Steven Wilson - To the Bone (2017)

Ik ook niet... maar misschien valt het mee als het album daar is. Deze singles hebben mij er in elk geval van weerhouden dit album te bestellen.

Tot op het bot en daar voorbij

Mogelijk is dit zijn meest gevarieerde album waar ik heel veel facetten uit zijn carrière in terug kan horen. Porcupine Tree, Blackfield en daarbij (natuurlijk) dat van zijn solo albums door elkaar gevlochten. Met dit album als resultaat. Op Refuge horen we zowaar voor het eerst een mondharmonica. Leuk detail.
Titeltrack "To The Bone" is een grandioze opener. Met "Detonation" als hoogtepunt.

Wellicht haalt het dan qua consistentie en songmateriaal (helaas) niet altijd het niveau van zijn voorgaande soloplaten, dan nog vind ik dit album wel een stuk intrigerender. Wilson laat je hier als luisteraar namelijk zoal horen wat hij goed kan, maar ook vooral waar zijn grenzen/beperkingen liggen. Een gewaagde stap.

4* sterren.

Een leuk detail dat werd ingespeeld door een kleine mondharmonica-legende blijkbaar: Mark Feltham. Speelde ook op Colour of Spring van Talk Talk en was deel van de Rory Gallagher band in de 80s en 90s.

Clipje van begin dit jaar, hier zie je 'm even in actie: Steven Wilson - To The Bone (Work in progress studio clip) - YouTube

Jeetje, al die progsnobs op Steven zijn Facebook die huilen over Permanating. Een vervloeking hier, een vervloeking daar, want wie durft nou in hemelsnaam een vrolijk popnummer te maken! Het moet een kwelling zijn, ieder moment zo gesofisticeerd voor de dag te willen komen.

Ik zie uit naar deze plaat, trouwens. Ik prefereer deze Wilson boven die van The Raven That Refused to Sing.

Ik vind hem geweldig. Die ABBA sfeer doet het 'm juist voor mij!

Vraagje: nu zie ik hier al drie recensiecijfers staan. De release is toch pas 18 augustus?

Tja... Wat denk je

Recensie. Volgt. Morgen.

Nou, nou, herre48, 5*? Toe maar! Ik wacht geduldig tot 18 augustus voor de Deluxe Edition en geniet alvast van de reeds beschikbaar gestelde 4 nummers (en videoclip).

beetje irritant, dat lange wachten. commercieel trucje waar ik niet zo van gediend ben.
zou het overigens zelf ook zo doen als ik hem was

Heb ik vanzelfsprekend ook besteld.....

Ik vind dat lange wachten ook best irritant en vind het commerciele trucje als het daarom gaat stom. Zie al de stemmen; het album lekt toch dus ik zou zeggen zo snel mogelijk de standaard versie op de markt brengen.

Ik moet zeggen dat ik best onder de indruk ben na de eerste luisterbeurt. Ik volg de discussies rondom dit album niet zo, maar ik snap de drukte niet over Permanating. Juist doordat het net wat anders/opgewekter klinkt, vind ik het een aangename onderbreking.

Ik heb er geen problemen mee. Die 18 augustus is snel genoeg. En wat mij betreft moet er ook nog wat te genieten zijn als ik het album uit de verpakking haal.

Juist de 'non-singles' zoals Nowhere Now, Refuge en de titeltrack zijn mijn favorieten. Detonation en Song Of Unborn doen er iets onder wat mij betreft.
People Who Eat Darkness is de echte rocker van de plaat. Song Of I klinkt hierdoor wel erg misplaatst vind ik.

Muzikaal gezien is het ook zeker een stapje terug. Drums zijn terughoudender. Dat is vooral te merken op Nowhere Now.

Tot nu toe 4*

Na quasi volcontinu TTB te hebben beluisterd de vorige 24 uur, kan ik in eer en geweten een eerste recensie delen.

Voor degenen die de officiële release willen afwachten (wat ik ten volle begrijp), heb ik deze in spoilers gezet.

Daar gaan we.

To The Bone is een werkstuk zoals SW er nooit één heeft gemaakt en gelijk maar zoveel Steven Wilson kan uitademen als mogelijk.

Zoals hij in de tig interviews benadrukte, spelen zijn jaren 80 invloeden een enorme rol. Zo passeren inderdaad Tears For Fears, Peter Gabriel, Talk Talk en Kate Bush de revue maar vallen er ook flarden glamrock, disco en krautrock te ontwaren. Maar alles blijft Steven Wilson. Vanwege deze inconsistentie zal deze schijf sowieso minder mensen aanspreken.

Wat enorm in zijn voordeel pleit, is het feit dat het geen HCE part II is geworden. God beware ons...

Het titelnummer en opener To The Bone begint verdorie met conga's en is in het eerste opzicht enorm luchtig. Dit tot minuut 5 want dan giet hij zijn typerend melancholisch sausje over de song waardoor deze een gans andere dimensie en invulling krijgt. De van Talk Talk geleende harmonica zet hier ook de toon (een nieuwe invulling van droefheid). Het nummer eindigt op een bombastisch akkoord, de toon is gezet.

Nowhere Now is meer vintage SW. Een typische intro gevold door een riff, samenzang en een slide gitaar. Het heeft een mooie opbouw en bloeit open tot een glorieuze, positieve song. Weinig nieuws doch mooi.

Dan volgen twee van de reeds uitgebrachte nummers: Pariah en The Same Asylum As Before. Het eerste gedragen door Ninet Tayeb, uitmondend in postrock gitaargeweld, het tweede een in het oor klevende hook én de falsetto van Steven. Opvallend is dat de vier gekende nummers in het geheel van de plaat stukken beter uit de verf komen.

Hét nummer van TTB is voor mij Refuge. SW meets Talk Talk. Een majestueus nummer druipend van melancholie. Na een pianoriedel en Stevens geneuzel volgt een uitbarsting met de mondharmonica, een knappe solo die even goed van de hand van Guthrie Govan had kunnen komen en een korte solo van Holzman om dan uit te deinen in een overpeinzing zoals deze ook op The Spirit Of Eden te vinden is.

Even uitblazen dan, denk je. Maar daar is Permanating plots. Confetti en glitterbollen worden aangerukt en Wilson waagt zich aan een dansje. Los van Abba hoor ik er ook vooral het onvolprezen ELO in. Feest.

Het akoestische Blank Tapes brengt dan terug rust en Ninet in de tent. Dit is welgekomen en zal het goed doen bij het haardvuur.

Punkrock, denken we dan bij People Who Eat Darkness. Het heeft eerst iets Pixies gedrevens. Toch is het weer snel onze beste heer Wilson die we er in herkennen, gelardeerd met flarden die ook uit het album The Raven konden komen. Vreemd hoe hij die kronkels er immer kan laten insluipen... Halverwege plukt hij terug uitgebloeide madeliefjes om dan weer op een knallende riff uit te komen. Het heeft iets bezwerends. De song had nog minuten langer kunnen duren zonder te vervelen.

Song Of I pakte me reeds vanaf de eerste luisterbeurt. Index meets Massive Attack meets Sleep Together. This is my addiction, zingt hij. Ook de mijne. Intrigerende zangeres trouwens die Sophie Hunger. Ik kan niet wachten tot ik deze op de 5.1 mix kan horen.

Het progrock anthem van TTB is Detonation. Dit zal dus ook voor velen het favoriete nummer van het album worden. Een Autechre-achtig ritme vervelt over een akoestische sfeerzetting tot een echte SW-riff (kon zo uit The Incident komen). Het drijft minutenlang verder zonder solo maar varieert door middel van keys, koortjes, een bassolo en die verrassende conga's opnieuw. De gitaarsolo komt pas aan minuut 7 aanzetten maar dan is hij niet meer te houden. Blijkbaar zijn z'n vingers er niet strammer op geworden (dit soort solo dus, alsof Guthrie's geest er over blijft waren). Het eindigt jazzy met voor de eerste en enige maal drums in de hoofdrol (Luminol, someone?).

Na deze rollercoaster van songs kan het enkel eindigen in een tearjerker. Song Of Unborn is de Drive Home van deze plaat. Bloed maar bloedmooi en dan besef je: ook dat kan hij nog (daar zijn de kinderkoortjes terug) zodat hij zelfs de meest kritische luisteraar toch verweesd achter laat.

Samengevat: een bloemlezing van zijn werk aangevuld met heel veel invloeden. Dit alles is een gepolijst en helder productiejasje. Velen zal het afschrikken op het eerste zicht maar het is duidelijk dat dit terug een groeier is. Ik ben er van overtuigd dat hij in de toekomst enkel nog eclectischer en gevarieerder zal worden, het mocht mij verwonderen of Porcupine Tree ooit nog terugkomt en eerlijk gezegd denk ik dat dit de enige weg is die Steven Wilson kan inslaan. De volle mep!

Voor mij een van de hooggespannen verwachtingen dit jaar (andere zijn Sigur Ros & The National).

Halfje erbij.

Wat een prachtig album is dit!

Het is weer te mooi om waar te zijn allemaal.

Ik ben hilarious, geweldig gekopieerd, nog beter nagedaan. Tja, SW voelt het goed aan. Roots of Rock liggen in de jaren 70!

Album van het jaar 2017 tot nu toe! Absoluty! Rock is not dead!!!

Steven Wilson is nooit de man geweest om lang in een bepaalde stijl te blijven. Al met Porcupine Tree ging hij van psychedelische rock naar symfonische rock naar progressieve metal. Als solo-artiest maakte hij eveneens platen met ieder een eigen gezicht. Maar de stijlbreuk met To The Bone zal voor velen toch een bittere pil zijn. Daar waar hij toch altijd wel in het progressieve hoekje bleef, is hij meer popgericht dan ooit. Namen als Peter Gabriel en Talk Talk zijn gememoreerd, maar zo ver zou ik niet willen gaan. Dit is onmiskenbaar Steven Wilson. Maar op zijn eigen geheel eigenzinnige wijze.

To the Bone is zijn meest gevarieerde plaat tot nog toe, zoveel is zeker. Hoeveel hij beklijft zal alleen de tijd leren, maar mijn eerste luisterbeurt is bepaald niet mis. Ik blijf erbij dat hij beter één kortere plaat (zegge drie kwartier) kan maken met alleen maar toppers. Op voorgaande albums kan ik toch altijd wel één of een paar nummers aanwijzen die het 'verpesten' waardoor het geen wereldtopper is, maar 'gewoon heel goed'.

Overigens bijna overbodig te zeggen, maar met Steven Wilson aan het roer weet je één ding zeker: de plaat zal bloedjemooi geproduceerd zijn. Schitterend volle productie met veel warme klanken waar de gemiddelde symfo-/art-/progrock-liefhebber zich absoluut geen buil aan zal vallen.

Hoogtepunt: Detonation.

P.S. Aan alle eerder genoemde namen zou ik Anathema toe willen voegen.

Volgens mij is de intro van 'to the bone' een citaat van Darlene uit mr. robot...

Jawel.... dit is en blijft onmiskenbaar Steven Wilson. Met of zonder stijlbreukjes, To the Bone is - ondanks de eerdere twijfel - gelukkig een van de betere 2017 albums tot nu toe geworden. De tijd zal echter leren of dit album echt tot mijn favorieten van dit jaar zal gaan behoren.

Refuge komt volgende week ook nog als proevertje uit. Solo daaruit is blijkbaar ingespeeld door Paul Stacey (co-producer) in tegenstelling tot wat ik vermeldde in mijn review hierboven. Supersolo trouwens (niveau Guthrie Govan).

Heb nu 2x het album beluisterd. Dit album is een reis in de progrock-orbit. Roots in the seventies.

Luister maar eens naar Camel-Mirage. De grondleggers van progrock o.a.

Steven W. .... Wanted for lewd & lascivicious rock... Keep the Banner uphold & high!!!

Een album om naar uit te kijken, als ik het zo lees.

Ik baal als een stekker dat ik het boek niet heb besteld. Dacht het later wel via de betere platenzaak te gaan bestellen ?. Is er iemand die een exemplaar aan me wil verkopen? Boven kostprijs mag, maar graag een beetje redelijk geprijsd. Ik weet het...hier is Musicmeter niet voor bedoeld, maar ik gooi op t moment alle lijntjes uit ?. Alvast dank als je reageert!

Dit album kan aan vele artiesten/albums/stromingen gelinkt worden, maar waar precies hoor jij Camel? En dan ook nog eens Mirage?

In Refuge doet Wilson zijn manier van zingen mij aan Peter Gabriel denken, meer mensen die dit hebben?

Ik weet nog niet goed wat ik moet typen. Wel weet ik dat uiteindelijk na een vijftal luisterbeurten alle songs meer dan goed zijn. Ik vind het wederom prachtig. Ik mis enkel nog de samenhang van de afzonderlijke tracks. Die samenhang zorgde er juist voor dat de vorige twee albums 5* waren en uitzonderlijke platen.

Ik waardeer het dat Steven Wilson blijft vernieuwen en grenzen opzoekt. Een groot muzikant wat mij betreft.