Steven Wilson - To the Bone (2017)

Ik ben één van de gelukkigen die wel die boxset heeft weten te bemachtigen. Al weken naar dit moment uitgekeken en grotendeels het weekend vrijgehouden om ook eens goed de boxset incl blu ray, bonus cd en LP door te nemen. Echter, krijg ik vandaag pas de verzendbevestiging uit de UK, dus komt pas volgende week binnen.. Bestel je hem al in mei. Moet toch lukken zou je denken...

Same here

Lang geleden dat ik zo'n geweldig nummer als Detonation gehoord heb..
Die briljante combinatie tussen verschillende instrumenten kan niemand zo goed componeren als Wilson.

Vanmiddag de LP gehaald, een luisterbeurt en ik ben blij. Vind het een sterke plaat, Wilson ontwikkelt zich door en beweegt weer iets verder weg van de progrockhalfgod die hij toch was. Ik kan artiesten die zich doorontwikkelen altijd wel waarderen, totdat ze doorslaan. Maar dat vind ik hier nog niet aan de orde.
van het weekend nog een aantal maal beluisteren voordat ik een oordeel vel.

Wat een geweldige veelzijdige plaat dit zeg. Refuge is voor mij de meest epische, wat een heerlijke solo's op het eind zeg. Die harmonica solo is vooral geniaal.

Geen idee hoe ik 'm hier kan invoegen, dus dan maar zo: op Steven's facebookpagina is zonet een filmpje verschenen van hij en Ninet die (een ingekorte versie van) Pariah live spelen op de Duitse ochtendtelevisie. Ninet klinkt echt zo puur, zo mooi... Het kijken waard!

Albumtitel: To the Bone

Alternatieve titel: Steven, zing niet in falsetto!

Ik was nogal sceptisch maar na een eerste luisterbeurt hoor je mij niet klagen. Prima album weer.

Hoe bevalt de "demos and unused songs" schijf?

Vooral daar ben ik nu reuze benieuwd naar!

De boxsets zijn gisteren pas vanuit de UK verstuurd.. dus hier kunnen we volgende week pas meer over kwijt

Vanaf 'bone' white vinyl op 45 RPM klinkt het echt geweldig. Wat een lagen en dynamiek zitten er weer in de productie en muziek. Dat kun je wel aan hem overlaten.

Ik help je even: hier is hij. Je hebt gelijk trouwens, ook ik ben volledig verliefd op Ninet haar stem en Steven weet perfect hoe hij er het best gebruik van maakt.

Al hoor je dat natuurlijk beter op cd omdat vinyl sommige frequenties niet kan weergeven. (Cursief, zie interview met Steven Wilson in Vinyl Magazine vol. II 2017)

"En toch klinkt het beter" hoor ik de puristen alweer roepen

Enniewee, paar luisterbeurten erop zitten, fijne luistermuziek, voor met de koptelefoon aan de lapt..

Nee, ophouden met rellen, ik denk dat ik deze meer waardeer dan HCE, meer pit en Pariah is prachtig

Blijkbaar ben ik de enige die Steven's falsetto wel kan waarderen. Meer nog, ik ben er van onder de indruk dat hij zo'n geluid uit zijn stem weet te halen (heb hem als zanger altijd eerder beperkt gevonden vanuit technisch oogpunt).

Hier net binnen. 2e draaibeurt. Effe wennen, maar zeker niet slecht. Productie weer op hoog niveau, maar dat is hier eigenlijk een overbodige opmerking. Die ik dus laat staan want deleten is geen hobby van me op de smartphone.

Het blaast me als geheel minder weg dan Hand Cannot Erase (maar dat was dan ook een conceptueel meesterwerk), maar toch allemaal weer zeer prima nummers. Was vantevoren een beetje bezorgd dat het teveel poppy en 'uitgekleed' zou zijn, maar gelukkig is er best nog wat stevigere rock te horen, en wat langere proggy stukken.

Die Smashing Pumpkims nummers verstieren de standaard formule van Wilson. Kan me verder allemaal weinig meer boeien eigenlijk.

Wat weet hij daar nou van?

Ik ga dit zeker even lezen, bedankt!

Hier inclusief uitvoering van Permanating, welke echt hilarisch wordt ingekort zeg.

Mooi hoor. Weer een prachtig nummer samen met Ninet. Album sinds gisteren 2 keer in zijn geheel geluisterd. Hij kan er wat van die Steven. Minder proggy maar het lukt hem toch weer zich zelf opnieuw uit te vinden. Erg knap.

De Bone Coloured 45rpm special edition aan het beluisteren. Schijnt behoorlijk zeldzaam te zijn. Maar goed, daar gaat het niet om? Wat een prachtige plaat weer. Meer poppy? Tuurlijk, maar vooral stukken diverser. En het 45rpm vinyl klinkt fenomenaal!

Heb de hype rond Steven Wilson nooit zo goed begrepen. Natuurlijk, dit is zeker geen slechte plaat - maar ik vind dat Steven toch vaak de gemakkelijke, "poppy" wegen kiest. Een nummer als Pariah bijvoorbeeld vind ik vreselijk. Extreem glad en overgeproduceerd. Dit probleem had ik ook met Hand. Cannot. Erase. Het nummer Routine bijvoorbeeld deed me, ondanks een mooie opbouw, helaas denken aan bands als Queen. Te glad om er echt van te genieten.

Hopelijk klikt het echter ooit nog tussen mij en Steven.

Ik hoop het voor Steven en jou

Maar serieus. Ik vind het instrumentale van het album vele malen beter dan het vocale.

Iets een hype noemen omdat het bij anderen meer in de smaak valt dan bij jezelf, dat vind ik wat makkelijk.

Hand. Cannot. Erase. was een schot in de roos bij mij, en toen ik hoorde over iets meer pop en de hoge ratings zag dacht ik dat dit het wel eens helemaal zou kunnen worden voor mij. Helaas. Absoluut weer een prima album, maar mijn hoge verwachtingen werden uiteindelijk ietwat getemperd.
En dan blijft er gewoon een genietbaar album over. Ook niks mis mee natuurlijk.

Al met de koptelefoon beluisterd, @aERodynamIC? Prima album was mijn eerste indruk maar met de koptelefoon vond ik het toch meer dan dat.

Nee, nog niet.
Gek genoeg is het ook eigenlijk helemaal mijn soort muziek niet. Juist zijn werk met Aviv Geffen wist ooit mijn aandacht te trekken (Aviv gaf het altijd zo'n klein gek randje mee).
Misschien komt het nog wel. Ik vind het niet slecht hoor, maar juist opmerkingen als meer pop en de hoge scores zorgde voor enige opwinding van 'zou het?!'. Niet helemaal dus.

Wie had dat ooit gedacht! Wilson laat hier zelfs de rode dansschoentjes blozen. Het is nu eindelijk weer eens zwieren en zwaaien geblazen in huize Alicia.

Gemakkelijke en gladgestreken pop? Welnee... er zijn namelijk twee dingen, waar Steven absoluut - en zeker weten - niet goed in is en ook nooit zal worden en dat is heel hóóg zingen (falset) en gauw tevreden dus gemakkelijk zijn. Slechts een klein deel van de zang is de ietwat betreurde 'min een halve punt'.

De muziek echter... is zó mooi. Weergaloos! De details floepen sprankelender dan ooit de bescheiden boxjes uit. Zeker in hi-res 24 en nog wat.

Steven Wilson is een muzikale duizendpoot die erg actief is in het muziekwereldje. Vooral de liefhebbers van progressieve rock zullen zijn naam kennen, maar hij maakt ook muziek voor een breder publiek, samen met Aviv Geffen in Blackfield. Een andere naam die onlosmakelijk met hem verbonden is, is Porcupine Tree. Met die band maakte hij sinds 1992 10 studio-albums die elke keer weer een hogere kwaliteit aan songmateriaal lieten horen. Na “THE INCIDENT” in 2009 werd Porcupine Tree in de ijskast gezet en richtte Wilson zich meer op zijn solo carrière. In 2008 verscheen zijn eerste solo album en met “TO THE BONE” brengt de nu 49 jarige in Kingston Upon Thames in Londen geboren zanger/componist/mulit-instrumentalist, zijn 5e album uit. Na 2 experimentele albums (“ISURGENTES” en “GRACE FOR DOWNING”), 2 progressieve rockalbums (“THE RAVEN THAT REFUSED TO SING” en “HAND, CANNOT ERASE”) heeft Steven Wilson met “TO THE BONE” misschien wel zijn meest commerciële album in zijn carrière gemaakt. De songs zijn korter dan gebruikelijk in het progressieve rock genre, hebben regelmatig goed in het gehoor liggende melodieën en slechts af en toe wordt er stevig gerockt. Het is een prachtig album geworden van een man die zoveel muzikaliteit in zich heeft zitten, wat in elke song goed te horen is. Het is een combinatie geworden van de melodieuze korte songs van Blackfield, de rock van Porcupine Tree en af en toe het experimentele van zijn eerste solo albums. In tegenstelling tot zijn voorgaande platen heeft Wilson meer zelf ingespeeld, waardoor bijvoorbeeld de soms wat vreemde gitaarsolo’s van Gowan Guthrie niet te horen zijn. Dat maakt het album ook wel toegankelijker. Met “TO THE BONE” heeft Steven Wilson weer een pareltje aan zijn meer en meer uitdijende oeuvre toegevoegd en dat het deze keer misschien iets commerciëler is, is hem vergeven. Want de klasse druipt er gewoon van af!!