Bob Dylan - Blood on the Tracks (1975)

Voor mij light de keuze weer anders, Desire is denk ik mijn meest gedraaide Dylan, toch vind ik Blood on the Tracks beter! Streetlegal is samen met TellTale Signs, Blonde on Blonde en Bringing it all Back Home een goede ousider!

En die live plaat uit 1975 is ook echt super! Mijn meest gedraaide Dylan plaat tot nu toe.

Klopt, is ook goed, samen met Hard Rain een mooi overzicht van zijn Rolling Thunder Revue! Luister zeker ook naar de uitvoering van Idiot Wind op Hard Rain!!

Soms is een album zo goed dat je het niet al te vaak durft te draaien, bang dat op een dag de betovering wordt verbroken...

Dat heb ik dus met Blood On The Tracks. Ik durf hem maar hooguit 1 x per jaar op te zetten. Nog steeds, na de bijna 30 jaar dat ik de plaat nu ken, blijft het voor mij een absoluut meesterwerk.

Ben ik het vanuit mijn beleving toch niet geheel mee eens.
Als een album echt zo goed is, dan blijft dat toch ook zo naar ettelijke luisterbeurten dunkt mij ?

Vandaar ook mijn opmerking omtrent het ietwat overschat vinden van Blonde On Blonde.
Heb dit album de afgelopen jaren vele, vele malen gedraaid en naar nu blijkt staat (voor mij) nog maar de helft van de songs fier overeind en de rest zegt mij niet meer zoveel.
Dit in tegenstelling tot vroeger, toen het album mij van A tot Z kon bekoren...

Albums zoals Highway 61 Revisited, John Wesley Harding, Love & Theft en The Freewheelin' heb ik minstens zo vaak gedraaid (zelfs meerdere malen per jaar...) en die hebben voor mij na al die jaren nog niets aan kracht ingeboet.

Vandaar ook dat ze voor mij favoriet zijn en vandaar ook dat Blonde On Blonde bij mij niet eens meer in de Top 5 zou komen.

Een album niet durven draaien omdat je bang bent dat de betovering verbreekt. Als ik iets dergelijks tegen mijn vrouw zeg (vul 'iets anders' in voor 'album draaien'), heb ik ruzie denk ik.

Gelukkig heb ik die schroom niet. Dat verdient Blood On The Tracks niet. Soms draai ik hem een paar dagen vaak. Dan een poosje niet totdat ik weer kriebeltjes krijg. Net hoe de vlag hangt.

Het is een fenomenaal album, maakt niet uit in welke stemming ik ben!

Als je die energie van het eerste nummer weer hoort, heb je gelijk weer zin om hem helemaal te gaan beluisteren, er is dan gewoon geen houden meer aan.

Nou, het zegt natuurlijk ook niets over het album, Stalin. Het zegt meer over hoe ik mijn favoriete muziek koester. En geloof me, ik heb Blood On The Tracks ook behoorlijk vaak gedraaid toen ik het album net leerde kennen.

Is jouw keus en dat is verder prima, het doet me alleen wat denken aan deze sketch van Eddie Murphy...

Welke bedoel je ?

Deze

Volgens mij is er maar 1 live plaat uit 1975. En Hard Rain is een live plaat uit 1976 volgens mij, en meer uit die periode qua live platen is er niet, tenminste niet hier op mu.me.

Na heel erg veel Dylan luisterbeurten, is deze denk ik wel het meest gegroeid bij mij. Misschien vind ik deze wel de beste van Dylan, want hij is toch wel het meest in mijn speler beland de afgelopen tijd. Prachtig intiem album, waar ook de nodige spirit en felheid niet op ontbreekt.

Ach eigenlijk zijn alle 10 de albums die ik van de man heb wel goed, en zelfs Blonde On Blonde is enorm gegroeid bij mij.

Er zijn zo van die dagen dat je gewoon tien platen van Dylan in je top tien wil slingeren. Vandaag is zo een dag. En toch blijft Blood on the Tracks er altijd dat beetje boven uitsteken (al verandert 't wel eens...). Genialer dan geniaal.

Na vele luisterbeurten mijn favoriete Dylan album.

Zowiezo de Dylan jaren '75 en '76, maar H61R was een mooie instap.

Gepromoveerd naar een 5* en 3 in mijn top 10.

Dit album voor het eerst geluisterd toen ik 11/12 jaar oud was. Destijds was er de betovering van de woorden die ik niet helemaal begreep. De woorden kende ik wel, maar de betekenis minder.
Pakweg 25 jaar nadat ik 'Shelter from the Storm' voor het eerst hoorde is er dezelfde zin die me elke keer weer inpakt.
"I came in from the wilderness a creature void of form". Is het een tabula rasa? Stipt ome Bob hier de toevalligheden van de menselijke evolutie aan?

They got Charles Darwin trapped out there on Highway Five....

Buckets of Rain is mijn favoriete nummer van dit album geworden. Prachtige afsluiter.

Ik heb de hypothese dat Shelter from the Storm is geinspireerd op het begin van de relatie met Sarah. Dylan was een beetje de weg aan het kwijt raken, het ging hem niet zo goed, persoonlijk en artistiek, in de periode rond 1970. Hij voelde zich void of form als het ware. Sarah gaf hem het doel en de rust van waaruit hij weer verder kon.
Of het klopt weet ik natuurlijk niet zeker. het mooie met veel van Dylan's teksten is dat ieder ze op zijn eigen manier en op zijn eigen leven kan tepassen.

Hoezo rond 1970 dan ?
Dylan en Sara waren al sinds november 1965 getrouwd namelijk...

Mijn excuses, Heer Dylan, dat er vier sterren bij uw naam stonden. Ik heb het gauw naar vijf veranderd. Zeer bedankt!

ik denk dat het hele album over Sara gaat...net als een deel van Desire...

En ik maar denken: 'wat is Prachtig in het Blauw van Bart Peeters toch een mooi nummer'...
Oh die gaten in mijn cultuur, was ik maar geboren in de jaren '50-'60-'70 (en ja, zelfs '80)!

Gisterenavond naar het album "I Came To Hear Music" van Mickey Newbury geluisterd. Fantastische plaat uit 1974. Op dit album staat het nummer If You See Her. Ik maak me sterk dat Dylan dit nummer als inspiratie heeft gebruikt voor zijn If You See Her, Say Hello.

Beide nummers zijn overigens weergaloos! Beide nummers zijn ook vele malen gecovered door anderen.

Hier klinkt de stem van Bob Dylan wat zwaarder in vergelijking met de drie andere albums die ik heb beluisterd. Ook klinkt de folk hier wat volwassener, in de zin van dat de onderwerpen en de geluiden hier en daar zwaarder te behappen zijn. Je hoort duidelijk het verschil tussen dit album en die andere drie.
De hoes verraadt het ook een beetje, ik weet niet of het Dylan zelf is, maar de persoon in de hoes ziet er een stuk serieuzer uit. Het doet me een beetje denken aan Mozart die voor zijn piano zit en bezig is met een bombastische compositie. Ook heb ik het gevoel dat de betreffende persoon blind is, maar toch over de hele wereld wil heen kijken. Alsof het zijn missie is om gerechtigheid te brengen naar ieder levend wezen die hier ronddwaalt. Ik denk dat het daarom ook is dat het allemaal een stuk serieuzer klinkt. Dat is uiteraard helemaal mijn interpretatie, dus voel je vrij om hier op te reageren.

Die man is Dylan

Hier kun je alles vinden over de foto die gebruikt is voor de hoes van BOTT:

Cover Story Interview – Bob Dylan’s “Blood on the Tracks”, with photography by Paul Till | The Rock and Roll Report - rockandrollreport.com

En ja, het is natuurlijk Dylan zelf.... De foto is gemaakt tijdens een optreden van Dylan in Toronto (Maple Leaf Gardens) op 10 januari 1974.

Mijn favoriete Bob Dylan plaat. Deze vind ik van begin tot einde goed, met als absolute hoogtepunt "If you see her, say hello"

Voor de liefhebbers van Blood On The Tracks met veel geld, check eBay.