Japan - Gentlemen Take Polaroids (1980)

Maar dan wel met mind soother van Prozac - de huppelpiano van Satie doet mij denken aan N1 om 09:15 's ochtends met Olga Commandeur

Niet in de uitvoering van Reinbert de Leeuw. Daar zijn geen pasjes op te maken.

Ik hoor toch echt een huppelpiano (en ik ben niet aan de prozac).

Japan - Nightporter

Erik Satie - Gymnopédie No.1

Net weer eens in zijn geheel geluisterd, na 32 jaar nog steeds briljant.

Klopt, ik deed/had gisteren hetzelfde...

Duidelijk in het verlengde van de voorganger Quiet Life maar nog wat gepolijster met iets meer overheersing van synths waardoor het bijna naar synthipop neigt. Dit album klinkt donker, atmosferisch, beklemmend maar ook romantisch en David Sylvian zingt zowat als een crooner à la Bryan Ferry, een enorm verschil met het debuutalbum. Nightporter, een MuMe-evergreen vind ik het hoogtepunt hierop maar ondermaatse songs vind je hier niet op terug.

Goed omschreven door LucM wat hier het verschil maakt met de voorgaande albums van Japan. De synths zijn net even wat prominenter, iets dominanter aanwezig om de melodie van de nummers te verhelderen en verdiepen. Zo fu@%(%U!@#$ing subtiel gedaan!! Ik doe er zomaar een heel punt bij, want 3,5 is echt veel te weinig voor deze absolute parel van Japan, wat mij betreft misschien wel hun beste album.

Inderdaad duidelijk vervolg op Quiet Life, maar ook beter. Top nummers zoals het openingsnummer en Nightporter.
Japan op z'n best waar David Sylvian in feite als solo op door ging. Maar ook de eerste twee albums van Japan vind ik top, al speelden ze wel een heel andere stijl

Man, man, man, wat 'n sterke plaat is dit toch. Blijf 'm maar draaien en blijf 'm maar beter en beter vinden. Volle mep, is nu voor mij de enig juiste actie.

Yep, je kunt er weinig anders mee doen. Wat een lijden, wat een last.

Jammer dat David tegenwoordig totaal andere muziek (shit) maakt. Dit was hun toptijd..

nee: JIJ vindt het jammer dat david nu andere muziek maakt, want JIJ vindt dit hun beste plaat.

da's mooi, ik vind t ook mooi. en wat david nu maakt vind ik ook mooi. anders mooi, da's ook mooi.

Dé (onbedoelde) soundtrack van de New Romantic beweging en nog steeds een monument. Beetje jammer van de Marvin Gaye cover, een dissonant is het niet, maar had van mij niet gehoeven.

Ik vind het toch echt geen cover zoals Japan het uitvoert. Ze hebben toch niet geprobeerd Marvin na te spelen? Nee, ze hebben zich het nummer juist helemaal eigen gemaakt, haast onherkenbaar vergeleken met het origineel. En daarom dissoneert 't ook totaal niet op het album. Knap gedaan, halfje erbij, oh, dat kan niet meer....

Ik hernner me een concert in Paradiso - Siouxsie, CSA, Asscociates, even geen idee - toen werd Fade to Grey gedraaid en er werd A'dam style gedanst. Voor mij is dat altijd het anthem geweest van de New Romantics, met een bijrol voor To Cut a Long Story Short.

Die cover: binnnen het album altijd geaccepteerd, al blijft het wel een van de minder sterke tracks. Zou ik een absolute fave moeten noemen is het Methods of Dance of Swing, beide met prominente inbreng van Mick Karn.

Over of je iets mooi vindt of niet mooi vindt kun je van mening verschillen.
Maar of iets een cover is toch niet, dit heeft er toch niets mee te maken hoe ver je van het orgineel afwijkt.

Ja, je hebt helemaal gelijk, een cover is een cover. Dat het smaakvol en onherkenbaar gedaan is of een poging is het origineel zoveel mogelijk te benaderen is ondergeschikt. Nou, ik vind het dan dus een geslaagde cover omdat ze niet bij het origineel zijn willen blijven.

Beetje jammer, bedoel ik niet het feit dat het een cover is, maar dat het één van de zwakkere composities is op het album

Dan had je moeten zeggen 'Beetje jammer van Ain't That Peculiar', want door er 'de Marvin Gaye cover' van te maken, insinueer je dat je het een beetje jammer vindt dat ze een Marvin Gaye cover hebben opgenomen. Maar goed, dankzij dit misverstand ben ik wel mooi te weten gekomen dat het überhaupt om een cover gaat. Nee, Mjuman, dat wist ik inderdaad niet. Weer wat geleerd dus ...

Actie en reactie.

Even inpikken op de revival van een plaat die ik tot voor een paar jaar links had laten liggen.
Ik ontdekte ze via MusicMeter en ik was ook meteen hooked. Werd bij iedere draaibeurt beter.

Wie het vinylalbum in huis heeft: de twee instrumentale bonustracks op de cd zijn ook subliem.
The Experience of Swimming is voor mij zelfs van een ongekende schoonheid.

Vroeger beschouwde ik dit eigenlijk altijd als het overgangsalbum tussen het atmosferische Quiet life en het "Oosterse" Tin drum, maar feitelijk is dit een plaat die heel goed op eigen benen kan staan. Misschien wel de meest toegankelijke en soms bijna poppy plaat van de drie, zonder dat de muziek door de unieke combinatie van (déze) toetsen, drums, sax en zang ook maar één moment z'n otherwordly quality verliest, en met het onweerstaanbare Methods of dance (briljant gebruik van die tweede stem) en de sfeervolle samenwerking met Sakamoto Taking islands in Africa als hoogtepunten voor mij. Night porter is natuurlijk eveneens een mooi nummer, maar het duurt wat te lang, de woordloze zang op het einde vind ik een beetje anticlimactisch, en als geheel wekt het bij mij teveel de indruk echt als een magnum opus bedoeld te zijn. Daarnaast is de cover het enige matige nummer. Voor de rest: *****

Het nummer Some Kind of Fool dat later op een, fantastische, restjesplaat/verzamelaar terecht zou komen komt ook uit de sessies van Gentlemen Take Polaroids.

Een nummer met een echo van The Other Side of Life en daarmee een perfecte synthese van Quiet Life en dit album: David Sylvian -- Some Kind Of Fool - YouTube

Maar het allerbeste Japan nummer blijft voor mij toch het onvolprezen The Experience of Swimming.

Maar nu val ik in herhaling. Al kan de pracht ervan niet vaak genoeg onderstreept worden.

Some kind of fool ken ik via Everything and nothing (dat is neem ik aan de restjesplaat die jij bedoelt, Aquila?), inderdaad een mooi nummer. The experience of swimming zit ik nu te beluisteren, ik geloof dat dat nog even moet groeien. . .

Ja die. Linkjes maken op een tablet is niet mijn hobby
Fijn om Methods of Dance weer genoemd te zien, mijn (op een na) favoriete Japan nummer.

Geniale plaat!

In mijn luister toch Japan/Sylvian aangekomen bij deze plaat!

Blijkbaar heb ik een misprint, want Some Kind Of Fool wordt genoemd als 3e track, maar blijkt Burning bridges te zijn. Niet speciaal volgens mij, want als ik Doscogs zo zie, is dat bij alle 1e persingen fout gegaan

Hij begint erg sterk. de 1e 2 songs maken indruk! Daarna klinkt het nog steeds erg goed, maar zoals de 1e 2 songs me pakken doet de rest nog niet. Misschien komt dat nog met meerdere luisterbeurten.

Overigens hoor ik in dit album heel veel Gary Numan invloeden, of is dat juist andersom? (dan doel ik vooral op de manier waarop er gebast wordt)

Nightporter !!! Is veruit mijn favo op dit album.
Behoort sowieso tot het beste van Japan.
Minimal music...... prachtig.