Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel + Casino (2018)

Even wennen aan de stijlbreuk tov AM, maar overall is dit gewoon een fijne plaat die lekker weg luistert. Zeg ik na een luisterbeurt of 5.

Het pleit voor de band dat ze niet aan herhalingsoefeningen blijven doen. Anderzijds zal een album als deze niet snel een paar nieuwe Arctic Monkeys-klassiekers leveren. Geen van de nummers op Tranquility Base Hotel + Casino zie ik snel uitgroeien tot een live-favoriet. T.o.v. de oudere favorieten blijven de tracks hier toch wat minder snel hangen heb ik het idee

Coldwarkids. Blijkbaar zijn oude bericht verwijderd.

Die haalt wel vaker zijn berichten weg ja.

Precies! Deze plaat heeft vele luisterbeurten nodig voordat het echt raakt. Het is zeker geen band die zich herhaalt. Iedereen heeft duidelijk verschillende favorieten als het gaat om een album van Arctic Monkeys.

Batphone en The Ultracheese zijn twee pareltjes. Van de rest ben ik voorlopig minder onder de indruk.

Die single heeft een beetje een seventies-vibe. Vind het wel fijn klinken op het eerste gehoor.

Gelukkig is het Arctic Monkeys en gun je ze meer luisterbeurten. Want dat heeft deze plaat wel nodig.

Vandaag de mooi uitgevoerde zilveren LP met boek ontvangen van Domino Records. Wat een heerlijke sfeervolle prachtplaat is dit geworden zeg! Hij staat on repeat.

Na het lezen van alle reacties en een aantal recensies had ik eerlijk gezegd een meer experimentele plaat verwacht. Is een groot gedeelte van de Arctic Monkeys-fans gewoon helemaal niks gewend op muziekgebied? Tranquility Base Hotel + Casino is een aangename loungy psychedelische jaren '70 plaat geworden waar vooral de invloed van David Bowie zeer goed op te horen is. Een plaat die je inderdaad meer als geheel moet beluisteren, een slimme keus om geen singles uit te brengen.

OK, eerste gevoelens na een keer luisteren.

1. De plaat bevestigt dat Turner behoort bij de absolute topmuzikanten van zijn generatie, zo niet aller tijden.
2. Het klinkt meer als een soloalbum dan een AM-album.
3. Turner wil niet stilstaan en in herhaling vallen en probeert zeer bewust nieuwe dingen uit. In dit geval vooral jaren zeventigmuziek. Meer een conceptalbum dan een verzameling songs. Hij lijkt ook een soort van op zoek naar een nostalgisch iets, iets dat naar zijn mening kennelijk ontbreekt in de huidige tijd/situatie. Hij worstelt kennelijk ook met de glamourkant van zijn status als beroemdheid, iets dat hij tegelijkertijd ook bewust opzoekt volgens mij.
4. Als fan worstel ik nogal. Ik vind stilstand achteruitgang en je hoopt ergens dat een artiest zijn hart volgt en zoekt naar nieuwe wegen /inspiratie. Dat gebeurt hier zeker. Maar je hoopt stiekem ook op meer van dezelfde sound die je al kent en op niet al te radicale koerswijzigingen. Dat gebeurt hier absoluut niet, de sound is mooi maar vooral ook erg wennen. En in het algemeen boeien de siso's van de seventies me niet zo vaak.
5. Ik zal m de komende tijd veel gaan draaien en dan ben ik benieuwd of het kwartje zal vallen. Maar afgaande op het eerste gevoel vrees ik toch dat het niet gaat gebeuren, althans niet in vergelijking met het eerdere werk. Hoe (tekstueel) knap gefabriceerd het allemaal ook moge zijn, ik mis de energie en spontaniteit van het eerdere werk. Vooralsnog klinkt het voor mij vooral als literair verantwoorde pompeuze liftmuziek, gemaakt door een zeer getalenteerde en zeer zelfbewuste man die té geforceerd probeert vooruitgang te bewerkstelligen. Een die zich momenteel niet echt raad weet met zijn plek in de wereld. Een beetje als Lennon tijdens zijn Lost weekend. Als deze sound werd gemaakt door een nieuw bandje of een matig muzikaal talent, dan zou ik er vermoedelijk geen seconde naar omkijken.
6. De tijd zal het leren.

Mijn eerste indruk is best positief. Batphone en Four Out Of Five vallen voorlopig het meeste op, maar de rest kan me ook wel bekoren. De sound doet mij nog het meeste denken aan het b-kantje You're So Dark.

Mooi omschreven. Iets wat naast muziek geldt voor alle kunstvormen.

De plaat sleept zich wel in een erg traag tempo voort, ook al pleit het voor AM dat ze geen herhalingsalbums maken vind ik de nummers op dit album vrij eentonig, misschien wordt ik na een paar luisterbeurten iets positiever

Al heel wat luisterbeurten erop zitten en ik kan eigenlijk alleen maar concluderen dat dit ik dit een hele goede plaat vind, die tevens op muzikaal gebied heel goed in elkaar zit. Totaal niet wat ik, of wie dan ook, had verwacht. Fascinerend om te zien hoe een band zich op zo'n manier weet te ontwikkelen.

Ps: wat een fantastische basslijnen.

Het is niet bedoeld als Star Statement, maar vanuit mijn One Point Perspective zijn de stemmers van Four Out Of Five sterren of hoger de wat oudere stemmers gemiddeld genomen.

Ik denk dat ik geen Science Fiction verkondig, maar dat met 'The coming of Age' je dit album gewoon goed vindt. Sorry, jongere lui, maar schrap de eerste vier albums uit je hoofd en 'start from scratch' vanaf album AM....

Niet met mij eens? Prima,.... call me on the Batphone!

Meest indrukwekkende plaat tot nu toe dit muziekjaar 2018. By far!!

Volgens mij een hoog Last Shadow Puppets gehalte!!

Waar zijn de hi-hats? Maar even serieus: topplaat met inderdaad te gekke baslijnen!

Ben ik de enige die baalt dat American Sports maar tweeënhalve minuut duurt? Het nummer word echt heerlijk opgebouwd maar het eindigt zo abrupt ofzo...

Zeg dat wel! Ik lees het bijna overal!

Enkele luisterbeurten later en ik ben volledig mee! Steeds meer en meer begint alles te kloppen. Humbug blijft mijn favoriet, maar dit is zeker ook een heerlijk plaatje. Voorlopig 4 sterren, maar ik betwijfel of het daar bij blijft.

Ik ben dan geen Fluorescent Adolescent meer maar een gewone millennial toch vind ik dit album een stuk minder interessant dan AM. Dat ze nu een Tranquility Base Hotel & Casino verkiezen boven This House Is a Circus is nog daaraan toe, echter vind ik de lyrics van de nieuwe plaat toch wel erg gekunstend overkomen. Dit geldt overigens ook voor deze review. De nieuwe release staat als een rokershuis, maar ik wil er niet wonen. Een stijlverandering is niet zeker niet mijn Favourite Worst Nightmare want de Monkeys veranderen steeds van stijl. The Bad Thing is dat ik lang niet ieder nieuw nummer even sterk vind terwijl AM over de gehele linie sterk was. Do Me a Favour, Alex Turner en consorten gooi het de volgende keer weer over een andere boeg zodat ik van mijn geld jullie nieuwe plaat kan kopen in plaats van een Balaclava omdat ik niet herkend wil worden wanneer ik deze plaat op straat draai. Gooi er een goede Brianstorm-sessie tegenaan zodat ik jullie cds weer uit een Teddy Picker wil halen.

Ik heb het album inmiddels drie keer tot me genomen.
Bij een debuterend bandje was ik na een keer al afgehaakt.
Het getuigt inderdaad van lef blur8 (met een fucking t , blur8). om met zo een kut album te komen.
Tuurlijk is de productie mooi en , goh, wat heeft ie weer naar meneer Walker en Gainsbourg geluisterd.
Ik kreeg het zelfde gevoel als toen ik naar Noel Gallagher's laatste album aan het luisteren was;
Alex Turner heeft het niet meer. Hij kan niet langer achteloos prachtige songs schrijven. Weg is de bevlogenheid.
De ruwe diamant is een beetje een kitschige crooner geworden.
Bat Phone, Four Out Of Fiveen en het titelnummer zijn best okay. Maar dat is een magere oogst voor een ooit zo goed presterende band.

Was voorbereid om een Last shadow puppets-album te horen (vele reacties horende/lezende), maar vind het al bij al allemaal zeer goed meevallen. Dit is zeer zeker een monkeys-album. Ik vind de sfeer van de muziek fantastisch bij het concept passen en dat maakt het toch wel behoorlijk goed. Ik kan me niet voorstellen dat ik op dit album ga staan springen op het eerstkomende festival, maar hé, hoeft uiteindelijk ook niet. Ze hebben schijven genoeg, en deze muziek laat zich dienen op heel andere momenten. Ben op zich ook redelijk blij dat ze niet de weg van AM zijn opgegaan, want daar - hoezeer de muziek een breed publiek aanspreekt- stond ik veel argwanender tegenover, dat vond ik dan iets te poppy, maar hier is dat dus niet het geval. Dit album klinkt heel volwassen, en dat mag ook. Mijn favorieten tot nu toe: she looks like fun, four out of five (duidelijk AM-songs, en niet te traag), maar ook de titelsong vind ik echt top. De rest zal nog wat moeten groeien, we zullen zien of dit gebeurt. Algemeen oordeel: leuk conceptalbum, toont ook aan dat ze niet zomaar dezelfde trucjes wensen te gebruiken, in tegenstelling tot tot vele andere -ooit ook steengoeie- groepen.

De muziek heeft wel iets, ik bevind me alleen in een dubio. Aan de ene kant is het volledig Arctic Monkeys om volledig te switchen van stijl, aan de andere kant blijven altijd wel trouw aan een bepaalde structuur in hun muziek. Dit principe komt in mijn ogen niet volledig terug op Tranquility Base Hotel & Casino, alhoewel het hele concept over het algemeen wel weer aansluit bij de Arctic Monkeys.

Het album pakt me nog niet zo in zoals bijvoorbeeld Whatever People Say I Am, That's What I'm Not - alhoewel deze totaal niet met Tranquility Base Hotel & Casino te vergelijken valt qua genre - en Humbug wel meteen deden.

De plaat gaat sowieso nog vaak gedraaid worden. Misschien valt het kwartje binnenkort. Voor nu kan de plaat me nog niet volledig bekoren, en vind ik dat de nieuwe Arctic Monkeys niet volledig uit de verf komt.

Op dit moment springen Star Treatment, She Looks Like Fun en Batphone voor mij boven de rest uit.



Edit: Four Out of Five blijft ook een beetje ronddwalen in mijn hoofd, en dan met name dat gitaardeuntje.

Hoewel The AM commercieel goed scoort en heeft gescoord met hun albums, voelen ze zich GELUKKIG NIET SCHATPLICHTIG aan de steeds vaker commerciële verrotting van deze tijd in het algemeen....

Ik zou hun muziek, zeker dit album, eerder indie noemen. Independent zonder scrupules. Heerlijk lijkt me dit; lekker je eigen ding doen zonder de fans van het eerste uur te willen bevredigen - genoeg ponden op de bankrekeningen en voldoende investeringen gedaan om vrijelijk muziek te maken en te produceren!

Kortom: Dit heet 'het goed voor elkaar hebben'. Eigen baas en baas over je instrumenten!

Ondertussen geniet ik van Tranguility Base Hotel + Casino....

Paar luisterbeurten verder maar het kwartje valt nog altijd niet. AM was een volwaardig album van een opgroeiende band waarin vooruitgang werd gecombineerd met opgedane ervaring. Maar als muzikale volwassenheid leidt tot loungealbums, dan is volwassenheid a bitch, hoe hoogwaardig de teksten ook moge zijn. Paddy en Zeveel omschrijven het hierboven prima. Opgroeien is nog geen reden om al je jeugdige idealen te begraven. Deze muziek is nog maar een klein stapje verwijderd van muzak en kitsch.

Ik hoop op een spectaculaire revanche over een paar jaar.

Jeugdige idealen zijn zeepbellen die uit elkaar spatten zodra de werkelijkheid de geromantiseerde fictie overstijgt.....

Al mag dat zo zijn, dan is dat nog geen reden om de schouders te laten zakken en te zwelgen in cynisch zelfmedelijden en nostalgisch loungegeweld. En over geromantiseerde fictie gesproken; de jonge Turner schreef met rake directe stroken A certain romance, de volwassen Turner speelt vol overgave de verwelkte literaire poeet en verdwaalt uiteindelijk in zijn zelfgeschapen metaforen. Bah...