New Order - Movement (1981)

Ook jij bedankt voor deze bijdrage, dat verduidelijkt veel. Ze hadden dus zelf in de gaten dat er onfrisse kantjes zaten aan deze kunstenaar / kunststroming, maar dachten dat te verdonkeremanen door de bronvermelding weg te laten. Daar kon je, als je geluk had, nog mee wegkomen in het pre-internet tijdperk...
Wat ik ook interessant vind is, dat de titel er blijkbaar eerder was dan de hoes. Als dat zo is, moet ik mijn eerdere opmerking over de zorgvuldig georkestreerde combinatie New Order - Movement - Depero deels terugnemen. In die zin, dat movement oorspronkelijk toch anders bedoeld was door de bandleden.
Maar ja, er zit soms veel verschil tussen hoe iets bedoeld was en hoe het begrepen wordt...

ah, OK

Met grote afstand de beste van de eerste drie New Order platen. Zeldzaam bescheiden en ingetogen plaatje dit, het klinkt allemaal heel desolaat en het ademt nog- overduidelijk de sfeer van Joy Division uit plus het is goed te horen dat ze naar een eigen geluid zochten, er is van hun latere elektronische geluid in ieder geval nog weinig te horen. Nummers als Doubts Even Here, Truth, Dreams Never End en The Him kan ik echt duizend keer horen zonder dat ze gaan vervelen en ook de rest van de nummers zijn bijna allen op hun eigen manier zeer sterk.

4,5 sterren

Jammer dat Peter Hook niet verder is gaan zingen met New Order.
Dat kan ook best, want de bass was (haast)altijd de lead bij Joy Division.

Waarom staat er hier eigenlijk Dance bij het genre?

Wellicht omdat New Order pioneer is van wat later techno muziek zal heten.
De bonustracks op de remaster: Everything's Gone Green,
Temptation en Hurt rechtvaardigen die omschrijving.

Ik geef graag toe dat "dance" meer opgaat voor hun latere albums,
maar wellicht wil men de lijn doortrekken naar het hele oeuvre.

Dat is ook wel zo maar toch vind ik dat het hier niet bij hoort te staan. Dit is pure rock en ik zelf ga graag uit van het orginele album zonder bonustracks (maar goed, dat ben ik...)

Die "bonustracks" maken juist deze dubbelaar - collector's edition - interessant; lees mijn post van 1/10 maar eens en de discussie aansluitend daarop.

New Order is gewoon als band moeilijk te labelen; new wave en post-wave is geen label op MuMe en rock alleen is veel te beperkend. Sommiige dingen van NO zijn pop (laatste album, Waiting for..), andere zijn meer gitaar-georiënteerde - rock? - zoals Get Ready, weer andere meer electro-achtig (Brotherhood) of Technique (meer dance, electro). Bij NO verschilden de 12"s juist aanvankelijk van de albums; 1'2"s zijn ook pas later verzameld en uitgebracht op album. Bij de 2 -3 laatste albums stonden 12"s wel meteen erop.

Ik heb voor dit album een genre-wijziging doorgegeven naar rock/electronic. Zag nu dat er bij alle albums van New Order Rock/Dance staat. Dit is natuurlijk helemaal fout. Het moet zijn Rock/Electronic. New Order is geen Dance. Kom op zeg.... als dit blijft staan dan gaat het niet de goede kant op met musicmeter.

Wat is in deze het verschil tussen "electronic" en "dance"?
De Hacienda in Manchester was toch een danstent?

Electronic doet mij denken aan bands die elektronische muziek maken.
Kraftwerk, Cabaret Voltaire, Orchestral Manoeuvres in the Dark etc ...

Dance doet me denken aan bands die rekenen in beats per minute
en doelbewust mikken op de dansvloer ... party, club, rave, house etc ...

New Order is beide, maar toch evenzeer "dance".
Daarom vind ik het label "dance" wel gerechtvaardigd.

"Elektronische dance" heet dan weer "techno", maar dat is hier geen label.
Of ik moet het helemaal mis hebben ... ben niet zo thuis in hokjes.

Kwestie van even dit album opzetten en glashard durven zeggen dat je naar dance luistert. Lijkt me raar.... Electronica is een wezenljk deel van New Order toch?
Dance wordt gemaakt met als doel om goed dansbaar te zijn. Lijkt me wat ver gaan om zeker dit album, maar ook de paar volgende van NO, in dat hokje te stoppen.

NB: Als we genres gaan uitdelen aan de hand van toegevoegde versies van deluxe editions zijn we wat mij betreft ook niet goed bezig. Ik ben van mening dat een genre moet worden uitgedeeld a.d.h.v. het originele album. Alles wat deluxe heet is een leuke of minder leuke toevoeging die in principe los gezien moet worden van het originele kunstwerk.

Ook Electronic hoort er niet te staan, album is dan wel vergeven van de synths maar er is (zoals ik al eerder zei) weinig tot niets van hun latere werk in terug horen, vind het persoonlijkz zelfs nog een beetje klinken als Joy Division en dat is toch ook geen dance of electronic for that matter?

Precies!

Electronic erbij is in elk geval al beter dan dance. Ik voelde het werkelijk als een soort belediging om hier dance op geplakt te zien. Ze maken hier al veelvuldig gebruik van electronica dus op zich lijkt me electronic erbij niet zo'n probleem.

Ik voel me net vereerd dat een band als New Order
mee aan de wieg van de techno staat ... en ik dacht dat
de toevoeging van een tweede genre (dance of electronic)
naast een eerste genre "rock" een band alleen maar
een meerwaarde gaf... van vele markten thuis.

Wellicht een kwestie van interpretatie.
In mijn ogen is New Order rock met elektronic en dance invloeden.
Vermits de 12" singles van New Order danstent geörienteerd waren
en albumtracks als Senses, Chosen Time en Denial ritmisch grenzen
tussen rock en "beats" aftasten, is het label "dance" (voor dit album zeker
verder gezocht dan op latere albums) volgens mij niet onterecht.

Een kwestie van interpretatie ...

Ik sluit me aan bij Dazzler. Voor dit album is het label "Dance" inderdaad wat ver gezocht al staan er toch nummers op waarvan ik zeker weet dat die de dansvloer in beweging heben gezet. Dat geldt dan zeker voor een aantal 12inches uit deze periode die zo fraai op de bonus disc staan.

Latere albums, en dan met name Low en zeker Technique, verdienen in mijn ogen zelfs eerder het predikant "Dance" dan wat anders. Ik vind dat verre van een "belediging"overigens. Andere platen, zoals Brotherhood en Get Ready, zijn allicht meer rock al zijn de maxi's van met name uit de tijd van Brotherhood toch echt maar voor 1 doel bestemd: de voetjes van de vloer

Leuk deze discussie - geeft een paar zaken aan: ten eerste dat een indeling in genres/categorieën altijd lastig is (omdat je vooraf nooit wat hoe een muzieksoort zich gaat ontwikkelen) en ten tweede dat een band als New Order zich heel moeilijk in een hokje laat stoppen; en dat is precies wat ik aangaf in mijn post van gisteren (21:18). Movement ligt nog het dichtste bij Joy Division, maar daarna houdt het op. De singles/12"s van NO hadden trouwens altijd een ander karakter dan de albums, tot het punt dat men met die gewoonte brak en de singles en 12"s gewoon van het album werden 'getrokken' (en 'opgerekt').

'Verzamelaars' als Substances en Singles (deze beide eerder dan Best of NO) lenen zich uitstekend voor beluistering in de auto, en dan met name op de Autobahn.

Het zal allemaal wel liggen aan het beeld dat ik heb van dance muziek. In elk geval staat er bij dit album geen dance meer, want dat vond ik gewoon niet passen.

Ik denk het ook (vast ook een negatief beeld ). Ik zou niet weten met welk ander genre dan dance ik de 12" versie van Temptation zou moeten omschrijven.

Maar als we nu het album nou gewoon beluisteren zoals het bedoeld is, zonder- bonustracks als Temptation erop dus. Zou er dan ook nog Dance bij staan?

Ik ben het volledig met mezelf eens. (net als niethie)

Hier en bij Reptile sluit ik me aan.
Het albm en de bonustracks verschillen te veel om er een stempel op te kunnen zetten.

Op deze manier lijkt het erop alsof we hier bezig zijn New Order een soort collectieve genre-identiteitscrisis aan te praten.

Terwijl het eigenlijk heel simpel is: het origenele album verscheen op Factory, had als aanduiding Fact. 50; omdat de groep destijds het principe huldigde van "singles en 12"s niet op albums" verschenen die apart en waren die deels op een ander en breder publiek gericht. New Order slaagde er zo in de brug tussen pop/rock-cultuur en disco (zo heette dat toen "when sex was dirty and air clean") te overbruggen. Chapeau!!

De re-issue verscheen op Rhino (met het originele artwork - zie de discussie van een tijdje geleden) en bevatte op de tweede cd voor de liefhebbers/verzamelaars (o yes, thank you very much) de toenmalige 12"s/singles - deel in meerdere versies.

Dit zou er dus voor pleiten om bij het oorsrponkelijke album een sub-record te maken (aangeduid door bijv. een kleine letter), en de mogelijkheid om ook het label van de re-issue te vermelden. Om bergijpelijke redenen (authenticiteit, historie) hoort re-issue nl niet over oorspronkelijk heen te gaan, maar wel als separaat item (sub-record) herkenbaar/vindbaar te zijn.

Dit is slechts een gekoesterde wens/suggestie; ik weet dat een indeling/categorisatie altijd arnbitrair is, maar dit is een mooi praktijkvoorbeeld.

Ik begrijp de discussie nog altijd niet helemaal.
Het is juist sterk dat je een tweetal genres kan aanduiden op MuMe.
Zo kan je nuanceren en differentiëren met als basis
het eerste genre en als accent het tweede genre.

rock / dance vertelt mij dat ik hier met een plaat te maken heb
van een rockgroep die de crossover naar het dancegenre maakt.

rock / elektronic vertelt mij dat ik hier met een plaat te maken heb
van een rockgroep die hoofdzakelijk elektronische muziek maakt.

Ik vind rock / dance beter passen bij New Order dan rock / elektronic.
Let wel "beter", want in zekere zin is de groep ook elektro pioneer.
Maar bas en gitaar blijven toch steevast hoofdingrediënten.

Dat het oorspronkelijke Movement de danscomponent onvoldoende
belichaamt is waar, maar Everything's Gone Green uit dezelfde sessies
(zie wat Mjuman er zonet over schreef) zet al wel de dance toon
die de groep later wereldberoemd en essentieel zou maken.

En reptile71 en ik sloten gisteren via pm deze discussie ...
Mijn excuzes dat ik hier toch weer even mijn zeg moest doen.

Ik heb ook vaak moeite met de term 'Dance'. Naar mijn mening kijkt men teveel naar de electronische invloeden, en te weinig naar het dansbare karakter van de muziek. Zo zijn Silent Alarm van Bloc Party en Hot Fuss van The Killers op en top Dance albums terwijl dit album dan weer veel te statisch klinkt voor het Dance labeltje. Doubts Even Here zie ik liever gedraaid op mijn begrafenis dan op een 'dance evenement'.

Hoezo? Je hoort het zelf toch niet meer - 't zal je maar gebeuren dat ze het draaien van cassette al jengelend en wel; loopt iedereen weg uit ergernis voordat de kist de kerk (indien van toepassing) uit is.

Ik zou sowieso niet voor 'Doubts Even Here' gaan. Vind ik persoonlijk toch een van de mindere nummers. Als ik een keuze zou moeten maken uit nummers van dit album, dan zou ik liever "uitvaren" op 'In a Lonely Place' (uiteraard wel de "groene" 12"-versie!!!) of op 'Truth'.....(en eigenlijk helemaal niet met NO).

Waarom eigenlijk niet? De muziek is er doods genoeg voor...

Doods? Naar mijn mening belichaamt NO vooral een nieuw begin en hoop. Al geef ik toe, daar valt op dit album nog niet veel van te merken. Movement is het beste uit twee werelden

Dat vind ik de beste.