Pearl Jam - Vitalogy (1994)

Vitalogy vormt wat mij betreft een vreemde eend in de bijt. Alsof de heren moe waren van het verwachtinspatroon wat rondom de band hing en zich hierop afreageerden. Hoewel de plaat wel degelijk enkele fraaie songs bevat; Nothingman, Better Man en Immortality vormen uitstekende nummers. Het zijn de titels waarbij Eddie met zijn zware stem de nummers als het ware 'draagt'. In een dergelijke setting blijven de heren op hun best. Helaas moeten de heren ook regelmatig flink los gaan en met een schreeuwende Eddie op de voorgrond wordt het luisterplezier niet bepaald vergroot. Weg is de bezinning, fraaie arrangementen die de nummers naar een hoger niveau tillen en zorgen voor diepte in de songs. The Ramones en The Stooges komen om de hoek kijken, en ofschoon dit geen verkeerde invloeden hoeven te vormen werkt het in mijn ogen bij Pearl Jam juist averechts. Hulde voor het deels compromisloze karakter wat de heren tentoon spreiden maar een mager oordeel ten aanzien van de uitvoering. Een aantal goede songs kunnen de plaat niet redden.

Tussenstand:

1. Ten
2. Vs.
3. Vitalogy

Van alle Pearl Jam platen (die ik ken) is dit voor mij denk ik wel het beste. Ik lees veel terug over hoe goed Eddie Vedder op deze plaat was, daar ben ik het wel mee eens. Het enige grote nadeel van deze plaat vind ik de 'opvullers' Bugs (dat je zo iets in de oefenruimte doet is nog tot daar aan toe), Pry To en Ay Davanita. Dat haalt voor mij echt de vaart uit de plaat. Stupid mop kan ik nog wel waarderen omdat dat de afsluiter van de plaat is, dan stoort het me minder ('bugs' had ik als afsluiter ook leuk gevinden)

@ Eddie beter dan ten?? Kan haast niet

Eens, de afzonderlijke nummers zijn absoluut niet beter dan de afzonderlijke nummers op 'Ten' maar als geheel vind ik deze toch net wat prettiger. Vitalogy heeft een beetje dat mysterieuze, mystieke, dat vind ik er zo mooi aan.

Vind ik ook, creatief gezien is dit album vele malen interessanter dan het 'classic rock' album "Ten". Op dit album durfde de band nog te experimenteren. Dat het niet altijd werkt vind ik geen probleem. Kan nog altijd prima genieten van "Not for You", "Spin the Black Circle" (een single zowaar!) en "Corduroy", als ook het donkere en af en toe wat geflipte sfeertje.

Als geheel vind ik dit ook Pearl Jam's beste album. Ik trek alle vullertjes ook prima, behalve dan de afsluiter. Maar voor de rest is dit echt het boeiendste album in hun schitterende catalogus.

Vandaag precies 30 jaar oud, en nog altijd m'n favoriete album van de heren, destijds na het kopen van de CD uren met het boekje doorgebracht tijdens het beluisteren. Fraaie verpakking. Heb ook alweer een tijdje de LP in bezit.

Een paar vreemde tussendoortjes en een merkwaardige afsluiter. Dat kost de plaat net 4****, want voor het overige valt er veel te genieten. Mooie veelzijdige songs als ‘Nothingman, Better Days en Corduroy’. Energiek gespeeld, sterk gezongen.

Nothingman blijft prachtig

En wat vind je van Not for you ? Dat heb ik altijd een ondergewaardeerde single gevonden.

Nooit echt een fav van me geweest haha. Een 7/10. Prima nummer tho

Na Vs. raakten de heren mij kwijt, hoewel de band nog wel degelijk een heel aantal prima songs componeerden.
Een heel album uitzitten werd een steeds grotere opgave.
Over Vitalogy was ik destijds te streng. Het plaatje kent wel degelijk enkele charmante momenten.
Nu zit je met songs als Immortality, Nothingman en Better Man al snel aan de goede kant van de streep, want stemmig van aard, toegankelijke arrangementen en de stem van Vedder gedijt goed in nummers met een dergelijke setting.
Vitalogy bevat ook een heel aantal ronduit vreemde tracks, denk aan afsluiter Stupidmop en Aya Davanita, uitprobeersels waar een band als Pearl Jam zich niet aan moet wagen. Het voegt in mijn ogen helemaal niets toe.
Hetzelfde geldt voor het dronkemanslied Bugs, een dikke 2,5 minuut met onzin.
Daarentegen zijn nummers als Corduroy en Tremor Christ weer volbloed nummers en kent Whipping een fijn stuwend ritme, en overtuigd deze track ook.
Het dwarse en non-conformistische karakter van Vitalogy kan ik wel appreciëren, hoewel de band ook wel degelijk met een schuin oog keek naar de achterban, getuige songs als Immortality en Better Man.
Het plaatje valt voor mij in drie delen uiteen:
Een aantal ronduit slappe songs als de afsluiter, Aya Davanita, Bugs en Pry, To, het drieluik Immortality, Nothingman en Better Man, hier scoort men punten.
Tenslotte een aantal degelijke rocknummers die je niet omver blazen maar wel degelijk in elkaar steken.
Vitalogy riep destijds bij de media flinke verschillende reacties op, Ten bleek een echo te zijn uit het verleden, Vs. bleek een opmerkelijke groei in zich te herbergen, met de derde plaat begon men los te raken van de wal.
Voor mijn gevoel heeft de band dan ook nooit meer op plaatgebied volledig vaste grond onder de voeten gevoeld.

Compleet uniek album. Dit moet je totaal niet vergelijken met Ten. Ik heb altijd al een heel groot zwak gehad voor Vitalogy, zelfs voor de "zwakkere" nummers. Die horen er gewoon bij en voegen heel wat toe aan de charme van deze einzelgänger in het oeuvre van PJ. Ik zou ze niet willen missen. Na Ten hun beste.

Mooi om te lezen hoe een album op andere luisteraars een tegenovergestelde indruk kan maken. Het is ook allemaal subjectief. Een maat van vroeger heeft dit album ooit aangeschaft en was er weg van. Ik moest en zou volgen, ik bleef echter achter. Vitalogy is een plaat die mijn deur voorbij is gelopen.