Rainbow - On Stage (1977)

Dit moet toch wel in mijn top 3 van favoriete live albums staan. Geweldig!

In dat zachte stuk midden in catch the Rainbow en aan het eind kun je goed horen dat Blackmore zo'n bandrecorder gebruikte voor de echo. Je hoort de tape over de koppen schuren.
Maar het mooiste is toch nog steeds de harde klappen op de snare van Powell als Toto te horen krijgt dat ze waarschijnlijk niet meer in Kansas zijn. Dan denk ik : yes we gaan beginnen!

Dat herhaalt zich na het ietwat te lange middenstuk van Mistreated, ingeleid met de dubbele basskick. Je weet dat het eraan komt en je vraagt je af of die toch nog niet ietsje harder kan zonder dat de buren aan de deur staan. Je hebt vijf minuten en je kiest een volume...en dan....ah, toch wel hard eigenlijk. De buren zingen alvast Losing my mind, all the time, gelijk Dio. We kunnen weer verder, rock on!

Mooi beschreven. Ja, zo is het. De dynamiek van oude Rainbow is praktisch ongeëvenaard. Ik ga 'm weer eens draaien.

Grijs gedraaid vroeger in mijn studentenkot in Groningen. Mooie tijden, mooie herinneringen. Die energie, die bezieling. Gaaf zoals dat tegenwoordig heet, Allemaal prachtige songs met als uitschieter Catch the Rainbow.
Staat op 39 in de Oor jaarlijst 1977. Te laag dus. Verhoogd naar 4,5*.

Ik lees hier ontzettend veel over het ego van Blackmore wat ook zo is maar of het ego van Ronnie echt kleiner was betwijfel ik (zie interviews en bandverloop Dio)

Dio wilde Since you've been gone niet doen maar komt op zijn tweede album (Last in line) wel met een popliedje Mystery, vergeleken met Since you've been gone vind ik de laatste toch meer inhoud hebben.

Los van zijn stem want die was fantastisch en 2 wereldalbum s met Black Sabbath en veelbelovende Holy diver werd het daarna telkens een stukje minder

Wat On stage betreft, fantastisch album met het effectieve intro en dan kill the king (weet niet of ik nu de studio versie beter vindt of deze maar heerlijk. The classic Man on the silver mountain in een uitstekende uitvoering, het stukje blues, vast onderdeel in het repetoire van Blackmore sinds 1974 t/m 1988 met Deep purple, in dit concert met een kort stukje van Sarstruck en een zang improvisatie waarna de slotaccoorden komen. Ik heb ook via bootlegs vele improvisaties gehoord die allen wondermooi zijn.

Catch the rainbow, in een woord briljant, hier valt de studio versie in het niet alhoewel die uiterst sfeervol en nostalgisch klinkt, al vanaf het ptrachtige intro (ook hier zijn verschillende improvisaties van) tot het subtiele in de completten, het losbarsten van de improvisatie met een prachtige keyboard begeleiding, tot het rustige stukje in het midden, het wederom lasbarsten tot Dio er weer bij komt, het prachtige einde, tot de laatste seconde kippevel.

Dan mistreated die net het niveau van Made in Europe niet haalt, maar de finale is prachtig.

Dan Sixteen Century greensleeves met het prachtige wonderschone intro, the catchy groove van het nummer en de finale

Still I am sad, een band op topniveau, zinderende rif en drum, prachtig gezongen, schitterde improviatie in het middenstuk wat meeslepend overgaat in een prachtige keyboard solo, het tempo wordt weer opgevoerd en meeslepend tot een einde gebracht, briljant, Als je dit vergelijkt met het orogineel van de Yardbirds toont dit de genialiteit van Ritchie Inderdaag live vaak uitgevoerd met een schitterende drumsolo van Cozy Powel, eindigend in Tjaikosky, dit staat trouwens op het solo album van Cozy over the top Kwa gitaristen staat Steve Howe voor mij gelijk met Ritchie vanwege zijn prachtige solo's en innovativiteit.

Nieuwere gitaristen zou ik John mitchel van Arena aanbevelen en en John Petrucci van Dream Theater met orginele vernieuwende solo's in epos vorm

Grijsgedraaid (vroeger).
Dit album is voor mij één groot hoogtepunt.
Superb!

Ik las echter wel dat hier veel plak & knipwerk (van Martin Birch) aan vooraf is gegaan.
Dus: compliment voor (inmiddels wijlen) Martin Birch!

En wat betreft 'Kill the King'.... mooi intro natuurlijk maar... ik ga dan toch voor de studioversie (die hakt er toch een stuk strakker in vind ik).

Recording Sources:

Introduction/Kill The King
Nuremberg 28 September 1976 (first 1:03)
Munich 29 September 1976 (remainder of the song)

Man On The Silver Mountain
Tokyo 16 December 1976 (Afternoon Show)

Blues
Tokyo 16 December 1976 (Evening Show)

Starstruck
Tokyo 16 December 1976 (Evening Show)

Man On The Silver Mountain (Reprise)
Tokyo 16 December 1976 (Afternoon Show)

Catch The Rainbow
Osaka 9 December 1976

Mistreated
Cologne 25 September 1976

Sixteenth Century Greensleeves
Tokyo 16 December 1976 (Evening Show)

Still I'm Sad
Nuremberg 28 September 1976

Ik vind het wel meevallen qua knip en plakwerk. Maar het luistert weg weg alsof het 1 concert betreft. Dus wat dat aangaat is er zeker goed werk verricht door Birch.

Alle opmerkingen en commentaren van hiervoor gelezen.
Valt mij vooral op hoe ‘slecht’ Mistreated zou zijn.
Ik heb het geprobeerd maar ik kan het niet slecht vinden!
Er zijn wat mooiere uitvoeringen maar deze, rete-muziekale, uitvoering is voor mij prachtig.

Sorry voor de azijn slurpers die het niks vinden.

Toch een mooi tijdsdocument. Een band in topvorm. En de luisteraar elke keer weer verpletterend achtergelaten. Wat een eenheid, wat een verschrikkelijke power.
Na wat zoeken via discogs de 2cd uitvoering gevonden… en pffft…is het dan jammer dat Stargazer ook hier niet op staat? Ja, misschien wel…(een beetje)
Ach, ook al staan alle nummers er dan 2x op, dan geniet ik toch ook gewoon 2x. En dus ook lekker 2x zo lang…en dan heb Stargazer toch eigenlijk nog steeds niet gemist.

]
Die staat er wel op.

Ergens in '81 had mijn muziekmaatje opeens On Stage van Rainbow in huis. “Er staat een bluesliedje op. Hoe denk je dat het heet?” vroeg hij toen ik op zijn kamer zat. Hij keek me met pretogen aan. Hard nadenken, wat een rare vraag! Ik schudde vragend het hoofd. “Blues!” was het antwoord, gevolgd door zijn lach.
Hierop zette hij de plaat op en werd ik omver geblazen. Die openingsklanken van een antieke film en dan het donderende Kill The King met die dubbele basdrum! Hoe bizar goed! Daarna de variatie, de lange songs… Het was adembenemend.
Die zomer kocht ik ‘m zelf. Vanuit mijn bloedhete zolderkamer, het dakraam open, trakteerde ik de buurt gratis op één van de beste liveplaten ooit.

Het was ook de plaat die het vaakst in aanmerking kwam voor een gehate actie van mijn moeder: de stop eruit draaien, waarmee de plaat met een brommend “mie-uuuwww” tot stilstand kwam. Altijd weer werd ik hierdoor overvallen, om onthutst en voorzichtig de naald van het vinyl te halen en vervolgens de twee trappen af te stampen en de stop er weer in te draaien.
Dat dit bij On Stage vaker gebeurde dan bij andere platen, kwam door de grote dynamiekverschillen. Ritchie Blackmore speelde uitgesponnen gitaarsolo’s met zachte passages, die ik natuurlijk hard zette om ze goed te kunnen horen. Als dan na “lange” tijd de band bijviel, begon een heerlijk kabaal op zolder, waarop het mijn moeder na enige tijd te gortig werd. “Mie-uuuwww” klonk menigmaal.

Veel zangers zijn geïnspireerd door Dio, maar zelden hoor je iemand zo ontspannen zingen als hier gebeurt. Niks knijpen zoals veel rockzangers doen, maar schijnbaar moeiteloos krachtig zingen, met bovendien veel emotie. In een interview in Oor, ergens rond '83, vertelde hij van Frank Sinatra te houden, die ook schijnbaar achteloos zingt. Het geheim van een heel goede techniek.
Naast hun eigen werk genoot ik ook van de twee oudere songs. Ik hoorde voor het eerst Mistreated en Still I’m Sad, nog niet de originelen kennend. Prachtige versies vind ik ze nog steeds.

De hoes intrigeerde me, mede dankzij informatie over welke apparatuur, regenboog en podiumdoeken in 1976 werden meegesjouwd. Vanwege de openingsklanken keek ik later The Wizard of Oz met Julie Andrews. Voorwaar een klassieker, net als deze dubbelelpee die regelmatig langskomt. Nog altijd raak ik onder de indruk van de kwaliteit van deze opnamen in deze bijzondere bezetting, net als die eerste keer.

Dio heeft in interviews vaak aangegeven dat hij vroeger trompet heeft gespeeld en dat de daar aan verbonden ademhalingstechniek veel invloed heeft gehad op zijn manier van zingen.

Op de momenten dat er stevig wordt gespeeld, ben ik aan het genieten. Vanwege de keuze van de setlist en een te groot aantal te lang uitgesponnen nummers, kom ik niet boven een zeven uit.

Wat een geweldig live album is dit eigenlijk! Soms wat langdradig, maar wat een strot heeft die Ronnie James Dio hier eigenlijk, geweldige vocalist, in een prachtig tijdperk!

Zeer goed album met de beste line up die Rainbow heeft gekend: Blackmore, Dio, Bain, Carey en Powell. Wrang dat drie van de vijf heren inmiddels overleden zijn, maar dat terzijde.
Het intro is waanzinnig, en het vervolg naar Kill the King niet minder. Wat een ongekende power straalt hier vanaf.
Dio is hier natuurlijk op zijn allerbest en dat is goed te horen op zijn enorme uithalen in Mistreated en Still I'm sad.
Valt er niets op aan te merken ? Toch wel: Catch the Rainbow is bij aanvang om je vingers bij af te likken, maar in het instrumentale middenstuk wordt het toch wel wat meer van hetzelfde en vervelend. Hetzelfde geldt voor het langdradige Mistreated. Ook al zo'n sterk begin, maar de solo van Blackmore in het midden gaat gewoon te lang door.... in al haar subtiele schoonheid, zeg ik er maar bij.

"Kill The King", Thats the One. With the intro of Judy Garland

Rainbow was een sterk project van Blackmore. Misschien wel beter dan Deep Purple op momenten. Iets wat me opvalt aan Blackmore is dat hij niet terugkijkt. Ik scrolde net even door live optredens van Dio lang nadat hij Rainbow en Sabbath heeft verlaten: een livealbum kent materiaal van zijn solo carriere, zijn tijd bij Rainbow èn de periode met Black Sabbath. Dat zal je bij Rainbow voor zover ik weet niet tegenkomen: materiaal van DP dat de setlist van Rainbow haalt. Of zie ik iets over het hoofd?

Mistreated

Inderdaad. En tijdens de medley kwam ook Lazy meestal wel voorbij.

En volgens mij in latere Rainbow incarnaties ook nog wel andere Purple nummers. Zeker met die Ronnie Romero. Nu even geen zin om allemaal op te gaan zoeken.

Maar eerlijk is eerlijk, buiten Mistreated om - waar Dio echt een eigen draai aan gaf - lag de focus destijds nauwelijks op Blackmore roemruchte verleden.

Smoke On The Water zat nog in de Difficult To Cure tour. Voor de rest inderdaad niet veel Purple bij Rainbow. En terecht. Genoeg eigen spul om uit te putten.

Maar uit dat eigen spul werd ook maar mondjesmaat geput. Jarenlang dezelfde songs ongeacht het uitbrengen van nieuw materiaal. Maar goed , dat gaat buiten dit album om.

Dat klopt wel en gaat ook over dit album natuurlijk. In het gehele Dio tijdperk bleef de setlist nagenoeg hetzelfde. Maar dat is typisch Blackmore, die toch wat licht autistische trekjes vertoont, oftewel geen voorstander is van veranderingen. Tegelijkertijd kan hij ook erg grillig zijn, ik heb eens in een interview gelezen dat hij het geweldig vindt eerst iets moois op te bouwen en dat vervolgens weer helemaal te vernietigen. Dat is volgens hem de ultieme vorm van kunst.