Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)

Ook ik heb The Jack of hearts aangevinkt als 1 van de 2 favorieten, samen met You're a big girl now. Maar er staat gewoon geen minder nummer op. Het gaat van uitstekend tot uitmuntend. Gisteren was Idiot Wind zowaar op de radio (Radio 1). Mijn persoonlijke top 10 zal nog regelmatig veranderen, maar er zijn een paar vaste waarden en daar is dit er 1 van. Deze gaat er nooit meer uit. Het 8ste wereldwonder.

zopas de versie van youtube 's tangled up in blue gezien tijdens de rolling thunder toernee, briljant was dat toch hé ?

Wat mij vooral opvalt is dat Dylan op dit album meer met zijn stem kan dan in vroegere jaren. Ik zal hem binnenkort origineel aanschaffen om wellicht dat sprongetje naar 5* te kunnen geven.

doen avdj , je zult het je geen moment beklagen en dat hij 5 sterren waard is staat als een paal boven water !

Dit is zo'n plaat waarbij je na de eerste paar maten al doorhebt wat voor grandioos meesterwerk het is. Na één luisterbeurt vond ik het, samen met Highway 61 Revisited, direct zijn beste album, en dat is nadien niet meer verandert.

En dan krijg je de teksten er nog bij...

Helemaal mee eens. Alleen krijgen grandioze meesterwerken bij mij altijd 5 sterren.

De euro is eindelijk gevallen, een welverdiende 5! Ik snap nog altijd niet dat het zolang geduurd heeft voor ik dit album echt kon appreciëren

Iedereen die wel eens liefdesverdriet heeft gekend, zou dze plaat moeten luisteren.
Meesterwerk 5 sterren

Berichten verplaatst naar Bob Dylan

Tangled Up In Blue en Idiot Wind heb ik als beste aangevinkte tracks van dit album beluisterd en dat moet het dus zijn. Het zal best goed zijn, maar die 2 nummers doen me echt helemaal niets verder. Dit album van Dylan moet ik maar aan me voorbij laten gaan, net als Desire ook trouwens. H61R ken ik al en vind ik zowiezo lekkerder klinken dan de beste nummers van deze en Desire.

Ja jammer dat je het zo ervaart, maar het is niet anders. Ook ik vind Highway 61 de beste van de jaren 60, niet alleen van Dylan maar overall de beste van de jaren 60. Deze vind ik overall verreweg de beste van Dylan en staat muurvast in mijn top 10 en het lijkt me sterk dat dit album daaruit ooit verdwijnt. Ik heb wel een beetje hetzelfde probleem met zowel Desire na Blood on the Tracks als Blonde on Blonde na Highway 61. Beide opvolgers zijn erg goed, maar als geheel wel moeizaam door te komen voor mij en daarom draai ik ze nauwelijks en ik weet niet hoe ik die albums moet waarderen. Erg goed, maar ik kom er niet door, ja is het dan wel zo goed vraag ik me af. Ach ja, luxe probleem.

Ik vind de nummers van dit album nogal kaal en ingetogen klinken, niet echt mijn ding. Wel voor een paar nummers misschien, maar niet een heel album vol. Ik denk ook dat dit vooral een album is voor de texten, maar aangezien ik begin met een nieuwe band of artiest dan hoor ik hier en daar iets van mensen en beluister ik het en beoordeel dan of het iets is of niet voor mij. Pas als het muzikaal aanslaat dan pas ga ik mij in de texten verdiepen mocht ik daar de behoefte aan hebben.

En vaak heb ik het net zo als jou je kunt wel een heel oevre van een band/artiest gaan aanschaffen, maar vaak gaan toch de beste cd(s) er weer in en blijft ander goed spul gewoon in het rek staan, tenminste dat heb ik wel. Luxe probleem inderdaad.

Echt? Dit is zo ongeveer het meest emotionele album van Dylan. Ingetogen...niet bepaald, maar misschien moet je daarvoor naar de tekst luisteren. Dylan is niet iemand die zijn emoties direct laat zien, maar in een nummer als Idiot Wind zit zoveel boosheid.

Dit album heb ik laatst toch maar gekocht, want een complete luisterbeurt op mijn eigen installatie kan soms wonderen verrichten.

Ik vind het best een goed album, maar Highway Revisited 61, en Bringing It All Back home spreken mij gewoon nog een stuk meer aan.

De hoogtepunten op dit album zijn voor mij met name Tangled Up In Blue, een nummer wat idd tot de allerbeste nummers ooit van Dylan behoort. Het tweede nummer vind ik ook nog ok, en Shelter From The Strorm vind ik ook erg goed. De rest doet mij gewoon iets minder, maar misschien komt dat nog wel, heb hem 3 keer in zijn totaliteit gedraaid. Mooie plaat ook voor op de achtergrond, lekker meekeuvelend.

Niet goed niet slecht, op dit moment een typisch 3.5* album.

Op de 1 of andere manier doet dit album mij denken aan iets wat ik al in de kast heb staan, en vind het erg veel weg hebben qua sfeer en zwaarmoedigheid van Five Leaves Left van Nick Drake.

Zijn er ook andere users die hetzelfde ervaren bij dit album?

Geen idee hoever jij in de materie ''Dylan'' zit, maar er is een alternatieve versie van Blood On The Tracks.



Het originele (dus de legaal te verkrijgen variant) BOTT zoals hij hier op MuMe staat is (volgens velen) een klassieker en die mening deel ik voor een groot gedeelte.
Toch is het mijn bescheiden mening dat de alternatieve versies van de songs van Dylan vaak vele malen beter zijn dan datgene wat we kennen.
Dat geld mijn inziens dus ook voor Blood On The Tracks.

Neem bijvoorbeeld de versies/outtakes van Tangled Up In Blue, Idiot Wind en If You See Her, Say Hello (vooral die laatste is echt kippenvel-moment) van Bootleg Series 1 t/m 3 en het prachtige Up To Me van Biograph.

Deze doen de originele BOTT bijna verbleken, zo goed !

Dus mocht je deze nummers nog niet gehoord hebben, dan raad ik je aan daar snel verandering in te brengen

Het zal best goed bedoeld zijn van je hoor Stalin, maar eerst deed Dylan mij maar vrij weinig. Maar via H61R heeft hij mij aardig wakker weten te maken. Ik heb nu 6 Dylan cd's en dat is voor mij voorlopig mooi zat. Ik ga nu echt die bootleg 1-3 er nu niet meer bij kopen. Blood On The Tracks is een regulier album van hem, en kan me niet voorstellen dat ik van bootleg 1-3 de Blood On The Tracks nummers nog beter ga vinden. Beter dan op een regulier album kunnen de nummers bijna niet zijn, of het zou een mooi uitgesponnen live nummer moeten zijn.

Maar op wat voor manier vind jij die 1-3 nummers nog beter dan van dit studio album dan?

@ Stalin:

Is dat eigenlijk de versie die hij aan Neil Young liet horen voordat de plaat werd uitgebracht (zie eerder bericht van mij op 19 september 2009)?

Dylan staat erom bekend dat hij niet altijd de sterkste uitvoeringen van zijn songs op de reguliere albums zet. In veel gevallen laat hij dan ook nog de sterkere nummers op de plank liggen ten faveure van zwakkere broeders. Dit geldt met name voor Shot Of Love, Infidels, Empire Burlesque, Oh Mercy en Time Out Of Mind, albums die allen na 1980 zijn uitgebracht.

Wat mij betreft geldt dit in geen geval voor Blood On The Tracks. Hoewel ik de outtakes die Stalin noemt bijzonder waardeer (met name de versie van Idiot Wind die op de testpersing van dit album staat) vind ik dat uiteindelijk wel degelijk de beste versies officieel zijn uitgebracht.

En ja Stijn, volgens enkele bronnen heeft Dylan Neil Young in Florida opgezocht met de testpersing van BOTT om hem diens mening te vragen. Waarschijnlijk twijfelde Dylan of hij de nummers zo zou moeten uitbrengen. Uiteindelijk heeft Dylans jongere broer David hem ervan weten te overtuigen om de helft van BOTT opnieuw op te nemen, dit keer in Minneapolis. Vooral Lily, Rosemary and the Jack of Hearts is een verademing vergeleken met de New York - versie.

Verdere info over de testpersing is hier te vinden: roio » Blog Archive » BOB DYLAN - BLOOD OUTTAKES - bigozine2.com

De versies op Bootleg Series 1-3 komen op mij veel puurder, rauwer en ongepolijster over dan de veelal ''overgeproduceerde'' versies op BOTT.

Neem bijvoorbeeld de officiele versie van Idiot Wind, daar stoor ik mij persoonlijk al gauw aan de drums en het tempo.
De versie op de Bootleg Series is vrijwel alleen Dylan op akoestische gitaar en zijn uitmuntende stem (wellicht de man zijn beste instrument ooit) en dus komen de in de teksten gelegde emoties echt direct je lijf binnen.

Let wel, het is maar een mening en kan me voorstellen dat niet iedereen er zo over denkt, maar wel zou ik aanraden een poging te ondernemen de alternatieve versies in elk geval eens te beluisteren.
In dat geval kun je ook echt voor jezelf uitmaken of de studio versies beter zijn.

Op Amazon zijn van alle nummers van Bootleg Series 1-3 korte stukjes te beluisteren.

Voor ''een mooi uitgesponnen live nummer'' zou je wellicht het album Hard Rain eens kunnen proberen.
Daarop staan zeer interessante versies van Shelter from the Storm, You're a Big Girl Now en Idiot Wind.

Stalin, ik ben het met veel van wat je hierboven beweert eens.

Alleen kan ik me niet voorstellen dat je een album als BOTT "overgeproduceerd" vind klinken. Ik vind deze plaat perfect klinken.

Verder is het zo dat de meeste versies van de testpersing NIET op de Bootleg Series Vol. 1-3 staan. De versie van Idiot Wind wijkt duidelijk af van de take die op de testpersing staat. Misschien is dat ook wel de ultieme versie van Idiot Wind, maar mijn persoonlijke voorkeur gaat toch uit naar de officiele versie waar het venijn van afdruipt en waar Dylan ge-wel-dig zingt.

Overgeproduceerd ten opzichte van de rauwe, pure en ongepolijste Bootleg varianten, dat bedoelde ik dus te zeggen.
Vandaar ook de aanhalingstekens rondom het woord ''overgeproduceerd''...

Dit album begint mij steeds beter te bevallen, het heeft wel 10 luisterbeurten geduurd maar vind hem toch wel erg goed. De eerste 4 nummers en Shelter From The Storm vind ik de absolute hoogtepunten op dit album. Al vind ik dat er niet een moment echt positief of negatief uitschiet. De emotionele uithalen van Simple Twist Of Fade zijn echt super en raken je recht in het hart.

Op dit album hoor je echt de volwassen en gerijpte Bob Dylan. Op H61R nog de rebelse en speelse Dylan die overal tegaan schopt.

Misschien vind ik zijn jaren 70 werk nog wel beter dan zijn jaren 60 werk. Subtieler en verfijnder gemaakt, nog meer ziel en emotie zit daarin.

Misschien moet ik Desire en Blonde On Blonde ook maar gewoon gaan aanschaffen en bevallen die mij na meerdere luisterbeurten ook wel goed.

Blonde on Blonde en Desire gewoon aanschaffen ricardo, daar heb je je hele leven plezier van!

Zal de wind hierdoor wel van voren gaan krijgen, maar voor mij is Blonde On Blonde toch wel behoorlijk overschat gebleken.

Het aantal echt goede nummers is praktisch op 1 hand te tellen (Pledging My Time, Visions Of Johanna, One Of Us Must Know, I Want You, Stuck Inside Of Mobile en in iets mindere mate Sad Eyed Lady) en de rest ben ik na al die jaren wel aardig op uitgekeken moet ik zeggen.

Daarentegen behouden (voor mij) die andere 2 uit de trilogie (H61R en BIABH) wel hun kracht en bevatten ze beiden vrijwel alleen maar steengoede songs...

Ach niet erg, komt vaker voor bij biddende moslims in een moskee

Stalker

Dan nog, zelfs als je vindt dat BoB niet meer brengt wat het was zijn dat toch al zes nummers die de moeite waard zijn Stalin! Kun je de Just Like a Woman, Absolutely Sweet Marie en 4th Time Around aan toevoegen wat mij betreft. Twee handjes vol!

Stalin, ik zou niet kunnen kiezen tussen BoB of Blood.

In mijn geval hoeft dat ook niet.

Voor mij zou het gaan tussen de volgende kandidaten:
The Freewheelin' Bob Dylan, Highway 61 Revisited, John Wesley Harding en Love And Theft.

Zijn voor mij wel de albums van Dylan die ik het meest draai !