de eerste plaats.

Ik denk dat de meeste mensen Run With The Wolf, Starstruck en Do You Close Your Eyes ook wel zullen pakken als de 'minste' nummers van het album. Dat is geen belediging naar de songs toe, maar een flinke opgestoken duim naar hoe fantastisch het hele album is. Waar deze drie korte tracks in ieder geval flinke winst behalen op het vorige album, is het feit dat de productie spetterender is en de verjongde band veel dynamischer en steviger uit de hoek komt. Cozy Powell slaat alles aan gort. Painkiller het beste drumintro ooit op een hardrock/metaltrack? Opzouten, Stargazer heeft een veel grotere impact zonder vreemde effecten nodig te hebben. A Light In The Black met zijn toetsen/gitaarduel en pompende dubbele basdrums doet eigenlijk niets voor deze track onder. Ik wil mijn vuist in de lucht gooien, meeschreeuwen en headbangen alsof het mijn laatste keer is.

Vergeet Tony Carey niet, zijn prachtige intro bij Tarot Woman zorgt voor een ongekende sfeer en een van de beste openers ooit. Jimmy Bain die later nog met RJD mee zou reizen naar Dio ondersteunt alles wonderschoon met simpele, maar doeltreffende krachtige baslijnen. Kapiteinen Blackmore en Dio overtreffen daarnaast in hun performance alles dat ze op het vorige album vooral 'vriendelijk' deden. Dio's maniakale en wanhopige schreeuwen aan het einde van Stargazer brengen me in vervoering zoals geen enkel andere epic dit ooit heeft gedaan. Blackmore heeft bij Deep Purple daarnaast nooit zo gesoleerd als op de de b-kant.

Een meesterlijk album. Een van de beste albums ooit. Een absolute verplichting voor liefhebbers van heavy/power/progmetal.

Voorlopige tussenstand:
1. Rising
2. Ritchie Blackmore's Rainbow

Ruim veertig jaar na dato nog niets aan kracht ingeboet. Ik moet wel toegeven (zeker na deze luisterbeurt) dat ik dit album te weinig draai. Genoten dus en hoe! Tarot Woman is een heerlijke opener met fenomenale keyboards in de intro. Prachtig hoe in dit nummer de snelheid en dynamiek steeds een tikje opgevoerd wordt. Run With The Wolf en Do You Close Your Eyes mogen dan wel tot de mindere goden behoren. Het blijft prima materiaal.

Het valt sowieso op hoeveel effectiever en frisser de muziek klinkt ten opzichte van het debuut. Dit klinkt ook beter dan iedere plaat van Deep Purple die ik gehoord heb. De toevoeging van keyboards en het fellere drumwerk geven Rainbow de boost die het eerder mistte. Stargazer is ongelooflijk episch. Vijf topmuzikanten op de top van hun kunnen. Misschien behoort dit nummer wel tot mijn persoonlijke top tien ooit. Dio zingt alsof zijn leven ervan afhangt. Met ziel en zaligheid dit. Blackmore en Nichols wervelen met prachtige solo's om elkaar heen. Dat doen ze nog eens even dunnetjes over op A Light In The Black. Dit album is afgelopen voor je het door hebt, maar het laat je wel achter in euforische staat!

Tussenstand:
1. Rising
2. Ritchie Blackmore's Rainbow

Wat houden die tussenstanden in?

Een rangorde van beste tot minste plaat. Aangezien we discografieën in chronologische volgorde luisteren, is die na de tweede plaat nog niet zo spannend.

Ah ok.

Dan doe ik gezellig mee als dat goed is.

1. Ritchie Blackmore's Rainbow
2. Rising

Beide fantastische albums maar ik houd erg van het ingetogen karakter op het debuut. En die luistert daardoor net iets lekkerder weg voor mij.

Tussenstand:
1. Ritchie Blackmore's Rainbow / Rising.
Een gedeelde eerste plaats.

Kan gewoon niet kiezen. Het zijn beide zulke juweeltjes.
In de tijd geplaatst verdient Ritchie Blackmore's Rainbow heel veel lof. Het debuutalbum van Ritchie's eigen band: Rainbow. Ongelooflijk wat een impact. Ontdekt in de fonotheek. Op cassettebandje opgenomen (mocht niet, van fonotheekregels en Buma/Stemra) maar ook wel 10x geleend, om de elpee te kunnen draaien. Tot de fonotheek 'm ging 'afschrijven', toen dat exemplaar gekocht. Hadden ze al gereserveerd. Met de aanschaf van Rising verliep het idem dito.

Er staan op Ritchie Blackmore's Rainbow zulke ongelooflijke klassiekers en prachtige songs.
Maar op Rising kwam daar Cozy Powell, en werd een zeer stevige koers ingezet, en wederom weer iconische Rainbowsongs.
Beide 5 sterren, dat is helaas het maximum. Benieuwd naar RuudC's verdere chronologische bespiegelingen.

One day in the year of the fox
Came a time remembered well
When the strong young man of the rising sun
Heard the tolling of the great black bell

(van dat andere album)

Glashelder. Rising op 1. Het debuut bevat vulmateriaal van beduidend mindere kwaliteit waarbij de topnummers het ook niet halen bij Rising, wat al een klassieker en trendsetter op zich is in de powermetal.

Powermetal.... is dat niet meer voorbehouden aan bands als Manowar? Ik noem het liever gewoon hardrock.

Ik vind Rising en de opvolger Long Live Rock & Roll stukken beter dan alle andere Rainbow platen. Ook beter dan het debuut. Dat kent inderdaad wat vulmateriaal en heeft wat minder uhm.... power inderdaad.

Dio noemde kant 2 ooit een gitaarsolo van 10 minuten, gevolgd door een drumsolo van 10 minuten. Blackmore betreurt achteraf het gebrek aan bas in de mix. Ik begrijp wat ze bedoelen, maar voor mij blijft het één van de essentiële albums in de hardrock-historie.

Ach, what's in a name. Ik begrijp de classificatie van lennert wel, al zou ik zelf zeggen dat Rainbow met 'Kill The King' pas echt 'power' liet horen.

Na de derde plaat wordt het vermoedelijk ook niet heel spannend meer

Rainbow verhoudt zich tot de gemiddelde hardrock als powermetal tot gemiddelde heavymetal. Manowar wordt over het algemeen als heavy metal gezien, maar de ware powermetal zoals we die nu kennen, ontstond eigenlijk in de jaren '80 met Helloween. Maar genrenamen zijn ook maar hulpmiddelen en zijn niet heilig. Rainbow linkt vooral door de mystieke, fantasygerelateerde thematiek aan powermetal.

Vreemd genoeg staat er in mijn Hardrock en Heavy Metal encyclopedie uit 1989 de term "power metal" bij bands uit de VS en bijvoorbeeld de term "happy metal" bij een band als Zinatra en niet Helloween... In de 2e helft van de jaren 90 werd er "power metal" geplakt op snelle heavy metal bands die fantasie teksten hebben en vaak Manowar achtige hoezen.
Ach ja hokjes. Rainbow heeft op deze plaat inderdaad fantasie teksten en een snel nummer als "Light in the Black", tot zo ver de "power metal" oorsprong. Verder vooral een kei van een classic rock album dit, in hetzelfde prachtige hoekje als Led Zeppelin, Deep Purple etc.

De iconische hoes draagt ook wel een steentje bij. In Oss is er een kroeg met deze album art op een volledige muur.

Ik vermoed van niet nee, maar sommige bandmarathons hebben me soms nog behoorlijk weten te verrassen, zoals Finntroll, Primordial en Stratovarius. Ik ken het Rainbowmateriaal van na Dio behoorlijk slecht. Het staat open, ondanks dat ik de kans klein acht dat de top 2 anders zal zijn dan Rising en Long Live Rock n Roll.

Ik bedoel hier voornamelijk mee dat de band de combinatie van toetsen/gitaarduels in hardere muziek aanbracht en mystiek/fantasy een belangrijke inspiratiebron maakte. Natuurlijk is het meer protopowermetal, maar ik kan (als powermetalliefhebber) de invloeden van Rising op bands als Virgin Steele, Stratovarius en Rhapsody niet ontkennen.

In augustus 2010 schreef ik mijn mening over dit album. Korte samenvatting: geweldig album, dat ik schandalig weinig luister. Vooral het afgelopen jaar ben ik Rising wat vaker gaan beluisteren, maar eigenlijk dekt mijn bericht uit 2010 mijn houding tov van dit album nog steeds.

Na het debuutalbum is er eigenlijk een helemaal nieuwe Rainbow ontstaan. Alleen Dio en Blackmore zijn nog van de partij. Met name Cozy Powell is een aanwinst voor de band, maar ook Tony Carey staat z'n mannetje. Hij opent de plaat op magistrale wijze, en hij tilt A Light in the Black naar grootse hoogtes. De drie langste nummers zijn de beste nummers op deze plaat, maar eigenlijk vind ik alleen Do You Close Your Eyes wat minder sterk. Deze tweede incarnatie van Rainbow vlamt en vonkt, in ieder geval muzikaal. Het album sprankelt veertig jaar na de releasedatum nog steeds. Ook persoonlijk heeft het wellicht gevlamd, want bij het volgende album bestond Rainbow alweer uit een andere samenstelling.

Tussenstand:
1. Rising
2. Ritchie Blackmore's Rainbow

Rising is een heerlijke plaat van Rainbow. De hele band is echt geweldig op deze plaat. Het album opent prachtig met Tarot Women, de nummers erna zijn inderdaad wat minder in vergelijking met Tarot Women. De laatste twee nummers zijn echter weer twee pareltjes. Vooral Stargazer vind ik echt een geweldig nummer.Geweldige plaat!

Wat is er eigenlijk mis met Run With The Wolf? Er zit een heerlijke, soort lome groove in en het nummer heeft een melancholie over zich die me heel goed bevalt.

Vreemd dat het zo laag scoort.

De meeste mensen kiezen waarschijnlijk voor Stargazer en A light in black. Dat snap ik wel, ja. Wat ik niet snap, is dat er mensen zijn die Do you close your eyes boven Run with the wolf verkiezen.

Ja, dat snap ik tegenwoordig ook niet meer. En betekent dat ik de 40 jaar jongere versie van mezelf niet snap, want toen vond ik het maar gewoontjes.
Do you close your Eyes is me nog wat te gemakkelijk en de korte duur van het album blijft me dwarszitten. Een perfecte score zit er niet in, maar een halfje erbij wel.

Rising doet naar mijn idee een enorme stap voorwaarts richting de hard rock en doet dat overtuigend en goed. Weg is de backing band die ooit in Elf zat, en welkom Cozy Powell, Jimmy Bain, en Tony Carey. Vooral de eerste twee zijn natuurlijk legendes geworden na deze plaat. Op Kant A staan de kortere nummers, welke niet eens zo heel ver van het eerste album af gaan qua stijl - 'Do You Close Your Eyes' had gerust op het debuut kunnen staan. Echter het geweldige 'Tarot Woman', het strakke 'Run With the Wolf', en het swingende 'Starstruck' laten een hardere Rainbow zien. Kant B bevat dan de twee epische klassiekers 'Stargazer' en 'A Light in the Black' welke dat magische Blackmore ingredient tot nieuwe hoogtes weten te brengen. En nondeju, Dio, wat was jij een goddelijke zanger.

Vooruit, laten we het een marathon noemen, net als de helft van dit topic:
1. Ritchie Blackmore's Rainbow
2. Rising

1. Rising
2. Long live Rock & Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Bend out of Shape
5. Difficult to Cure


Rising wint op punten van Long Live R & R

Had nog niet eerder gehoord van Rainbow, door wat graafwerk op MuMe bij Rising uitgekomen en dit ineens van de bibliotheek meegenomen om het eens wat luisterbeurten te geven.
Natuurlijk ken ik Deep Purple, maar dan wel vooral van hun bekendere liedjes (nog een band uit een eindeloze lijst waarvan ik de studio albums dringend eens moet ontdekken) . Child in Time beschouw ik nog altijd als één van m'n favoriete nummers ooit.
Het moet heerlijk geweest zijn in de jaren 60 en 70 jong geweest te zijn terwijl zo'n muziek geboren werd, hoewel het graven en vinden van zulke parels ook veel voldoening geeft.

Na de cd op repeat al meerdere malen gehoord te hebben begin ik al wat stukken meer te herkennen en waarderen, vooral Stargazer is verslavend. Het is vooral de zang die het hem hier doet, straf hoe Dio het draagt met zijn stem. Ik moet toegeven dat ik soms ineens naar daar skip om me m'n fix te geven .
Ik zag hem gisteren voor 4,99 euro liggen en heb die ineens gekocht, zodat ik mijn verslaving wat meer kan voeden op lange termijn .
Ik speel hem wel wat meer in z'n geheel en geef hem op z'n tijd de verdiende sterren.

Vermomd als kikker was Dio al te horen op Roger Glover and Guests - Love Is All (1974) . Dat vond ik (op Crazy Horses van de Monkeys na) de beste reden om maar door de kamer te gaan springen en rennen als klein Menneke. Toen nog geen idee dat het een Rock zanger was die hier een klassieker had ingezongen. Maar ja, time will tell, zo ook hier.

Crazy Horses van The Osmonds bedoel je denk ik.

Oh ja, the Osmonds

De LP er maar eens bijgehaald teneinde het geniale hier te ontrafelen. De plaat is dusdanig kort dat je vroeger met weglating van Do You Close Your Eyes het geheel op een kant van een C-60 cassette kon houden. Tarot Woman opent ijzersterk en Run with the Wolf moet even wat op gang komen voor ik het venijn ervaar. Starstruck werd de single en vanuit dat gegeven een prima liedje, dat me echter weinig doet. Do You Close Your Eyes doet het live goed als het ellenlang gerekt wordt. Stargazer is zo ongeveer het beste Rainbow nummer en het met solo's volgepropte A Light in the Black blijft genieten. De productie van Martin Birch vind ik weer erg goed, er is met Jimmy Bain op de achtergrond (maar wel hoorbaar) voor een iets scheller geluid gekozen. Rainbow heeft hier naar mijn beleving nog een rauw c/q ruw randje en daar valt ook wat voor te zeggen. Ik zie dat het album hier zelfs metal toebedeeld krijgt. Verder maakte het mij vroeger geen zak uit of ik nou naar Rising of Difficult to Cure moest luisteren (niet alles was thuis voorhanden). Die Turner periode geloof ik overigens wel, maar ga ook de Down to Earth LP nog draaien. Nu eerst het debuut.

Het is wel eens eerder door een ander aangehaald maar als je alleen al de gitaarriff blijft volgen bij Starstruck dan zit ook daar nog wat vernuft om te ontrafelen. Maar ja, hoe leg je zoiets uit. De intro is proto maiden. Vervolgens speelt hij kort het refrein tijdens het couplet en tijdens het refrein kiest hij een doorstart zodat je erna niet met de tellen uitkomt om het couplet gelijk weer op te pikken. Geniale solo erbij en ook een ogenschijnlijk simpele rocktrack is met wat oog voor detail zoveel meer, zo blijkt. Althans, in mijn ogen en dat is misschien ook de reden dat van de classic rock bands Rainbow nog relatief veel aandacht krijgt.