menu

Rainbow - On Stage (1977)

mijn stem
4,27 (208)
208 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor

  1. Kill the King (5:32)
  2. Medley: Man on the Silver Mountain / Blues / Starstruck (11:13)
  3. Catch the Rainbow (15:35)
  4. Mistreated (13:03)
  5. Sixteenth Century Greensleeves (7:36)
  6. Still I'm Sad (11:01)
  7. Kill the King * (5:56)
  8. Mistreated [Live in Osaka, 1976] * (12:14)
  9. Sixteenth Century Greensleeves [Live in Osaka, 1976] * (8:23)
  10. Catch the Rainbow [Live in Osaka, 1976] * (18:15)
  11. Medley: Man on the Silver Mountain / Blues / Starstruck * (16:22)
  12. Do You Close Your Eyes * (10:32)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 1:04:00 (2:15:42)
zoeken in:
avatar van Zagato
5,0
AstroRocker schreef:
Gisteren is het alweer 9 jaar geleden dat Ronnie James Dio overleed aan de gevolgen van kanker. daarom de afgelopen dagen weer veel van Rainbow gedraaid. Maar man, wat is Catch The Rainbow toch ook een geweldig nummer, wat mij betreft hetzelfde niveau van het ook al niet misselijke Stargazer. Dio laat hier horen hoe goed hij wel niet is, terwijl ook het (rustige) gitaarwerk van Blackmore heel stemmig is.

Dit moet toch wel in mijn top 3 van favoriete live albums staan. Geweldig!

avatar van gigage
4,0
In dat zachte stuk midden in catch the Rainbow en aan het eind kun je goed horen dat Blackmore zo'n bandrecorder gebruikte voor de echo. Je hoort de tape over de koppen schuren.
Maar het mooiste is toch nog steeds de harde klappen op de snare van Powell als Toto te horen krijgt dat ze waarschijnlijk niet meer in Kansas zijn. Dan denk ik : yes we gaan beginnen!

Dat herhaalt zich na het ietwat te lange middenstuk van Mistreated, ingeleid met de dubbele basskick. Je weet dat het eraan komt en je vraagt je af of die toch nog niet ietsje harder kan zonder dat de buren aan de deur staan. Je hebt vijf minuten en je kiest een volume...en dan....ah, toch wel hard eigenlijk. De buren zingen alvast Losing my mind, all the time, gelijk Dio. We kunnen weer verder, rock on!

avatar van De buurman
4,0
Mooi beschreven. Ja, zo is het. De dynamiek van oude Rainbow is praktisch ongeëvenaard. Ik ga 'm weer eens draaien.

avatar van jorro
4,5
Grijs gedraaid vroeger in mijn studentenkot in Groningen. Mooie tijden, mooie herinneringen. Die energie, die bezieling. Gaaf zoals dat tegenwoordig heet, Allemaal prachtige songs met als uitschieter Catch the Rainbow.
Staat op 39 in de Oor jaarlijst 1977. Te laag dus. Verhoogd naar 4,5*.

5,0
Ik lees hier ontzettend veel over het ego van Blackmore wat ook zo is maar of het ego van Ronnie echt kleiner was betwijfel ik (zie interviews en bandverloop Dio)

Dio wilde Since you've been gone niet doen maar komt op zijn tweede album (Last in line) wel met een popliedje Mystery, vergeleken met Since you've been gone vind ik de laatste toch meer inhoud hebben.

Los van zijn stem want die was fantastisch en 2 wereldalbum s met Black Sabbath en veelbelovende Holy diver werd het daarna telkens een stukje minder

Wat On stage betreft, fantastisch album met het effectieve intro en dan kill the king (weet niet of ik nu de studio versie beter vindt of deze maar heerlijk. The classic Man on the silver mountain in een uitstekende uitvoering, het stukje blues, vast onderdeel in het repetoire van Blackmore sinds 1974 t/m 1988 met Deep purple, in dit concert met een kort stukje van Sarstruck en een zang improvisatie waarna de slotaccoorden komen. Ik heb ook via bootlegs vele improvisaties gehoord die allen wondermooi zijn.

Catch the rainbow, in een woord briljant, hier valt de studio versie in het niet alhoewel die uiterst sfeervol en nostalgisch klinkt, al vanaf het ptrachtige intro (ook hier zijn verschillende improvisaties van) tot het subtiele in de completten, het losbarsten van de improvisatie met een prachtige keyboard begeleiding, tot het rustige stukje in het midden, het wederom lasbarsten tot Dio er weer bij komt, het prachtige einde, tot de laatste seconde kippevel.

Dan mistreated die net het niveau van Made in Europe niet haalt, maar de finale is prachtig.

Dan Sixteen Century greensleeves met het prachtige wonderschone intro, the catchy groove van het nummer en de finale

Still I am sad, een band op topniveau, zinderende rif en drum, prachtig gezongen, schitterde improviatie in het middenstuk wat meeslepend overgaat in een prachtige keyboard solo, het tempo wordt weer opgevoerd en meeslepend tot een einde gebracht, briljant, Als je dit vergelijkt met het orogineel van de Yardbirds toont dit de genialiteit van Ritchie Inderdaag live vaak uitgevoerd met een schitterende drumsolo van Cozy Powel, eindigend in Tjaikosky, dit staat trouwens op het solo album van Cozy over the top Kwa gitaristen staat Steve Howe voor mij gelijk met Ritchie vanwege zijn prachtige solo's en innovativiteit.

Nieuwere gitaristen zou ik John mitchel van Arena aanbevelen en en John Petrucci van Dream Theater met orginele vernieuwende solo's in epos vorm

avatar van Ketwiezel
Grijsgedraaid (vroeger).
Dit album is voor mij één groot hoogtepunt.
Superb!

Ik las echter wel dat hier veel plak & knipwerk (van Martin Birch) aan vooraf is gegaan.
Dus: compliment voor (inmiddels wijlen) Martin Birch!

En wat betreft 'Kill the King'.... mooi intro natuurlijk maar... ik ga dan toch voor de studioversie (die hakt er toch een stuk strakker in vind ik).

avatar van Faalhaas
4,5
Ketwiezel schreef:
Grijsgedraaid (vroeger).
Ik las echter wel dat hier veel plak & knipwerk (van Martin Birch) aan vooraf is gegaan.

Recording Sources:

Introduction/Kill The King
Nuremberg 28 September 1976 (first 1:03)
Munich 29 September 1976 (remainder of the song)

Man On The Silver Mountain
Tokyo 16 December 1976 (Afternoon Show)

Blues
Tokyo 16 December 1976 (Evening Show)

Starstruck
Tokyo 16 December 1976 (Evening Show)

Man On The Silver Mountain (Reprise)
Tokyo 16 December 1976 (Afternoon Show)

Catch The Rainbow
Osaka 9 December 1976

Mistreated
Cologne 25 September 1976

Sixteenth Century Greensleeves
Tokyo 16 December 1976 (Evening Show)

Still I'm Sad
Nuremberg 28 September 1976

Ik vind het wel meevallen qua knip en plakwerk. Maar het luistert weg weg alsof het 1 concert betreft. Dus wat dat aangaat is er zeker goed werk verricht door Birch.

avatar van R-Know
4,5
Alle opmerkingen en commentaren van hiervoor gelezen.
Valt mij vooral op hoe ‘slecht’ Mistreated zou zijn.
Ik heb het geprobeerd maar ik kan het niet slecht vinden!
Er zijn wat mooiere uitvoeringen maar deze, rete-muziekale, uitvoering is voor mij prachtig.

Sorry voor de azijn slurpers die het niks vinden.

avatar van Gommans
4,5
Toch een mooi tijdsdocument. Een band in topvorm. En de luisteraar elke keer weer verpletterend achtergelaten. Wat een eenheid, wat een verschrikkelijke power.
Na wat zoeken via discogs de 2cd uitvoering gevonden… en pffft…is het dan jammer dat Stargazer ook hier niet op staat? Ja, misschien wel…(een beetje)
Ach, ook al staan alle nummers er dan 2x op, dan geniet ik toch ook gewoon 2x. En dus ook lekker 2x zo lang…en dan heb Stargazer toch eigenlijk nog steeds niet gemist.

avatar van Faalhaas
4,5
Gommans schreef:
en pffft…is het dan jammer dat Starstruck ook hier niet op staat? Ja, misschien wel…(een beetje)
]
Die staat er wel op.

avatar van RonaldjK
4,5
Ergens in '81 had mijn muziekmaatje opeens On Stage van Rainbow in huis. “Er staat een bluesliedje op. Hoe denk je dat het heet?” vroeg hij toen ik op zijn kamer zat. Hij keek me met pretogen aan. Hard nadenken, wat een rare vraag! Ik schudde vragend het hoofd. “Blues!” was het antwoord, gevolgd door zijn lach.
Hierop zette hij de plaat op en werd ik omver geblazen. Die openingsklanken van een antieke film en dan het donderende Kill The King met die dubbele basdrum! Hoe bizar goed! Daarna de variatie, de lange songs… Het was adembenemend.
Die zomer kocht ik ‘m zelf. Vanuit mijn bloedhete zolderkamer, het dakraam open, trakteerde ik de buurt gratis op één van de beste liveplaten ooit.

Het was ook de plaat die het vaakst in aanmerking kwam voor een gehate actie van mijn moeder: de stop eruit draaien, waarmee de plaat met een brommend “mie-uuuwww” tot stilstand kwam. Altijd weer werd ik hierdoor overvallen, om onthutst en voorzichtig de naald van het vinyl te halen en vervolgens de twee trappen af te stampen en de stop er weer in te draaien.
Dat dit bij On Stage vaker gebeurde dan bij andere platen, kwam door de grote dynamiekverschillen. Ritchie Blackmore speelde uitgesponnen gitaarsolo’s met zachte passages, die ik natuurlijk hard zette om ze goed te kunnen horen. Als dan na “lange” tijd de band bijviel, begon een heerlijk kabaal op zolder, waarop het mijn moeder na enige tijd te gortig werd. “Mie-uuuwww” klonk menigmaal.

Veel zangers zijn geïnspireerd door Dio, maar zelden hoor je iemand zo ontspannen zingen als hier gebeurt. Niks knijpen zoals veel rockzangers doen, maar schijnbaar moeiteloos krachtig zingen, met bovendien veel emotie. In een interview in Oor, ergens rond '83, vertelde hij van Frank Sinatra te houden, die ook schijnbaar achteloos zingt. Het geheim van een heel goede techniek.
Naast hun eigen werk genoot ik ook van de twee oudere songs. Ik hoorde voor het eerst Mistreated en Still I’m Sad, nog niet de originelen kennend. Prachtige versies vind ik ze nog steeds.

De hoes intrigeerde me, mede dankzij informatie over welke apparatuur, regenboog en podiumdoeken in 1976 werden meegesjouwd. Vanwege de openingsklanken keek ik later The Wizard of Oz met Julie Andrews. Voorwaar een klassieker, net als deze dubbelelpee die regelmatig langskomt. Nog altijd raak ik onder de indruk van de kwaliteit van deze opnamen in deze bijzondere bezetting, net als die eerste keer.

avatar van Ketwiezel
Dio heeft in interviews vaak aangegeven dat hij vroeger trompet heeft gespeeld en dat de daar aan verbonden ademhalingstechniek veel invloed heeft gehad op zijn manier van zingen.

avatar van hnzm
3,5
geplaatst:
Op de momenten dat er stevig wordt gespeeld, ben ik aan het genieten. Vanwege de keuze van de setlist en een te groot aantal te lang uitgesponnen nummers, kom ik niet boven een zeven uit.

avatar van ricardo
4,0
geplaatst:
Wat een geweldig live album is dit eigenlijk! Soms wat langdradig, maar wat een strot heeft die Ronnie James Dio hier eigenlijk, geweldige vocalist, in een prachtig tijdperk!

Gast
geplaatst: vandaag om 14:35 uur

geplaatst: vandaag om 14:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.