Steven Wilson - To the Bone (2017)

Net zoals Queen heeft ook Steven Wilson in zijn beginperiode veel spul gemaakt dat moeilijk te kwalificeren is als "extreem glad". Een album als Steven Wilson - Insurgentes (2008) is totaal verschillend van zijn laatste twee albums.

"Song of Unborn" zou zo door Steve Hogarth (Marillion) gezongen kunnen worden. Erg mooie afsluiter!

Zal het binnenkort proberen. Hoor zeker heel veel potentie in Wilson. Zijn muziek is vaak erg verfijnd en kwalitatief erg sterk. Ben daarom ook zeer benieuwd naar Insurgentes aangezien een wat rauwere variant van de muziek die hij nu maakt door mij zeker gewaardeerd zou worden.

Tussen mij en deze vaandeldrager van de moderne progmuziek zal het dus nooit wat worden. Ook op deze plaat hoor ik veel vrij zwak gezongen, goed gemusiceerde, steriele en veel te "proper" geproduceerde melodietjes die nergens storen, maar ook nergens prikkelen, en me daarom een pak harder storen dan ze me zouden moeten storen.

Oei, dit is me even wennen.. Steven Wilson laat hier even zijn zachte kant zien. Als de eerste schrik voorbij is, hoor ik toch wel weer mooie dingen voorbij komen, maar toch weet het geheel me nog niet echt te grijpen zoals de voorgaande albums dat deden/doen. Heerlijke nummers als Refuge en Detonation zijn onmiskenbaar Wilson zoals we hem kennen, maar een uitspatting als Permanating valt bij mij toch echt niet in goede aarde. Niets dan waardering voor z'n lef met het uitbrengen van zo'n album, maar ik zal misschien later moeten concluderen dat dit m'n minst favoriete solo-album van hem wordt. Tot die tijd gun ik de plaat z'n tijd even en wie weet zing ik binnenkort wel "Hold on, hold onto the minute" mee, brr..

Na vijf volledige luisterbeurten durf ik eindelijk een indruk te geven van deze nieuwe SW. Zoals gewoonlijk kostte het me weer enige tijd om aan het nieuwe "format" te wennen. Na de vrijgave van de eerste nummers (Pariah, The Same Asylum As Before, Permanating, Song of I en Refuge) was ik echter al gauw van de eerste verbazing bekomen. Wel had ik het gevoel dat alle nummers erg verschillend waren en ik vroeg me af of dit samenging op 1 album. Nu het album daadwerkelijk uit is, heb ik het gevoel dat alle nummers als puzzelstukken in elkaar passen. Hoewel er dit keer geen sprake is van een conceptalbum, vind ik wel dat er een lijn is in de verschillende nummers. Vaak verwijzen deze naar de actualiteit ("waarheid", "vluchtelingen", "terrorisme"). Maar buiten de tekst om, is er ook veel veranderd. Ik vind dit meer een "liedjes album" dan HCNE. Ik bedoel, HCNE was meer een "verhaal". Commerciëler? Ik denk het niet, al gun ik SW alle succes van de wereld. Er wordt gezegd dat het album minder prog is, maar eerlijk gezegd vind ik het juist heel erg "progressief" dat je met nieuwe stijlen durft te experimenteren. Sommige prog is zo cliché , dat je het beter "conservatieve" rock kunt noemen. Dat kun je van "To The Bone" in ieder geval niet zeggen. Toegegeven, de falsettozang kan beter. Maar SW heeft openlijk toegegeven dat zang niet z'n beste kwaliteit is, dat gold ook voor z'n eerdere werk. Maar hij is een meester in het componeren, weet zich met de beste artiesten te omringen en weet het ook allemaal prima op te nemen en te mixen. En wat een creativiteit! In eerste instantie dacht ik: dit haalt het niveau van "The Raven ..." en "HCNE" niet, maar ik ben opgehouden te vergelijken. Alle drie zijn het totaal verschillende albums en wat mij betreft van een top niveau. Ik ga nog eens luisteren, voor de zesde keer ...

Eerste volledige luisterbeurt zit er op en het bevalt toch weer prima!

Ik had natuurlijk al flink wat ( 7 ) nummers via internet gehoord maar als geheel en met beter geluid is dit toch weer een fraai album.

Ik vond vooral Song of Unborn weer zo´n typische afsluiter voor hem in zijn Porcupine Tree tijd die mij deed denken aan nummers als Collapse The Light Into Earth, Glass Arm Shattering en I Drive The Hearse... soms compleet anders dan wat je tot nu toe op de albums had gehoord maar oh zo passend!

Falsetto in The Same Asylum As Before en Permanating vind ik zelf ook niet mooi terwijl ik dat juist in The Pin Drop in combinatie met de muziek daarvan juist weer prima geslaagd vindt.
Mooie toevoeging vind ik de mondharmonica in 2 nummers. Gelukkig weer niet te vaak want hij weet wel waar het past en waar niet!

Voor nu gaan mijn stemmen naar Song Of Unborn, To The Bone en het meest aansprekende nummer tot nu toe: Refuge.

Keurig, Steven! Keurig album, keurige productie en nu zelfs keurige muzikanten en keurige liedjes..... Maar ik wil helemaal geen keurig, godnondepikkel! Ik wil muzikanten die heerlijk langs de randen schuren, die muzikale uitspattingen en frivoliteiten samenballen in spannende composities. Grenzen verkennen en niet bang zijn ze te overschrijden. Geen zouteloze liedjes waarin men keurig binnen de lijntjes blijft. Natuurlijk mag het prijzenswaardig heten wanneer een artiest zich blijft vernieuwen, maar vernieuwing zonder dat het een verbetering in zich heeft, is voor mij een stap terug.

Is er dan niets positief te melden over dit album? Nou in mijn optiek eigenlijk niet of nauwelijks. Geen spanning en matige soms bijna pathetische melodielijnen. Maar wel keurig uitgevoerd. Dat dan weer wel. Ik vrees dat dit het eerste album van meneer Wilson wordt dat ik aan mij voorbij laat gaan. Voor keurig heb ik mijn hulp in de huishouding....

Probeer anders eens zijn minder gladde albums als frontman van Porcupine Tree: Porcupine Tree - Deadwing (2005) en Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

Dit

Misschien voor Wilson zelf wel, maar wat hij hier aan stijlen in de blender heeft gegooid, vind ik niet echt nieuw. Er zijn velen die dit momenteel doen, maar we kunnen natuurlijk wel van enige durf spreken. Maar het klopt wel als je zegt dat sommige prog nu zo langzamerhand toch wel heel erg 'cliché' klinkt en dat is ook de voornaamste reden waarom ik de 'nieuwere' zg progressieve rock bandjes meestal aantrekkelijker vind.

Het feit dat hij mij uitnodigt tot een dansje is daarentegen... ontzettend nieuw!

Leukste van Steven Wilson vind ik altijd dat het zo'n throwback is naar muziek die ik veel in jaren 90 luisterde.
En dat doet hij verdomd goed.

Iemand inmiddels de boxset ontvangen?

Ik zou wel willen dat ik m ontvangen had. Heb m niet besteld, maar wil m wel!

Ik had het vooral over de eeuwig terugkerende discussie tussen prog en progressief, maar die voeren we beter niet hier. Een Neal Morse is prog, maar niet bepaald progressief. En ik ben een van zijn grootste fanboys. Ik hoor 'm liever dan een Yes of Genesis, maar weet evengoed dat zonder die 2 er geen sprake was geweest van Neal's muziek. Maar evenzeer apprecieer ik Steven Wilson's kameleonesque gedaantes. Ik heb het nieuwe album nog maar één keer integraal gehoord en net als bij al zijn andere solo-albums en zelfs bijna alles van Porcupine Tree destijds, had ik een wat neutraal gevoel in het begin. Ongelofelijk hoe na een aantal luisterbeurten het gevoel helemaal omkeert naar complete lof en overgave tot de muziek.

Ik moet To The Bone echt nog minstens tien keer beluisteren. Permanating heb ik al enkele keren gehoord en vind ik een heerlijk popnummer. Aanstekelijke melodie, goede compositie, kort, krachtig, uptempo, progressief voor SW en een verademing vergeleken met mainstream kleedhokjes-radio-pop. Laat de man eens blij zijn en jawel, zo dansbaar! Hij heeft echt zijn progroots niet overboord gegooid (misbruik ik die term nu zelf?). Ik verwacht nog veel van Detonation en Refuge is ook al aan het doordringen, weer zo'n kippenvelsong (vooral tijdens melodie van "And search for a place you can breathe again" ). En dat klankentapijt daarachter, een muur van drone. Live gaat het tweede deel van dit lied letterlijk ontploffen! Is het album over het algemeen iets meer poppy, waarschijnlijk wel ja, maar zoals hij in elk interview aanhaalt: waar denkt de gemiddelde mens anno 2017 aan bij het woord "pop"? Niet meteen XTC, Pete Gabriel, David Bowie of Prince of Tears for Fears vrees ik... Dit is nog steeds onmiskenbaar Steven Wilson. Nu goed, ik weet intussen niet meer wat ik hierboven allemaal geschreven heb, dus ga de komende dagen nog wat naar de kern van de zaak (pun intended) met To The Bone

Vandaag toegekomen bij m'n ouders (grotere brievenbus daar en ik ben altijd panisch dat ze pakjes bij mij in het centrum van Gent gewoon voor de deur zouden leggen, voor iedereen voor het grijpen, terwijl ik vanavond pas thuiskom...)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Steven Wilson - To The Bone - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Britse muzikant Steven Wilson heeft de afgelopen vijfentwintig jaar gebouwd aan een zeer imposant oeuvre.

Met Porcupine Tree maakte hij een stuk of vijftien platen, die in eerste instantie voortborduurden op de progrock uit de jaren 70, maar het genre vervolgens ook nadrukkelijk verrijkte met tal van invloeden uit omliggende genres.

Dat deed Steven Wilson nog veel rigoureuzer met zijn andere band Blackfield, waarmee inmiddels vijf platen zijn gemaakt.

Naast een aantal wat kleinere projecten is er tenslotte ook nog de solocarrière van de Brit, die inmiddels ook al een dozijn platen heeft opgeleverd.

Ik moet toegeven dat ik van deze flinke stapel platen slechts een handvol in de kast heb staan. In de hoogtijdagen van Porcupine Tree was mijn liefde voor progrock tijdelijk verdwenen, terwijl de aandacht voor het solowerk van de Britse muzikant werd bemoeilijkt door het ontbreken van zijn platen op streaming diensten als Spotify en Apple Music.

Op deze streaming diensten is de nieuwe plaat van Steven Wilson gelukkig wel te vinden, net als een aantal van zijn vorige platen. Ik ben inmiddels diep onder de indruk van de man’s vermeende meesterwerk Hand. Cannot. Erase. uit 2015, maar ook de nieuwe plaat van Steven Wilson (die werkelijk fantastisch klinkt op vinyl) is inmiddels maar moeilijk van de platenspeler te krijgen.

Op To The Bone eert Steven Wilson naar verluid de muzikale helden uit zijn jeugd en kiest hij, meer dan op de meeste van zijn vorige platen, voor een serie behoorlijk toegankelijke songs. Het zijn songs die in eerste instantie flarden van Kate Bush, David Bowie, Talk Talk en vooral Peter Gabriel laten horen, maar hoe vaker je naar To The Bone luistert, hoe meer invloeden opduiken.

Steven Wilson citeert op zijn nieuwe plaat zeer nadrukkelijk uit de archieven van de popmuziek uit de jaren 80, maar is ook zijn oude liefde, de progrock, zeker niet vergeten. To The Bone bevat zoals gezegd behoorlijk toegankelijke songs, maar zeker in de wat langere songs stopt Steven Wilson zijn muziek vol unieke accenten, waardoor je het ene moment midden in de jaren 80 zit en het volgende moment wordt teruggeworpen naar de hoogtijdagen van Yes of wordt voortgestuwd naar de rockmuziek van deze tijd.

Steven Wilson bespeelt zelf een heel arsenaal aan instrumenten en tekende ook voor de fraaie productie van de plaat. To The Bone valt hiernaast op door de stevig aanzette orkestratie met flink wat strijkers en vooral door de prachtige gastbijdragen van twee zangeressen.

De inmiddels redelijk bekende Zwitserse zangeres Sophie Hunger maakt zoals altijd indruk, maar de voor mij totaal onbekende Israëlische zangeres Ninet Tayeb imponeert met zang die direct zorgt voor kippenvel.

To The Bone is door de critici inmiddels (warm) onthaald als de popplaat van Steven Wilson. Daar is wel iets voor te zeggen, zeker als de Brit zijn liefde voor de muziek van onder andere E.L.O en Tears For Fears uit, maar To The Bone graaft oneindig veel dieper dan de gemiddelde popplaat en is volgestopt met muzikale hoogstandjes en verrassende wendingen. To The Bone is hierdoor ook zeker interessant voor liefhebber van progrock en de aangrenzende soorten rock, zeker wanneer de gitaren en keyboards alle ruimte krijgen en de ritmesectie los gaat.

Steven Wilson heeft ook nog eens meer te zeggen dan de gemiddelde popmuzikant en maakt zich op zijn nieuwe plaat (terecht) zorgen over de wereld waarin we leven. Het maakt van To The Bone een zeer indrukwekkende plaat, die nadrukkelijk onderstreept hoe groot het talent van Steven Wilson is. Erwin Zijleman

[quote]erwinz schreef:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Steven Wilson - To The Bone - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik ben inmiddels diep onder de indruk van de man’s vermeende meesterwerk Hand. Cannot. Erase. uit 2015

vs

maar de voor mij totaal onbekende Israëlische zangeres Ninet Tayeb imponeert met zang die direct zorgt voor kippenvel

Is een vreemde constatering lijkt mij.

[quote]glenn53 schreef:


aha, daar zingt ze ook op. Is het nadeel van het ontbreken van credits op Spotify

Ik hoor Jean Michel invloeden in het tweede gedeelte van Detonation.

Oxygene om precies te zijn. Heel subtiel..

EDIT: Detonation (Demo)!

Dat waren (en nog altijd) ook mijn "pophelden van weleer" !

Na een 5-tal intensieve luisterbeurten kan ik alleen maar concluderen dat Steven Wilson het opnieuw heeft gedaan. Maandenlang maakte ik me wat zorgen over de kritieken die er werden geuit en nu blijkt dat ze in mijn opinie gewoon onwaar zijn.

Van begin tot einde is dit weer een indrukwekkend goede plaat die me weer helemaal opslorpt.

Ik hoor er Steven Wilson in, Blackfield, Porcupine Tree. Ik hoor ook vrolijke muziek, wat is Permanating toch een fantastisch nummer om eens lekker op te dansen, ja dansen op een nummer van Steven Wilson!

ik vind het spijtig voor de mensen die verkondigen van prog te houden maar toch wat vasthangen in hun visie van prog. Verruim je denken en leer deze plaat te waarderen voor de muziek die aanwezig is.

5* zonder twijfel

Hieronder de herneming van mijn spoiler review van een maandje geleden:

To The Bone is een werkstuk zoals SW er nooit één heeft gemaakt en gelijk maar zoveel Steven Wilson kan uitademen als mogelijk.

Zoals hij in de tig interviews benadrukte, spelen zijn jaren 80 invloeden een enorme rol. Zo passeren inderdaad Tears For Fears, Peter Gabriel, Talk Talk en Kate Bush de revue maar vallen er ook flarden glamrock, disco en krautrock te ontwaren. Maar alles blijft Steven Wilson. Vanwege deze inconsistentie zal deze schijf sowieso minder mensen aanspreken.

Wat enorm in zijn voordeel pleit, is het feit dat het geen HCE part II is geworden. God beware ons...

Het titelnummer en opener To The Bone begint verdorie met conga's en is in het eerste opzicht enorm luchtig. Dit tot minuut 5 want dan giet hij zijn typerend melancholisch sausje over de song waardoor deze een gans andere dimensie en invulling krijgt. De van Talk Talk geleende harmonica zet hier ook de toon (een nieuwe invulling van droefheid). Het nummer eindigt op een bombastisch akkoord, de toon is gezet.

Nowhere Now is meer vintage SW. Een typische intro gevolgd door een riff, samenzang en een slide gitaar. Het heeft een mooie opbouw en bloeit open tot een glorieuze, positieve song. Weinig nieuws doch mooi.

Dan volgen twee van de reeds uitgebrachte nummers: Pariah en The Same Asylum As Before. Het eerste gedragen door Ninet Tayeb, uitmondend in postrock gitaargeweld, het tweede een in het oor klevende hook én de falsetto van Steven. Opvallend is dat de vooraf gereleasede nummers in het geheel van de plaat stukken beter uit de verf komen.

Hét nummer van TTB is voor mij Refuge. SW meets Talk Talk én Peter Gabriel. Een majestueuze song druipend van melancholie. Na een pianoriedel en Stevens geneuzel volgt een uitbarsting met de mondharmonica, een knappe solo die even goed van de hand van Guthrie Govan had kunnen komen en een korte solo van Holzman om dan uit te deinen in een overpeinzing zoals deze ook op The Spirit Of Eden te vinden is.

Even uitblazen dan, denk je. Maar daar is Permanating plots. Confetti en glitterbollen worden aangerukt en Wilson waagt zich aan een dansje. Los van Abba hoor ik er ook vooral het onvolprezen ELO in. Feest.

Het akoestische Blank Tapes brengt dan terug rust en Ninet in de tent. Dit is welgekomen en zal het goed doen bij het haardvuur.

Punkrock, denken we dan bij People Who Eat Darkness. Het heeft eerst iets Pixies gedrevens. Toch is het weer snel onze beste heer Wilson die we er in herkennen, gelardeerd met flarden die ook uit het album The Raven konden komen. Vreemd hoe hij die kronkels er immer kan laten insluipen... Halverwege plukt hij terug uitgebloeide madeliefjes om dan weer op een knallende riff uit te komen. Het heeft iets bezwerends. De song had nog minuten langer kunnen duren zonder te vervelen.

Song Of I pakte me reeds vanaf de eerste luisterbeurt. Index meets Massive Attack meets Sleep Together. This is my addiction, zingt hij. Ook de mijne. Intrigerende zangeres trouwens die Sophie Hunger. Ik kan niet wachten tot ik deze op de 5.1 mix kan horen.

Het progrock anthem van TTB is Detonation. Dit zal dus ook voor velen het favoriete nummer van het album worden. Een Autechre-achtig ritme vervelt over een akoestische sfeerzetting tot een echte SW-riff (kon zo uit The Incident komen). Het drijft minutenlang verder zonder solo maar varieert door middel van keys, koortjes, een bassolo en die verrassende conga's opnieuw. De gitaarsolo komt pas op minuut 7 aanzetten, alsof Guthrie's geest er over blijft waren. Het eindigt jazzy met voor de eerste en enige maal drums in de hoofdrol (Luminol, someone?).

Na deze rollercoaster van songs kan het enkel eindigen in een tearjerker. Song Of Unborn is de Drive Home van deze plaat. Bloed maar bloedmooi en dan besef je: ook dat kan hij nog (daar zijn de kinderkoortjes terug) zodat hij zelfs de meest kritische luisteraar toch verweesd achter laat.

Samengevat: een bloemlezing van zijn werk aangevuld met heel veel invloeden. Dit alles is een gepolijst en helder productiejasje. Velen zal het afschrikken op het eerste zicht maar het is duidelijk dat dit terug een groeier is. Ik ben er van overtuigd dat hij in de toekomst enkel nog eclectischer en gevarieerder zal worden, het mocht mij verwonderen of Porcupine Tree ooit nog terugkomt en eerlijk gezegd denk ik dat dit de enige weg is die Steven Wilson kan inslaan. De volle mep!

Als ik het gemiddelde zo zie hoef je daar geen zorgen over te maken.

Ik geloof dat er geen artiest is die zo productief is als Wilson. De ene plaat, V, net aan gewend en de volgende ligt alweer klaar. Ik sla even een paar maanden over om niet het risico te lopen aan een wilson vermoeidheid te gaan lijden, dat zou zonde zijn. En hier laat ik het even bij.

Wauw, "A Door Marked Summer" is zo tof!

Die laatste bonustrack... Heeft SW zich aan een Anthrax-cover gewaagd?
(hoewel het Antisocial van Anthrax in feite ook een cover is...)

Wederom een heerlijke plaat van de heer Wilson. Het is zeker meer toegankelijk dan voorgaande platen al is deze lijn op HCE al ingezet door Steven. To The Bone is een heerlijke opener en Detonation springt er voorlopig bovenuit. Over Permanting kan ik zeggen dat ik blij dat er slechts één echt poppy nummer op staat. Zo blijft het een mooi gevarieerd album en wat klinkt het allemaal weer goed in het gehoor. Begin met 4*

Dit is iets waar SW altijd tegenaan zal blijven lopen, zelfs op de tekst in de box set wordt daar op ingegaan. Maar als SW wel iets vreest is in herhaling vervallen, daar durft hij zelfs een deel van z'n fanbase voor op te geven. Maar als je durft mee te gaan in z'n muzikale reis (eerlijk gezegd heb ik bijvoorbeeld nooit wat met de muziek van Prince of TFF gehad), dan kun je heel wat moois verwachten. Al blijft het natuurlijk ook gewoon een kwestie van smaak.

Hand Cannot Erase heb ik pas 1x geluisterd en staat al een tijdje stof te vangen, daar moet ik nog eens goed voor gaan zitten. Dus To the Bone is mijn eerste echte kennismaking met het solowerk van Steven Wilson. En ik kan niet anders zeggen dan: wat een topplaat! Heerlijke mix tussen pop en prog. Alle nummers staan bol van de fijne details, genieten geblazen.