Roger Waters - Is This the Life We Really Want? (2017)

En toch weer de vergelijking met Gilmour... Jammer.
Ik deel je mening absoluut niet dat Waters een eigen antwoord geeft op de laatste worp van Gilmour. Waters brengt een nieuw album uit dat toevalligerwijs niet veel later uitkomt dan The Endless River. Maar ik schat Waters wat hoger in dan dat hij bezig is met wat Gilmour uitbrengt. Dit is gewoon zijn eigen album dat hij dan toch heeft uitgebracht. Hij geeft er zijn eigen draai aan, zoals we dat van hem gewend zijn.

Dit album staat gewoon op zichzelf en staat los van zijn voormalige band. Als Waters ergens een antwoord op geeft is dat hoe hij de maatschappelijke ontwikkelingen ziet.

Dan kun je dus alle PF albums vanaf '73 tot '83 wel opzichzelfstaande Watersplaten noemen. Het mag dan ook wel frappant heten dat juist deze laatste creatie daar wel heel erg op lijkt en die verzameling leftovers van Gilmour de naam PF niet eens hadden mogen dragen. Iedereen hoort er maar in wat ie zelf wil maar een goed verstaander heeft maar een half woord nodig in dit geval.

Zijn kritiek op PF heeft Waters na zijn vertrek ook nooit onder stoelen of banken gestoken trouwens. Hij heeft nu de lijn dan ook doorgetrokken waar het met The Final Cut eindigde. En er wellicht een punt achter gezet.

Laten we hier aub hetzelfde doen met die eeuwige, zichzelf repeterende, Waters vs. Gilmour discussie, die bij zo ongeveer ieder album waar een van beiden bij betrokken is, al jarenlang wordt gevoerd. Please?

Waters vs. Gilmour: zijn dat die ouwe mannetjes van de Muppetshow?

Graag ! goed voorstel. Graag ook meteen toepassen, invoeren.

Zolang beide ouwe kibbelaars het PF verleden met rust kunnen laten lijkt me dat geen probleem. De belangenverstrengeling blijkt echter nog steeds te groot om hier geen melding van te maken. Blijft echter wel opmerkelijk dat Waters een laatste PF album heeft gemaakt zonder het PF te hoeven noemen.

Picture a leader with no f***ing brains
#realdonaldtrump

Je hoort hem (of een imitator) ook aan het begin van de titelsong over CNN.

De man himself in een geluidsfragment van zijn kritiek op CNN. Het album staat boordevol met verwijzingen naar de politieke misstappen van de heer trump.

De aloude Gilmour/Waters discussie weer van stal halen heeft weinig zin. Waters zat weer vol frustratie over de huidige wereldse problemen en alle opgehoopte woede moest hij er een keer uitgooien. Uiteraard staat het album vol met muzikale en tekstuele verwijzingen naar de klassiekers van Pink Floyd, zoals ik al uitvoerig in mijn recensie heb beschreven. Misschien is het wel zijn laatste zet: Bring me my final cigarette, It would be better by far to die in her arms, Than to linger In a lifetime of regret , dan is het ook wel begrijpelijk dat hij nog even de successen uit het verleden aanhaalt. Ik ben hem er dankbaar voor, want het resultaat mag er wezen.

Net zo min als men in de Beatles-discussie het erover eens wordt of het nu om Lennon of McCartney gaat, zal er ook nooit eensgezindheid ontstaan rondom Gilmour of Waters. Als liefhebber van de meeslepende gitaarpartijen van Gilmour sta ik mijzelf toe deze Roger Waters een fantastisch album te vinden.
Je zou bijna hopen dat het nooit goed komt met deze wereld, want een boze Waters is een Waters op z'n best.

Ik ken de gitaristen geeneens dus ik dacht dat het sessiemuzikanten waren. Maar ze zijn ook mee in de huidige US + Them (lees CAN) tour (met de eerste 4 songs + no9 van dit album aangevuld met PF songs in de set)

73 jaar en dan nog zo'n werk afleveren! Ik teken ervoor: op die leeftijd nog de zin hebben om, op welk gebied dan ook, zo productief, expressief en bevlogen te zijn! En ja..het heeft 25 jaar geduurd... maar met wat een gevoel voor detail en perfectie is deze cd samengesteld! Degenen die het hebben over 'gemakzucht', 'in herhaling vallen' of wat dan ook, wil ik wel eens spreken wanneer ze zelf 73 zijn.... Wat een meesterwerk! Zelden de laatste jaren zo van een nieuw album genoten!

echt een meesterwerk...niet uit m'n speler te krijgen

Eerste indruk: mooi, vakkundig, maar ergens ook wel erg veilig muzikaal. Weinig echte opveermomenten. Vooral erg constant.

Wat ook opviel: erg moralistisch (hoewel dat wel te verwachten was), maar bovenal tekstueel karig. Af en toe net alsof hij z'n rijmwoordenboek erbij heeft moeten pakken. Ik heb de teksten niet bijzonder goed bestudeerd, maar het lijkt de scherpte van een Animals of The Wall zeker te missen. Kom op, dat is 40 jaar geleden, let it go... maar toch, je ontkomt niet aan vergelijkingen daarmee.

Je hebt grofweg drie kampen: het kamp dat van alles van Pink Floyd houdt, het kamp dat van alles van Waters houdt en het kamp dat vooral van Pink Floyd als groep houdt (en het vierde kamp voor wie het vanaf Atom Heart Mother al voorbij was). Ik behoor tot het derde kamp en ben geen uitgesproken fan van The Final Cut en Amused to Death. Fans van die albums zullen op hun wenken bediend zijn (getuige het gemiddelde); ik ben vooralsnog gematigd enthousiast.

Mooi, directe herkenning, maar ook net ff teveel Animals en WYWH deja vu's. Wel kan ik de actualiteit waarderen, hard nodig dat artiesten die maatschappijkritische rol (blijven) nemen. Ik moet 'm nog vaker luisteren om te zien of hij gaat groeien, vind 'm nu iets te 'makkelijk' bij gebrek aan een betere term.

Dus vernieuwend zeker niet, maar relevant nog wel

Het is bijzonder hoeveel mensen het woord "vernieuwend" in de mond nemen bij Roger Waters. Hij heeft blijkbaar de naam, maar waar dat (inmiddels) op is gebaseerd mij een raadsel. Vermoedelijk een kwestie van nawauwelen.

Als we heel eerlijk zijn, stopte bij Waters' band Pink Floyd de "vernieuwing" eigenlijk bij The Dark Side of the Moon (1973). De ontwikkeling tussen het debuut The Piper at the gates of Dawn en TDSOTM was een boeiende. Daarna vlakte het vernieuwende volledig af.

Destijds kwam dergelijke kritiek al op bij Wish you were here (1975) waarbij vernieuwing belangrijker werd geacht dan een mogelijke verregaande verdieping binnen de bandbreedte van de muziek die door Pink Floyd werd gemaakt.

In 2017 ligt er voor Waters nog steeds dezelfde kritiek: echt vernieuwend is het allemaal niet!
Een beetje flauw en inmiddels heeft het allemaal een baard van hier tot Tokyo. Maar blijkbaar zit Waters bij velen in hun systeem: er moet bij hem nog even worden gezegd dat het niet vernieuwend is!

Waters heeft een schat aan muziek aangeleverd die sinds The Dark Side of the Moon binnen de bandbreedte van Pink Floyd past en wie de verdieping daar, binnen dat spectrum, kan waarderen en de uitstapjes van Waters kan volgen, heeft ook nu weer een prima onderhoudend album met Is this the life we really want?

Er wordt vaak en passant niet genoemd, dat Pink Floyd acteerde op het allerhoogste niveau. Door menig muzikant wordt dat niet gehaald. Voor wie er in slaagt om dat vast te houden en daar binnen te blijven opereren, mag best enige waardering worden uitgesproken.

Vrolijk zijn z'n teksten niet (nooit geweest) maar ik kan zijn kritiek en somberheid heel goed delen. En muzikaal is hij op eenzame hoogte volledig binnen de bandbreedte van zijn kunnen gebleven. Van een 73-jarige mag/kan niet meer worden verwacht.

Pffff...wat een album...en dat in deze tijd...

Inmiddels nog een aantal keer geluisterd, maar mijn eerste indruk blijft helaas staan. Het is mij te gezapig en het aantal momenten dat ik opveer zijn spaarzaam. Ik hoor wel dat het muzikaal gezien allemaal goed in elkaar steekt, the man can play! Maar als het je niet pakt, dan houdt het op. Roger Waters zonder de rest van PF is denk ik gewoon niet aan mij besteed. De rest wens ik veel luisterplezier toe!

Welk niveau bedoel je hier musician? Talent, instrumentbeheersing, composities, teksten, thema's, productie, opnamebudget, verkoopcijfers, aantal fans?

Het probleem is niet dat het album niet vernieuwend is. Het zou onrealistisch zijn om bij alle albums de verwachting te hebben dat dat het geval is. Er is echter een verschil tussen simpelweg 'niet vernieuwend' zijn (je noemde bijv. WYWH, goed voorbeeld) en enorm 'by the numbers' zijn. Slechts enkele nummers gaven mij het gevoel dat dit door the one and only Roger Waters gemaakt is (ik noemde eerder Déjà Vu). Animals had hetzelfde probleem, The Final Cut had hetzelfde probleem en Is This The Life We Really Want? loopt er nu ook tegenaan. Dus ja, het moet inderdaad wel even vermeld worden.

Schreef ik afgelopen vrijdag nog dat deze Waters zeker geen dagelijkse kost gaat worden en dat Is This the Life We Really Want? voor mij slechts een album voor speciale momenten zou zijn, is het volgende opmerkelijke gebeurd. Iedere keer als ik dit album beluister en dat is tot nu toe zowat elke dag wel een of meerdere keren, worden deze momenten gewoon vanzelf speciaal met zijn doorleefde, soms breekbare stem op een soms liefkozende, troostende en vervolgens weer fel van leer trekkende toon. Maar dat is natuurlijk niet het enige. De begeleiding vind ik namelijk echt schitterend!

Nee, ik vind niet àlles goed van Pink Floyd, ook Roger Waters kan mij niet altijd bekoren, maakt mij niets uit onder welke naam iets uitgebracht wordt - alshetmaargoedis, ik ben geen fan van The Final Cut, draai Amused To Death eigenlijk nog maar zelden en ik heb zeker meer met de platen ná Atom Heart Mother. Toch ben ik erg enthousiast over... juist ja... Is This the Life We Really Want?

Bij welk kamp zal ik mij melden?

Waarom moet muziek toch altijd met alle geweld vernieuwend zijn als je nou eenmaal een eigen stijl hebt ontwikkeld waar je je het best mee kunt uitdrukken? Waters is op een leeftijd dat experimenten op z'n minst vervreemdend over kunnen komen en daarmee een ronduit ongeloofwaardig produkt kunnen scheppen. Vernieuwing is goed voor een nieuwe lichting die stromingen creëren die weer net zo snel zullen verdwijnen. PF heeft het allemaal duidelijk overleefd in ieder geval. Vernieuwing is dan ook nooit een garantie voor blijvende kwaliteit.

Dit lijkt mij toch niet iets waarover sowieso nog enige discussie zou hoeven plaatsvinden
De antwoorden zijn bekend. De discussie zou overigens al snel worden verplaatst naar de Pink Floyd pagina's op mume.

Zelfs de commentaren hier zijn niet vernieuwend

Als alle argumenten allang op zijn blijft er ook weinig anders over.

But feel free om zelf iets "vernieuwends" toe te voegen.

Muziek hoeft inderdaad niet per se vernieuwend te zijn. Bijvoorbeeld als je AC/DC bent. Maar van Roger Waters vind ik het wat tegenvallen dat hij nadrukkelijk zóveel muzikale verwijzingen naar zijn oude werk doet. Juist omdat alle Pink Floyd platen vroeger zo'n eigen geluid hadden, moeten de stukjes zelfplagiaat wel een bewuste keuze van hem zijn.

Natuurlijk heeft hij het volste recht om dat te doen. Maar als zo'n groot artiest na 25 jaar weer eens wat nieuws uitbrengt hoop je toch dat je verrast wordt. Dat het beter, of in ieder geval anders is dan dat je je had kunnen voorstellen. Dus niet een verzameling van bekende muzikale thema's, overgangen, ritmes en melodieën, weergegeven in een iets hippere productie.

Ook tekstueel vind ik het allemaal wat minder bewonderenswaardig en aangrijpend dan zijn oudere werk als The Wall, The Final Cut en Amused To Death. Een vergelijking maken daarmee is gerechtvaardigd, juist omdat de muziek de luisteraar steeds in contact brengt met dat verleden. Is This The Record We Really Want? Eerlijk gezegd niet, dus. Roger Waters stijgt niet boven zichzelf uit. Gelukkig, hij blijkt ook maar een mens.

Voor de mensen die dit album nog niet hebben geluisterd:

Verwacht je een Roger Waters album dat NIET klinkt als Roger Waters of Pink Floyd, sla deze dan over.

Typische gemakzuchtige reactie die je hier kan verwachten. Er is een verschil tussen het gebruiken van stijlkenmerken en het nadrukkelijk recyclen van oude ideeën. Voor sommigen is dat verschil blijkbaar zo subtiel dat ze het niet opmerken.

sorry maar dat klinkt me echt te aanmatigend/neerbuigend. ik herhaal wat ik eerder schreef: u2, coldplay (en zo kan ik er meer noemen) doen niet anders dan -wat jij noemt- recyclen van oude ideeën. Het is een kwestie van smaak of je dat wel/niet waardeert. dat sommigen dat niet zouden opmerken, daarmee zet je anderen weg als "dommig" en dat is niet nodig.