Arcade Fire - Everything Now (2017)

Damn, het is te hopen dat ze hun koers gaan wijzigen voor de komende jaren. Door het hoge disco-gehalte mist het de diepgang die de band bij de voorgaande albums wel had.

Creature Comfort, We don't Deserve Love en het titelnummer zijn nog wel de moeite, de rest stelt flink teleur.

Dat zullen er genoeg zijn hoor. Vooral omdat het zo gemakkelijk gaat. Youtubekanaaltje maken en zorgen voor kijkers. Je moet eens weten hoe creatief ze zijn in het trekken van aandacht. Maar volgens mijn bescheiden mening zijn échte muzikanten, die eerst beginnen met een instrument en vervolgens een band, in kleine zaaltjes beginnen en dat uitbouwen vaak minder snel genegen om puur voor de poen te gaan. De muziek staat toch voorop. En begrijp me niet verkeerd. Als ze van de kleine naar middelgrote zalen en vervolgens naar stadions gaan.....het is ze van harte gegund. Al is er niet iedere act geschikt voor. En vergeet niet, dat alle grootheden wel eens een gedrocht hebben gemaakt. Of meer zelfs. Of ze nu Bowie of U2 heten. Voor hen voelde het goed op dat moment. Iets anders. So be it. Als AF's volgende en het daarop volgende album dezelfde kant uit gaat, tja...dan.....

Wat een heerlijke discussie is dit. Prachtig. Een hoop goed onderbouwde posts ook waar duidelijk over na is gedacht. Top.

Mijn bescheiden mening? Alles aan deze band irriteert mij mateloos. Met hun dresscode, hun social media strateeg en eindeloze pretenties. Gadver. Niet dat ik wat tegen pretenties heb hoor, integendeel. Ik trek het bij AF alleen voor geen meter. Ik dacht bij The Suburbs nog dat dit helemaal mijn band is. Wat een plaat is dat zeg! Reflector kon ik al niks mee, nu is wat even leek op liefde helemaal voorbij. Matig onderbouwd verhaal dit maar het is wel mijn mening.

Valt toch wel mee met de matigheid van de onderbouwing? De pretenties kunnen enorm irritant zijn als de plaat je muzikaal niets doet.

Mijn mening? Ikzelf vind het een waardeloze plaat, maar omdat het Arcade Fire is geef ik het toch nog wel vier sterren.

Je bent in elk geval eerlijk.

Mijn mening? Ikzelf vind het een geweldige plaat, maar omdat het Arcade Fire is geef ik het toch maar twee sterren.

Bitches be trollin' like a moffuka up in here.

De buzz waar Win het over heeft is exact de manier waarop AF tegenwoordig hun platen aan de man brengt. Het is absurd dat hij zich daar nu over beklaagd nu zijn plaatje wordt afgekraakt.

Volgens mij mis je wat ironie

Ja, het was nog vroeg.

Zoiets dus. Overigens zijn de critics meestal lief geweest voor AF, met de bombast van Neon Bible was niet elke band weggekomen destijds. Met hun laatste twee albums komen ze bij mij ergens in de buurt van Bloc Party, groot in de nillies, om dan ineens het spoor compleet bijster te raken.

Inmiddels mijn beoordeling bijgesteld van 4* naar 1,5*.

Waarom? Omdat dit album gewoon ontzettend goed is!

No disrespect - je kan zeggen wat je wil - maar live is dit toch een ander kopje thee

Arcade Fire - Lollapalooza 2017 | full set - YouTube

Hebben we even een persoonlijkheidsswitch gemaakt?
En zo ja, hoeveel mag dat kosten? Ik wil wel eventjes aan mezelf ontsnappen.

Mijn idee: een avondje fiks doorhalen op een vrij lege maag, van alles door elkaar drinken van hoog naar laag en weer terug, weinig eten, veel blijven drinken en je vraagt de volgende ochtend vanzelf af wie je ook al weer was, waar je geweest bent en waarom jouw eigen Windows niet meer wil opstarten.

Of: zo vaak dit album draaien dat je vanzelf alle songs van de Zangeres zonder Naam (Hij was maar een neger, of Nicosia etc ) gaat zingen

Ik ga voor optie B. Veel slechter dan dit album kan het nooit zijn.

Gewoon goed, en dat is mijn mening, klaar!

Iedere goede band wisselt op hun 'reis' wel eens van route maar komt ook wel weer terug op hun bestemming. Onderweg zie je dan afwisselende landschappen.

We Don't Deserve Love moet toch wel een van de mooiste landschappen zijn die je kan vinden.

Het is toch alweer even geleden sinds ik nog eens zo gedegouteerd was na een nieuwe release.

Is dit dan het allerslechtste dat ik in tijden gehoord heb? Nee, natuurlijk niet (de nieuwste Katy Perry komt nog niet aan de knieën van Everything Now). Maar de teloorgang van Arcade Fire is toch opmerkelijk.

Nietszeggende lyrics wedijveren binnen de discipline 'futiliteit' om de gouden plak, de productie geeft geen enkel teken van leven en de melodieën smaken naar ongeïnspireerde puberklanken. Het titelnummer zou misschien nog net als tussendoortje op The Suburbs passen (met de nadruk op 'misschien') maar het gewauwel op Signs of Life, het gekrijs op Creature Comfort en de stupiditeit op Peter Pan smeken haast om een steenkoude review. Schijnt er licht aan de horizon? Neen, Chemistry is zo mogelijk nog hemeltergender. En zo stijgt de irritatiemeter langzaam maar gestaag...

Dat gewaardeerde mede-gebruikers dit album belonen met 4 sterretjes slaat me dan ook met verstomming. Ben ik nu werkelijk zo'n kille klootzak geworden, moet alles bloedserieus zijn vooraleer ik iets weet te waarderen? Natuurlijk niet, vanmorgen danste ik nog op ABBA. Maar Everything Now is een zodanige knieval voor de collectieve ontroering, zo'n ridicule ode aan het hedendaagse festivalwezen dat ik de voorgekauwde vrolijkheid op dit album deprimerender vind dan Ian Curtis zijn zwanenzang.

Misschien was hun debuut een toekomstvoorspelling, Arcade Fire is namelijk rijp voor een teraardebestelling.

Gisteren het album aangeschaft en tijdens het beluisteren in slaap gevallen
Kan er dus nog geen oordeel over vormen, heeft nog wel wat draaibeurten nodig.

Kheb de live set van het Lollapalooza optreden bekeken op YouTube.
Ligt dat nu aan mij,alles is zo kleinschaliger geworden,"no cars go"dat mij zo kon bekoren vroeger live is eigenlijk twee keer niets meer geworden,waar zijn die klassieke instrumenten gebleven?
Net het zelfde van "reflektor".
"Electric blue" vond ik dan wel mooi gebracht niet overdreven hoog gezongen,zoals ze dat meestal wel doet.

Het was me ook opgevallen.

Tjah, het is dan ook de hoogste tijd om het klassieke te verwerpen en enkel te focussen op Everything Now.

Goed zo Franck! Zet 'm op!

Lekker concert, Sings of life heerlijk, doet mij op de een of andere manier denken aan die Remain in Light tour.
Maar minstens zo goed als die mee zing rocknummers van oudere albums.

Slowchat/off-topic berichten verwijderd.

Ik denk dat de gemiddelde score hierboven vrij eerlijk is.
Enerzijds heb je de all time haters die nu hun slag slaan en hun gif welig laten vloeien op een manier van: "Zie je nu wel dat...". Anderzijds zijn er een pak liefhebbers die beginnen afhaken. Terecht of niet? We kunnen er niet omheen dat AF hier zijn minst goede plaat maakt. Dat EN klinkt als een uitdieping, of mss zelfs, B-kantjes versie van Reflektor.
Ikzelf ben fan van het eerste uur, en voor mij persoonlijk is AF dé grootste band van deze nog jonge eeuw. Maar eerlijk is eerlijk, alle helden maken ooit een plaat die hen van hun voetstuk tilt.
Iedereen lijkt het erover eens dat de titeltrack een wereldnummer is, behoeft geen discussie. Echter de andere drie singles zijn meer gecontesteerd. Ik begrijp dat niet echt goed.
CC is een heerlijk pompende uit de bocht vliegende synthbrij die qua energie en opwinding een braaf pakweg Ready to start makkelijk overklast. Maar laatst genoemd nummer klinkt nu eenmaal conventioneler want het kent een klassieke instrumentatie. Over de tekst laat ik me niet uit. Topnummer.
Sings of Life is een slow burner die me doet denken aan Blood Orange. Heerlijke grooves, rijke instrumentatie, erg funky blazers. Het geheel is een lekker swingend nummer. De clip maakt het nummer enkel beter. Naar mijn mening beter dan het gros op Reflektor. Achteloos simpel en dunnetjes op het eerste gehoor, maar duurt even alvorens de song écht aankomt.
Electric blue lijkt nog het meest gecontesteerd. Ok, erg smooth overgeproducet. Maar opnieuw een heuse trage binnenkomer. Je hoort Daft Punk. Laat Pharell meedoen en je hebt de hit van de zomer. Erg aangename oorwurm vind ik.
Na deze vier nummers was ik erg benieuwd naar de rest. Helaas kan enkel Put your money on me me bekoren in het verlegde van de titeltrack.
Akkoord PP en Ch zijn eerder irritant. Good God Damn kent intieme groove maar lijkt niet degelijk uitgewerkt. We don't deserve love is saaie groots opgetrokken indie, been there heard that, heuse B-track. Infinite Content is leuke tussensong, niets meer, niets minder. De country versie is onnodig.
Als we een eindbalans moeten maken lijkt 3 me dus vrij correct. Ware het een EP met 5 nummers gaf ik 4,5.

Zo te zien aan de eerste reacties zit het er bij The National, die andere lievelingetjes, nog niet in

De 17 pagina's tekst over dit album lezen is interessanter dan het album zelf te beluisteren. Het funk-disco gehalte van Reflektor is nog verder, tot het absurde toe, doorgevoerd, waardoor het hele album voor mij muzikaal nogal leeg en inspiratieloos aandoet. Jammer, Reflektor vond ik juist door hun gewijzigde geluid wel verfrissend.

Weer eens een Arcade Fire album geprobeerd, maar het blijft altijd hetzelfde voor mij bij deze groep: ik snap waarom anderen het goed vinden, ik hoor zelfs dat het hier en daar goed in elkaar zit, maar het doet me helemaal niets, het raakt me gewoon niet. Anderzijds kan ik het ook niet slecht noemen, want het irriteert nooit en er zitten mooie stukjes tussen... Middelmaat dus.

En voor mij is dit perfect inwisselbaar met vorige albums, maar de hele discussie over het album is inderdaad wel interessant om te volgen, zoals Premonition ook zegt: interessanter dan het album, blijft ook meer bij dan het album