Roger Waters - Is This the Life We Really Want? (2017)

Gisteren en vandaag eindelijk tijd om eens goed voor dit album van mijn held RW te gaan zitten (ATD staat op plek 2 van mijn P top 10) Vinyl uitvoering is unterwegs. Ik ben een blij man. Ik hoor gewoon wat ik altijd goed heb gevonden aan zijn werk. Variatie, tempowisselingen, geluidjes, kritische teksten enz. Meer PF dan de band na zijn vertrek nog was. Lekker die herkenbare liedjes in een nieuw jasje. Prima bij stem, lekker scherp en voldoende Floydiaans om dat gedeelte van mijn muzikale geheugen te activeren. ' Een meesterwerk zonder vernieuwend' te zijn lees ik in bovenstaande posts. Yep, helemaal mee eens. Dat kan gelukkig wel en is (voor mij) ook zo. Roger laat horen waar hij altijd goed in was en dat is buitengewoon knap. Geen zwak nummer te horen en een album wat je in zijn geheel moet luisteren als je de eerste tonen hoort. Volle bak.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Roger Waters - Is This The Life We Really Want? - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Roger Waters maakte zijn eerste soloplaat in 1970. Music From The Body kocht ik ooit voor een stevige prijs, maar het bleek helaas een draak van een plaat.

Het in 1984 verschenen The Pros And Cons of Hitch Hiking, dat nauw aansloot op de laatste twee platen die Roger Waters met Pink Floyd maakte (The Wall uit 1979 en The Final Cut uit 1983), was veel beter (mede dankzij een glansrol van Eric Clapton), waardoor ik sindsdien uitkijk naar de solomuziek van de eigenzinnige Brit.

De solocarrière van Roger Waters is helaas wel wat wisselvallig en bovendien grijpt de Britse muzikant wel erg vaak terug op zijn meesterwerk The Wall uit 1979, waarvan inmiddels meerdere versies zijn gemaakt, maar de eerste blijft de beste. Het nu verschenen Is This The Life We Really Want? is hierdoor feitelijk de opvolger van het inmiddels 25 (!) jaar oude Amused To Death, dat me overigens zeer beviel.

Roger Waters viert dit jaar zijn 74e verjaardag en dat is een leeftijd waarop muzikale vernieuwing over het algemeen niet meer te verwachten is. Is This The Life We Really Want? borduurt dan ook nadrukkelijk voort op de laatste twee platen die hij maakte met Pink Floyd en op The Pros And Cons of Hitch Hiking.

De nieuwe plaat van Roger Waters grijpt overigens ook nog veel verder terug, onder andere door flarden van Welcome To The Machine van Wish You Were Here uit 1975 te verwerken en door aan te sluiten bij het nog oudere psychedelische werk van de band.

Ook op Is This The Life We Really Want? wisselt Roger Waters ingetogen muziek af met flink wat samples (variërend van een uitspraak van Trump tot de tikkende klok die op The Pros And Cons of Hitch Hiking centraal stond) en is er uiteraard zo nu en dan een flinke uitbarsting. In deze uitbarstingen vergt Roger Waters het uiterste van zijn stembanden, wat niet altijd een genoegen is, maar aan de andere kant ook precies is wat je verwacht van de Brit.

Net als op al zijn andere soloplaten en de laatste platen met Pink Floyd, vecht Roger Waters op Is This The Life We Really Want? weer met grote regelmaat met zijn eigen demonen, maar waar op The Final Cut Margaret Thatcher het stevig moest ontgelden, pakt Roger Waters op zijn nieuwe plaat de huidige wereldorde aan. En dat doet hij met opvallend veel passie, mede omdat de huidige tijd niet zoveel anders lijkt dan de jaren waarin Thatcher Engeland afbrak.

Iedereen die op zoek is naar vernieuwing, is op Is This The Life We Really Want? aan het verkeerde adres, maar liefhebbers van de uit duizenden herkenbare muziek die Roger Waters sinds het einde van de jaren 70 maakt, vinden op de nieuwe plaat van de voormalige Pink Floyd voorman toch weer veel moois.

De van Radiohead en Paul McCartney bekende Nigel Godrich heeft Is This The Life We Really Want? voorzien van een prachtige productie die uit de speakers knalt. Met name de synths op de plaat klinken beter dan ooit tevoren op een plaat van Roger Waters, maar ook het gitaarwerk is ondanks het ontbreken van meestergitaristen als David Gilmour of Eric Clapton zeer de moeite waard. Zoals gebruikelijk maken flink wat strijkers en vrouwenstemmen het geluid van Roger Waters compleet.

Is This The Life We Really Want? van Roger Waters is 54 minuten genieten van een bekend en uit duizenden herkenbaar geluid, maar bouwt ook de spanning zo prachtig op dat je op het puntje van de stoel zit. De critici zitten lang niet allemaal meer te wachten op de muziek van de 73-jarige Brit, maar wat mij betreft kan Roger Waters het nog steeds. Erwin Zijleman

Ook het titelnummer vind ik iets van Bowie hebben: het intro heeft iets weg van Blackstar.

Prachtig album. Een Gilmour-soloke hier en daar had het album de sterren in geschoten

?

George Roger Waters werd op 9 september 1943 geboren, midden in de Tweede Wereldoorlog. Zijn vader werd in februari 1944 gedood tijdens de Landing bij Anzio en dat heeft op Waters een grote invloed gehad. In zijn Pink Floyd tijd wordt regelmatig gememoreerd aan dat gemis. Bij Pink Floyd was zijn invloed groot en werd naar mate het succes groeide, ook groter. Hij kreeg dictatoriale trekjes en tekende daarmee eigenlijk het vonnis over de band, nadat hij zelf opstapte na “THE FINAL CUT”. Dat album is opgedragen aan de vader van Waters, die op dat album alle touwtjes in handen had. Na Floyd bracht hij in 1984 zijn eerste solo album uit, “THE PROS AND CONS OF HITCHHICKING”, een typisch Roger Waters album waarop Eric Clapton de gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. In 1987 verschijnt “RADIO KAOS” en zijn beste post-Floyd plaat verschijnt op 1 september 1992, “AMUSED TO DEATH”, een geweldige plaat met beklemmende toon en sfeer en schitterende songs. Nu 25 jaar later, verschijnt de opvolger, “IS THIS THE LIFE WE REALLY WANT?”. In de tussentijd heeft hij veel opgetreden, onder andere jarenlang met “THE WALL” en was er een eenmalige reünie van Pink Floyd op 2 juli 2005. Op “IS THIS THE LIFE WE REALLY WANT?” is de sfeer somber, sober en bij tijd en wijle ook weer beklemmend. Het is een soort protest album, zoals we ze maar weinig tegenkomen. Het past ook bij Waters, die zijn luisteraars altijd al graag een spiegel voor houdt en dat doet hij nu dus weer. Hij geeft zijn commentaar op de wereld anno 2017, de moderne wereld en de gevaren die daarmee gepaard gaan. Van consumentenmaatschappij tot autoriteiten, hij benoemd ze allemaal. De songs worden opgeluisterd door toepasselijke samples van oorlogsgeluiden, krijsende meeuwen en radio-uitzendingen. Ze hebben stuk voor stuk ook een Pink Floyd gevoel en als dan de stem van de inmiddels 73 jarige Waters nog steeds goed klinkt en zijn typerende uithalen door merg en been gaan, dan weet je dat je met een geweldig album te maken hebt. Het is geen plaatje om als achtergrondmuziekje op te zetten, maar als een luisterervaring, waarbij je geprikkeld wordt om na te denken over de genoemde thema’s. Verwacht ook geen Gilmouriaanse gitaarsolo’s, de gitaar heeft een bescheiden rol op dit plaatje. Roger Waters is terug van nooit weggeweest….gelukkig! Wat een indrukwekkende plaat!

Prachtig album, vrijdag op vinyl binnen gekomen.
Nummers 2 en 3 erg mooi.
Album nu 2 x in zijn geheel beluisterd, cijfer komt nog.
Eerst reactie erg sfeervol en goede kwaliteit plaat.
Vakmanschap van de 73 jarige roger waters!

Naast dat Roger Waters wederom sterke kritiek op het leven, nu dat in 2017, met ons deelt, is deze plaat ook bij vlagen verrassend mooi, tot zelfs melancholisch aan toe. Af en toe is er rust, een hele mooie piano, zeker op het juweel The Most Beautiful Girl in the World, natuurlijk ook op de bijzonder fraaie titelsong Is This The Life We Realy Want?, maar ook op prachtsongs als Déja Vu & Wait For Her / Oceans Apart / Part of Me Died.

Daartegenover staan de donkerder heftiger nummers waarin de (consumptie-)maatschappij en leiders (Trump) anno nu stevig worden aangepakt. Hierin hoor je veel Pink Floyd elementen terug. IJzersterke voorbeelden hiervan zijn Smell The Roses, met geweldige gitaarsolo, Picture That, The Last Refugee & Bird In A Gale. Buitengewoon knap dat Waters dit nog voor elkaar bokst in 2017. Voor mij het best 'Pink Floyd album' sinds The Wall, alleen dan overall zelfs beter.

Mee eens!

inderdaad een meesterwerk. lijkt wel een afsluitend album en dat kan ik makkelijk zeggen, kijkend naar zijn leeftijd. Er komen allerlei facetten van hem solo en PF terug. Met "Bird in a Gale" laat de oude vos even zien dat ie perfectionist is. Misschien wel gewoon een betere song dan het oude PF ooit maakte ?

Het laatste gedeelte van "the most beautiful Girl" komt ook binnen, want is weer niet floydiaans. Erg mooi. In de afsluiter hoor ik "us and them" terug. Less is more...Bevalt me erg.

Album is goed in balans. Waters laat zien dat ie veel in huis heeft.

Begin met 4,5 maar kan zó volle mep worden.

Lastig hoor als het op een cijfertje aankomen komt. Ergens mis ik de gitaren die bij PF aanwezig waren. Het is allemaal echt mooi. Sterke teksten ook. Meer piano en akoestische gitaren. Na een luisterbeurtje of 3 wil ik het laten bezinken. En dan nog eens luisteren en dan denk ik dat ie op 4,5 uitkomt. Vooralsnog komt het bij lange nog niet in de buurt van het beste werk van PF. Of mag vergelijken met werk uit het verleden niet? Uhhhh.....nee, dat mag niet.

Ondanks het ontbreken van hartverscheurende gitaarsolo's maakt Roger mijn verwachtingen geheel waar. Mede dankzij het ontbreken van de gitaarsolo's en tevens door het regelmatige gebruik van strijkers (of synthesizers die daar voor moeten doorgaan) vind ik dit album minder vergelijkbaar met vorig werk dan velen die hier hun commentaar geven. Natuurlijk hoor je duidelijk de PF invloeden en herken je de stijl van RW onmiddellijk, maar wat verwacht je dan....

Het zijn de sfeer die tijdens het beluisteren direct wordt opgeroepen, de verbazingwekkend goed bij stem zijnde RW en de erg goede geluidsproductie die er voor zorgen dat ik het album met een 4,5 (met uitzicht op een 5) waardeer.

Tja, nu voor de vijfde keer geluisterd: het is een 5. Wat een teksten, wat een arrangementen.

Typische Waters-plaat, die naadloos aansluit bij zijn werk vanaf The Wall. Een echte verrassing had ik niet meer van Waters verwacht en als het zo'n consistent album oplevert klaag ik ook niet. Ik acht 'm iets minder dan Amused to Death, en wellicht iets beter dan The Final Cut. Wel jammer dat Waters niet alles uit de samenwerking met Jonathan Wilson haalt. Waar heb je hem dan voor nodig als hij enkel in dienst van de muziek speelt? Alhoewel, in dienst van, de plaat schreeuwt af en toe juist om een snijdende gitaarsolo. Klein smetje op een verder vlekkeloze plaat.

Ja, wat mij het meest verrast is het afwezig zijn van gitaarsolo's. Zowiezo is er bar weinig (elektrische) gitaar te horen. Maar mooi is het allemaal wel. Bij vlagen behoorlijk indrukwekkend zelfs na twee luisterbeurten. Alleen het drieluik aan het eind kan ik nog niet zoveel mee.

ik ga ook naar de volle mep. wat de gitaar betreft: die was ook bescheiden bij z'n eerdere albums...
overigens vind ik deze laatste niet minder dan AtD; ook niet beter. de albums verschillen nogal. op dit album wordt meer teruggegrepen naar PF songs. net of Waters nog even wilde bewijzen dat ie dat ook solo kan ??

Terug van weggeweest is Roger Waters niet, zo stond hij de eerste jaren van dit decennium veelvuldig op het podium met zijn The Wall Live tour. Na het in 1992 verschenen Amused to Death is Is This the Life We Really Want? echter wel zijn eerste studio album in 25 jaar. De jaren van zijn deelname aan Pink Floyd liggen al tijden achter ons, toch zijn het de muzikale klanken en scherpzinnige teksten van Waters die ons altijd zijn bijgebleven. Van de mix tussen de psychedelica en progressieve rock van Meddle tot zijn woede-uitbarstingen over oorlogsgeweld op The Final Cut, als laatste onderdeel van het hoofdstuk Floyd. Dat hij als muzikant terugkeert met solowerk mogen we dan vooral te danken hebben aan de angstige tijden en de wankelende houding van politici in een wereld van nep nieuws, oorlogen en terreur. Voor de opnames van zijn nieuwe album werkte de nu 73-jarige muzikant samen met producer Nigel Godrich, bekend van zijn langdurige samenwerking met Radiohead. Met Godrich’s invloed worden de traditionele klanken uit het Floyd universum gewaarborgd en weet Waters tevens zijn boosheid over wereldse problematieken opnieuw tot uiting te brengen. Naast de toegevoegde waarde van Godrich dragen ook de Amerikaanse gitarist Jonathan Wilson en de componist David Campbell een steentje bij aan het klankenpalet van het album.

In When We Were Young doemt de tikkende tijdbom op, de verbintenis van het verleden wordt met Time van Dark Side of the Moon aan de huidige politieke spanningen gekoppeld. De angsten van Roger Waters zijn niet verdwenen, de rust niet herstelt, “Who gives a fuck, it’s never really over”. In een lichtflits beleeft hij zijn Déjà Vu, waar zijn akoestische gitaarspel de weg creëert voor de emotionele waarde van Pigs on the Wing. Als god zijnde zou hij de wereld een stukje beter maken, of het nou voor de verslaving van een alcoholist of voor de moordlust van de vroegere Romeinen is. De combinatie van het pianospel en de muzieklagen van synths en strijkers zorgen voor de diepgang van zijn tekstuele uitingen. Hij beleeft het verleden keer op keer opnieuw, maar weet zijn woede nu te richten op de onvoorspelbaarheid van een moordende drone, het verzieken van wat moeder natuur ons gegeven heeft en het zieltjes winnen door een politicus als Trump. The Last Refugee opent met enkele nieuwsberichten in de oplopende kracht van de synths. De vluchteling is neergestreken op een nieuwe plek, waar de herinneringen aan het verleden de onzekerheid voor wat de toekomst brengen moge versterkt. De elektronica krijgt een diepere klankstructuur wanneer de keyboards en synths zich met elkaar vermengen. Een treurig afscheid van een moeder aan haar kind. Terwijl ze denkt dat het jongetje nog vrolijk spelend over het strand slentert spoelt deze levenloos aan op het zand, voordat mensen met hun mobieltje het schrikbeeld vastleggen. Zijn verwijzing naar het Syrische jongetje Alan Kurdi doet de pijn uit het verleden wederkeren. De donkere klanken van de elektrische gitaar en keyboard weten beslag te leggen op het visuele beeld dat je hierbij vormt, tragisch en zwaar. De woorden spreken voor zich om de beelden erbij te vormen, zo bewijst ook de vierde track Picture That. De muzikale terugkeer naar de soundscapes van Pink Floyd, van de baslijn, de ontwikkelende synths en de vervormde keyboardklanken. Afbeeldingen van kindsoldaten, hongersnood en oorlogen vliegen als drones aan je voorbij. Trump krijgt er hardhandig van langs, terwijl de muzikale klanken zich steeds breder verspreiden. Een emotionele doodslag vermengt in de komst van social media verslavingen en het moment voordat een auto-ongeluk aan onschuldige mensen een einde maakt. Verwijzingen naar klassiekers als Wish You Were Her en Two Suns in the Sunset zijn door het nummer heen te vinden, waar de gitaarpartijen van Jonathan Wilson de psychedelica van hun begindagen vermengt in de klankstructuur van hun latere werken.

De akoestische insteek van Broken Bones werkt intensief samen met de ontroering van de strijkerssegmenten. Het verleden laat Waters niet los, in zijn aangeslagen bariton zang gaat hij in op het einde van de Tweede Wereldoorlog en de American Dream waarvoor gekozen werd. Geboren als onschuldige baby’s worden mensen gedurende hun leven blootgesteld aan de verwoesting om hun heen en beïnvloed door wat hun wordt gezegd. Terwijl de slide gitaar de warmte van de zon als vernietiging over het landschap laat opgaan, maakt Roger zich boos over indoctrinatie. De violen en cello slepen de muziek dieper de emoties in, waar de gekte zich ontvouwd in het oplopende volume. De tijd is niet terug te draaien, maar we kunnen wel stoppen met luisteren naar wat het regime ons te melden heeft. De titeltrack opent met een geluidsfragment van Trump, gevolgd door de spanningsopbouw van de gitaarklanken. Donker en zwaar, met referenties naar King Crimson, maar vooral ondersteunend aan de afkeer tegen de macht van de Amerikaanse president. De angstvallige toonzetting wordt verstevigd door de manier waarop we als mensen in een hoekje worden gedrukt, overtuigd van de ware reden van terreur en misdaden. Het nationalisme doemt op in de blindheid van de mensen, terwijl de klanken van strijkers en keyboards de spanningen doen vergroten. Tijd om iedereen wakker te schudden en weer met beide voeten op de grond neer te zetten. De wekker van Bird in a Gale zorgt voor deze hardhandige aanpak in combinatie met afweergeschut. Het blijkt opnieuw dat klassieker Time zowel in de muziekstructuur als in de boodschap een belangrijke rol vervult. Verschillende radiofragmenten zetten de toon voor de drone oorlog. Roger verpakt sarcasme in de bijtende houding van de kogelregen. Een vrolijk nieuwjaar zal het niet gauw worden voor Waters, want hij lijkt weg te zinken in zijn afgunst tegenover de wereldse praktijken. De aanwezigheid van produceren en muzikant Nigel Godrich is duidelijk merkbaar in de openingsklanken van The Most Beautiful Girl. Het pianospel vult de kwetsbaarheid van Water’s zangstem aan. Breekbaar en aangeslagen zingt hij over de manier waarop vrijheid overvloeit in het te ver voortduwen van je ideeën en mensen te proberen hiervan te overtuigen. De blazers zwellen aan terwijl de nieuwsberichten om ons heen vliegen. De bom slaat in wanneer het al te laat is, het verleden zwijgend achtergelaten.

De stilte voor de storm vangt aan met Smell the Roses. Have a Cigar en ontspan nog even al genietend van de geur van de rozen. De swing in de gitaarpartijen en de funk in het drumritme. Een gesprek tussen een man en vrouw, al biedt de invloed van geld een warm Welcome To The Machine. De klanken van het metaalwerk wanneer de bommen worden gesmeden en de tijdbom weg tikt. De verantwoording voor de daden die je als mens ondergaat, de spanning stijgt. De gitaarsolo ondersteund de aanvallen en de oorlog die gaande is. De vrouw komt weer bij haar bewustzijn, maar de machine speelt in op haar gevoelens. Een nieuwe dag is aangebroken en het verleden wordt achter je gelaten, de machine bedankt de vrouw voor haar hulp: Girl you know you couldn’t get much higher. Van The Doors naar een gedicht van de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish, Wait for Her. De klanken van het wegebbende keyboard gaan over in de akoestische gitaar, waar het bedroevende schouwspel een ingetogen vervolg krijgt. De liefde verpakt in de gevoelens voor een ander, Breathe out, Breathe in. Kom je beloftes na en laat je niet tegenhouden is wat de boodschap luidt. Terwijl de meeuwen boven de zee verschijnen opent Oceans Apart. Een kort ogenblik van rust, de liefde voordat een Part of Me Died. Het slotstuk waar hij nog eenmaal zijn ongenoegen uit en de teleurstellingen uit zijn leven benoemd. De liefde overwint echter en een stukje van de vreselijke gebeurtenissen om hem heen lijkt weg te vallen. Terwijl hij zijn laatste sigaret opsteekt weet Waters dat zijn einde nabij is, de spijt over wat hij niet heeft kunnen betekenen voor deze wereld is niet voorbij, maar hier in haar armen kan hij veilig sterven.

Is This the Life We Really Want? Het is de vraag die centraal staat op het gelijknamige album van Roger Waters. Een vraag die hij beantwoordt in zijn boosheid over het huidige politieke spel, de niet te stoppen oorlogen en de vele slachtoffers in de vluchtelingenstromen. Het album staat bol van de muzikale verwijzingen naar klassiekers uit de tijd van Pink Floyd, maar krijgt door de invloed van producer Nigel Godrich de nodige kleine muzikale vernieuwingen. Vooral door het gebruik van elektronische snufjes en orkestrale klanken wordt de diepgang van het geheel verstevigd. Hoewel de emotionele toonzetting het merendeel van het album beslaat, is er tegen het einde aan toch nog een sprankje van hoop aan de horizon te bespeuren. De muzikale verpakking sluit daarbij moeiteloos aan bij de aangrijpende zanglijnen en de vele beelden die op het netvlies worden geprojecteerd. Ook al weet Roger Waters dat dit niet het leven is dat hij omarmt, in de liefde vindt hij een veilige plek om in alle rust zijn naderende einde af te wachten.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

ik weet ik mag het niet zeggen, en rustig maar het is best een goede plaat, maar........ik vind dat hij erg veel plagiaat pleegt op zijn eigen materiaal. Ik hoor hele fragmenten terug van oude PF nummers. Op zijn mooist kan je zeggen dat hij daar bewust voor kiest om terug te blikken op zijn verleden, maar anderzijds kan het ook een gebrek aan nieuwe ideeën zijn. Ik denk toch het laatste.
Het predicaat meesterwerk wat er nu al hangt hoor ik niet, wel gewoon een degelijke plaat van een oude icoon.

Heb het tweemaal beluisterd en neig toch devel-hunt gelijk te geven.

Ben het eens met bovenstaande. Na een aantal keren groeit het album wel. Maar er wordt overmatig veel uit eigen werk geciteerd. Ik hoop niet dat Waters denkt dat hij ons een plezier doet met dat herkauwen van oud materiaal. Maar als je de man zijn activiteiten van de laatste jaren ziet zou je denken van wel. Een Pink Floyd fan aantrekken als producer heeft niet meegeholpen denk ik. Verder verraste Waters ons vroeger met topmuzikanten. Instrumentaal gezien is deze echter niet zo heel interessant.
Ik vind het moeilijk om hier al een score aan te hangen. Ik hoop er nog steeds op dat het album, net als zijn beste werk, nog wat tijd nodig heeft om me volledig te grijpen.

Clapton en Beck spelen (onbescheiden) glansrollen op twee van zijn drie eerdere platen.

Van mij nu toch de volle 5 punten. Ik heb het album in de afgelopen dagen ik denk wel een keer of 10 beluisterd. Natuurlijk, kijkend naar wat de vorige berichten verwoorden, veel herkenbaars vanuit vroeger werk. Maar dat is voor mij op geen enkele manier te herleiden als 'herkauwen'. Sterker nog; het klinkt hoe langer hoe meer als muziek met diepgang, zoals nooit tevoren. Het blijft een prachtig geheel!

glansrollen vervulden ze zeker, echter Waters gebruikt solo gewoon heel veel verschillende instrumenten en samples niet te vergeten.

Voor de 3e x geluisterd.
Inderdaad een herhaling van zetten. Niets vernieuwend, kan je ook niet van 'm verwachten.
Maar dit is altijd nog beter dan wat er tegenwoordig wordt uitgebracht.
Animals is waar ie me het meeste aan doet denken.

Goed genoeg om eens vaker te draaien maar mij omver blazen doet het niet.

Eerst 4*

Fragmenten terugpakken van pakweg 40 jaar geleden is niet echt een schande, vind ik dan. Bovendien is het ook juist die "aparte" sound waar de meeste fans voor zijn gevallen. Dat niet iedereen daar op zit te wachten kan natuurlijk wel.

zeer goed album van Waters. Vernieuwend, nee en gelukkig maar! Waters is en blijft een bezield muzikant, waardoor dit album wel wat luchtigheid mist.

Zou Gilmour daar niet voor kunnen zorgen. Stel je voor dat bijv A boat lies waiting en In any tongue van zijn laatste soloplaat hier op dit album stonden... een dikke 5 sterren was het resultaat geweest...

Maar dikke chapeau voor beide heren dat ze me nog steeds kunnen blij maken met hun albums.

4,29 bij zeg de 1e 100 stemmen is een keurig gemiddelde. Ben benieuwd waar het gaat eindigen.

Wat is de gemiddelde score van Animals, WYWH, The Final Cut en Amused to Death? + beetje extra door overenthousiasme na 25 jaar wachten = Ik denk dat je dan aardig in de buurt zit. Heb even geen rekenmachine bij de hand...

Je hoort inderdaad regelmatig flarden oude songs voorbij komen. Mij deert die herhaling van zetten niet zoveel, de kwaliteit van de songs is dik in orde, en ik hoor ook wel pogingen het geheel een beetje een modernere sound mee te geven. Complimenten daarvoor.

Hij is verder geen David Bowie, hij zit al sinds The Wall muurvast in zijn denkbeelden over hoe een album van hem hoort te klinken, dus hem nu nog een gebrek aan nieuwe ideeën verwijten zou niet realistisch zijn. Zijn scherpzinnige observaties heeft ie nog steeds en hij is nog iets bozer dan de vorige keer, met reden, lijkt mij. Keurig gedaan Roger.

Eerste indruk is niet erg positief. Een slap aftreksel van PF, een beetje saai is mijn gedachte. Maar wat niet is, kan nog komen!

Wie weet. Het verstand komt met de jaren. Vooral als je bedenkt dat PF vrijwel door dezelfde aftrekker is vormgegeven in de hoogtijdagen. Je zou het dus hooguit zelfplagiaat kunnen noemen. Ik vind het tot dusver een pakkende synthese van vele knipogen naar dat roemrijke verleden met zeer actuele thema's. Als eventueel afscheidsalbum heeft meneer Waters dan ook niets over het hoofd gezien. Dit is dan ook zijn eigen antwoord op the Endless River waaruit het verschil maar weer eens pijnlijk duidelijk wordt.