Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)

Wat te denken van deze "torch-ballad" uitvoering van Tangled:

YouTube - Bob Dylan - Tangled Up in Blue (Bible Version)

Deze opname is van Charlotte, NC (10 dec. 1978) en voor mij is dit misschien wel de meest gepassioneerde versie ooit van dit nummer. De wanhoop is bijna tastbaar en Dylans stem klinkt intenser dan ooit.

Ook de tekst wijkt behoorlijk af van het origineel: Hier bezoekt hij niet de "topless place". Hier rookt hij geen pijp noch leest hij die "Italian poet from the 13th century". Hier bezoekt hij daarentegen het Flamingo hotel waar "zij" citeert uit de bijbel....

......I remember stayin' in the north woords
Living in a vagabond hotel
One day there in the pouring rain
I could feel how the ax just fell
So I drifted down to New Orleans
And I was lucky not to be destroyed
I almost died of the bulldog clap
Two miles outside of Delacroix
But all the while I was alone
The past was close behind
I seen a lot of women
But she never escaped my mind, and I just grew
Tangled up in blue

She was dancin' in the Flamingo hotel
And I was passin' by, so I stopped in for a beer
I just kept starin' at the side of her face
In the spotlight so clear
And later on when the crowd thinned out
I was just about to do the same
She was standing there right behind my chair
Toughing me said: "You know it ain't no accident that you came"
I muttered somethin' underneath my breath
She studied the lines on my face
I must admit I felt a little uneasy
When she bent down to tie the laces of my shoe
Tangled up in blue

She lit a burner on the stove, wearin' a dress made up of stars and stripes
"I thought you'd never say hello," she said
"You know you look like you could be the silent type"
Then she opened up the Bible
And she started quotin' it to me
Jeremiah chapter seventeen
From verses 21 and 33
And every one of them words rang true
And glowed like burnin' coal
Pourin' off of every page
Like it was written in my soul from me to you
Tangled up in blue

I lived with them on Montague Street
In a basement down the stairs
There was music in the cafes at night
There was revolution in the air
Then he started into dealing with slaves
And something inside of her froze
She had to sell everything she owned
Even her jewellery and her clothes
And when it all came crashing on, I became withdrawn
The only thing I knew how to do
Was to keep on keepin' on
Like a bird that flew
Tangled up in blue

So now I'm goin' back again
I got to get to her and be brave
All the people we used to know
At least the ones that ain't in the grave
Some are bricklayers, some are bankrobbers
Some are burglars and some are truck-drivers' wives
I Don't know how it all got started
I have no idea what they're doin' with their lives
But me, I'm still on the road
Headin' for another joint
We always did feel the same
We just saw it from a different point of view
Tangled up in blue

Bedankt Floater, prachtig.
Dylan speelde wel vaker met wisselend succes met tempo's.
Dit is een hele mooie.

Overigens poste iemand bij deze versie op You Tube dat Jeremia hoostuk 17 vers 33 niet bestaat en hij heeft gelijk (Jeremia 17 gaat t/m vers 27).
Op zich niks mis mee, echter Dylan zat in 1978 met zijn neus vast in de bijbel, toch?!

Dichterlijke vrijheid, aangezien ''me'' en ''33'' nu rijmen.
Kennelijk kon Zimmerman niets vinden wat rijmde op 27

Dylan's echte religieuze periode was van 1979 t/m 1981 geloof ik, maar in 1978 zal de fundering ongetwijfeld gelegd zijn.
Niet lang na het door Floater genoemde concert in december 1978 (eerste 5 maanden van 1979), ging Bob naar bijbelschool...

Het moment van Dylans bekering is merkwaardig genoeg tamelijk precies gedocumenteerd. Christus verscheen letterlijk (!) in Dylans leven. Het gebeurde in een hotelkamer in Tucson, Arizona op 19 november 1978.

Dylan:"Er was een aanwezigheid in die kamer, die niemand anders kon zijn dan Jezus. Hij legde zijn hand op me. Ik voelde mijn hele lichaam trillen. De glorie van de Heer sloeg me tegen de grond en pikte me weer op."

Twee dagen daarvoor tijdens een concert in Dan Diego, California gooide een fan een klein zilveren kruis op het podium. Dylan, gevoelig voor dergelijke 'tekenen', raapte de crucifix op en ging het daarna ook dragen. De zanger werd 'opgepikt' door de Heer, zoals hij het zelf omschreef, en nam Jezus Christus aan als zijn persoonlijke verlosser.

Tijdens die wereldtournee van 1978 was Dylan (spiritueel ontredderd en zwaar drinkend) het spoor behoorlijk bijster en naarstig op zoek naar een anker. Eén van zijn achtergrondzangeressen sprak vaak met hem over het geloof. Enkele andere bandleden en één van zijn minnaressen bleken eveneens born again christians te zijn.

Dus van het een kwam het ander.Het fundament van Dylans bekering in zijn werk is zoals Stalin terecht opmerkt al in 1978 gelegd en vroege versies van nummers als 'Slow Train' en 'Do Right To Me Baby (Do Unto Others)' werden enkele weken daarna al voor het eerst tijdens soundchecks gebracht....

Zo te lezen heb jij (net als mij) deze biografie in je kast staan ?

Ik heb het destijds waardeloos gevonden. Nog niet eens die religieuze belangstelling van Bob, ik ben tolerant tegenover gelovige mensen, maar vooral de verbeten ijver waarmee hij het vervolgens ging uitdragen. Omdat het niets met Blood on the tracks te maken heeft ga ik nou verder over dit onderwerp bij Dylan's plaat: Slow Train Coming.

Ja, met nog ruim 80 andere boeken over his Bobness...

Maar zoals Bertus terecht aangeeft, laten we het hier vooral over Blood On The Tracks hebben...

Wat moet je daar nog over zeggen ?

Prachtig tweeluik samen met Desire, waarbij ik Desire nog iets beter vind. Dylan's twee meesterwerken.

Jarenlang heb ik gevonden dat Blood en Desire van gelijke kwaliteit zijn. Uiteindelijk ben ik Blood on the traks toch beter gaan vinden. Dit is vooral dankzij Tangled up in Blue, Idiot Wind, Simple twist of fate, Shelter from the storm en If you see her say hello. Het is een album met heel persoonlijke teksten, meer nog dan de andere Dylanplaten. Het is schitterend gespeeld, simpel van instrumentatie, Bob zingt prachtig en soms hartverscheurend. Het is mijn nummer 1 op de toplijst.

Desire is en blijft ook een meesterwerkje. Maar het is een uitbundiger album. De op sommige nummers meezingende Emmylou Harris en de vioolbegeleiding bepalen sterk de sfeer, waardoor ik het wat minder intiem vind dan Blood. Maar beide platen verdienen natuurlijk 5 sterrren. Dieze twee platen waren het tweede artisitieke hoogtepunt van Dylan, na zijn eerste in de jaren '60.
De derde piek begon halverwege de jaren '90 met Time out of Mind.

Bertus jij beschrijft de verhouding tussen Blood en Desire goed, ik had eerst ook een wisselende keuze, nu zijn het beide 5 sterren platen maar ik vind Blood mooier.
Wat bedoel je met titelnummer (Tangled up in bleu?).
Ik vind overigens Youre a big girl now (like a corksrew ....hartverscheurend) een van de allermooiste nummers ooit gemaakt.
Ik heb al een andere Dylan in mijn top 10 (1 per artiest) maar Blood is een goede 2e Dylan

Tussen deze 2 pieken verscheen ook nog Oh Mercy, ook één van mijn favorieten.

Sorry, ik bedoel inderdaad Tangled up in Blue,maar dat is natuurlijk geen titelsong.
Met je eens dat You're a big girl now zeker ook genoemd moet worden.

Tweeluik? Twee totaal verschillende albums toch...

Naar mijn mening is Blood On The Tracks qua tekst in ieder geval van een behoorlijk hoger niveau dan Desire.

Blood on the Tracks en Desire vormen een tweeluik in die zin dat ze allebei geïnspireerd zijn door Dylans scheiding met Sara Lownds: de eerste direct, de tweede meer als afsluiting ("Songs of redemption"). Qua sfeer zijn ze totaal niet te vergelijken.

Volgens mij gaat alleen de song "Sara" over zijn vrouw.

"Hurricane", "Joey", "Romance In Durango", "Isis", "Mozambique", "Black Diamond Bay" en "Oh Sister" hebben toch vrij weinig met zijn toenmalige echtgenote van doen?

En qua sfeer zijn Blood en Desire inderdaad totaal verschillend.

De eerste plaat overigens die ná de scheiding met Sara werd uitgebracht is Street Legal. En dat album is denk ik veel meer geïnspireerd door die scheiding, wat natuurlijk ook logisch is...

Het tweeluik zit hem denk ik ook het meest in het feit dat Dylan hier tweemaal achter elkaar ongelooflijk piekte midden jaren 70.
Desire is misschien luchtiger maar ik vind het wel een ongeloofelijk lekker album om weg te luisteren.
Mijn persoonlijke favoriet is Highway 61 omdat dit steeds een avontuur op zich is, spannender en avontuurlijker.
Blood on de tracks vind ik her mooiste album wat ik heb maar dat hoeft niet altijd het beste te betekenen (en ik hanteer de regel in artiest voor mijn top 10).
Wat betreft de scheidingstijdstip heb jij natuurlijk gelijk als Dylan expert, maar jij weet dus ook dat de scheidingprocedure hier een technische zaak is en de daadwerkelijke break eerder was.
nummers als youre a big girl now en if you see her .. moeten daar toch over gaan. (hoewel Dylan wel beweert heeft dat Blood niet autobiografisch is.
Iedereen kan in ieder geval zelf in het boekje van de bootleg serie 5 The rolling thunder revue nalezen over de uitvoering; a'heartfelt Sara witnessed live by Sara Dylan who by then had hooked up by the tour.

Je hebt natuurlijk gelijk, Rudi, de verwijdering tussen Bob en Sara vond al vóór Blood plaats, dus was er toen al sprake van een soort afscheid. Toch zijn ze daarna (waarschijnlijk met tussenpozen) weer bij elkaar gekomen en zat Sara tijdens optredens van de Rolling Thunder Revue zelfs verschillende keren op de eerste rij tussen het publiek. Zoals bekend is er van de RTR een film gemaakt (Renaldo & Clara) en daarin speelt Sara één van de hoofdrollen.

Blood On The Tracks is tegelijk prachtig maar ook wel schrijnend. De afzonderlijke nummers zijn van zeldzaam hoog niveau, misschien wel hoger dan van alle andere albums van Dylan. Als geheel geef ik toch net de voorkeur aan Highway 61 en Blonde On Blonde.

Desire is ook lang mijn favoriete Dylan album geweest, ook omdat ik er in de jaren 70 min of meer mee ben opgegroeid. Blood hoorde ik pas 4 jaar na Desire en ik kende toen slechts enkele van de nummers omdat ik ze live had gehoord op Budokan. Blood maakte destijds (aan het begin van de jaren 80) enorme indruk en het heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik fan (en verzamelaar) werd.

Muzikaal vind ik Desire nog steeds één van de allerbeste Dylan-albums en ik kan er nu nog steeds van genieten.

Grappig dat jij At Budokan noemt, deze was eerst alleen als zeer dure Japanse persing (we hebben het over LP tijd) bedoeld , ik in tegenstelling tot sommige vrienden wachtte tot deze normaal op de markt kwam voor een normale prijs.
Met super poster.
Het zal wel compleet off topic zijn, maar kon het niet laten.

Van Morrison bracht 1n 1974 zijn meesterwerk Veedon Fleece uit. Bob Dylan deed dat met Blood on the Tracks. Beiden opgenomen volgens de stream of consciousness-stijl. De muziek lijkt daarbij rechtstreeks uit het onbewuste komen. Wat betreft Blood on the Tracks: Ik had van Tangled in Blue, SImple twist of Fate en Idiot Wind al eerder de acoustische versies gehoord van de Bootleg Series I-III. Deze zijn zo indringend en mooi, dat de versies van Blood on the tracks me daarna enigszins tegenvielen. Waarschijnlijk in de verkeerde volgorde beluisterd.

Topplaat van Dylan in zijn mid- 70's periode. Het openingsnummer is meteen ook één van mijn favorieten hier, samen met You' re A Big Girl Now.
Eigenlijk vind ik heel kant één top, hoewel mij Idiot Wind zelf iets minder smaakt, maar wel een goed nummer.

Kant 2 opent met een bluesy Meet Me in The Morning; even een variatie in de songs, samen met het lange Jack Of Hearts, wat me als enige nummer op dit album niet (zo) bekoort. Prachtige afsluiter ook met Buckets Of Rain. Al met al wat minder dan kant 1 mijns inziens.

Tsja, en dan 3 "terugkomende'' punten die je bij Dylan wel eens vaker hoort: de zang, de lengte van de nummers en de mondharmonica.
Zang stoort mij hier niet echt , maar ik kan me voorstellen dat mensen er niet van houden. De lengte vind ik niet altijd een bezwaar, maar wel wat hier bij Jack Of Hearts. De mondharmonica hoort bij Bob, hoewel ik bij hem er niet echt (en soms echt niet) dol op ben, zolang het maar niet te overheersend en schril/scherp/'valserig' wordt.....

Sorry op "If You See Her" begrijp ik dit album gewoon niet. Ik hou meer van die rauwige ongepolijste sound van Blonde on Blonde.

Het is heel simpel op dit album staan 2 van de mooiste (kleine) liedjes die Dylan ooit gemaakt heeft , If you see her say hallo is er een van , Youre a big girl now is het andere.
Je moet gewoon de tekst er bij neem en goed naar de emotie's in Dylan stem luisteren.

Oké verhoogd naar 4,0*, er zitten toch wel geweldige dingen in.

Is deze nog ergens te vinden? Wil hem erg graag zien!

Na Desire mijn 2de BOB DYLAN cd!
Geweldig sfeervol ook deze.
Tot nu toe ligt deze mij iets beter, aangezien ik meer van een rustigere setting houd. Deze heeft dat iets meer dan desire.

Ben er blij mee, FRS heeft steeds meer van die aanbiedingen, oude klassiekers voor 9,99!

De live versies van Tangled up in Blue en Simple twist of Fate op Live 1975 The Rolling Thunder Revue, zijn minstens net zo goed als hier. Wat minder afgewerkt dan in de studio.

Da's nog behoorlijk duur voor deze als je het mij vraagt, met een beetje zoeken moet je 'm wel voor 7,99 kunnen vinden of zo. Niet dat 'ie geen tientje waard is, maar die overige twee euro kun je gebruiken voor een andere plaat van Dylan

Uhm..., je hebt drie euro te veel betaald.

Of je koopt hem bij bol.com heb je hem op dit moment sneller in huis, en je betaald geen verzendkosten.