New Order - Movement (1981)

Doubts Even Here vormt samen met The Him de kern van dit album. Songs die zich zo kunnen meten met het betere werk van NO + Curtis.

Ik wil de aanwezigen niet opzadelen met een zwaar gemoed. Want 'Doubts Even Here', 'In a Lonely Place', 'Truth' e.d. ervaar ik vanwege de zwaar aangezette synths toch wel als zeer deprimerende muziek. Ik heb ik het liever wat soberder en lichter denk ik. Maar goed, ieder zijn muziek (bestaat hier niet een topic voor; welke muziek voor bij de uitvaart?).

Lieden waar hebben we het hier over? Je bent dood ze brengen je weg - je hoort nix meer, en dan ga je symbolisch doen. La me 's fff kijken:

* Doubts even here - nou dacht ik echt niet: dood is vastgesteld door de dokter; je gaat in een kist onder de grond; of je laat je niet kisten en komt uiteindelijk in een kan of kruik.

* Ceremony; dacht ik wel - maar wel een hele saaie truttige; doe mij maar één in NO-stijl (New Orleans).

* In a Lonely Place: waarheid als een koe: nog nooit een duo-kist gezien; uitgezonderd sarcofagen waar er meerdere ingaan.

* Truth - Heidegger zet de dood o.m als een ultiem moment van waarheid: "Das Sein ist ein Sein zum Tode". Dus dat zou een mooie keuze zijn.

Waarom niet Perfect Kiss - want de Perfect Kiss is "The Kiss of Death". Lekker swingen met zijn allen in de aula - moet toch kunnen.

Ik vind 'The Him' zo'n beetje het beste van dit album. 'Doubts Even Here' haalt dat niveau imo bij lange na niet. Het staat ook ver achter bij bv. 'Truth' of 'In a Lonely Place'. Het nummer opent weliswaar sterk met die zwaar aangezette synth-bogen, maar het blijft daar vervolgens in "hangen". Na zo'n anderhalve minuut begint het mij te vervelen. Ik vind de zang ook niks. Ik hoor liever het bleke stemmetje van Sumner; past toch beter bij de muziek.

'Doubts Even Here' behoort met 'Dreams Never End' (niemendalletje) en 'ICB' tot de zwakke broeders van dit album. 'Denial' vind ik een twijfelgeval. Dat nummer is echt erbarmelijk geproduceerd. Het oorspronkelijke album staat bij mij dan ook op 3,5*. Vanwege de sublieme bonustracks heb ik dat echter opgehoogd naar 4*.

...maar Mju weet je zeker dat je niets meer zult horen....mss vanuit een andere dimensie?...

Ik dacht ook nog aan Everything's Gone Green, maar da's misschien wat onsmakelijk (en zwaar off topic)

...tis bij nadere beschouwing wel een album met een sterke symboliek...

Dat wel ja...

Ach, net zo off-topic: ik vind het wel een mooi biologisch beeld: de natuur die opbloeit uit het afval/overschot; hier in de buurt ligt al een jaar een terrein braak (oude school gesloopt, nog geen aanvang bouwrijpmaken - geen vergunning); gewoon mooi om te zien hoe de natuur er weer bezit van neemt.

Misschien is het een idee dat Dazzler zijn ideeën er eens op los laat en met een meer exegetische volgorde van de nummers komt; voor mij is het album een beetje een hinkelplaat en dat merk je ook aan de volgorde van de nummers.

En ik die dacht dat New Order zichzelf opnieuw
in BEWEGING bracht na de STILLstand van Joy Division.
Weg van de dood ... op naar de nieuwe orde van de dag.

Want dat kan volgens mij geen toeval zijn.

FACT 40 = STILL
FACT 50 = MOVEMENT

Unknown Pleasures is het leven
Closer is het sterven

Still is de absolute stilte (volgens sommigen de leegte)

Movement is de conceptie
Power Corruption & Lies is de (weder)geboorte

Tenminste: zo luister ik naar deze 5 platen.


@mjuman:

Een exegetische benadering van Movement.
Daarvoor zit het album niet diep genoeg meer in mijn vel.
Dat wordt dus herbeluisteren en daarvoor moet de tijd rijp zijn.

Laat ik eens een iets andere insteek geven:

1. Unknown Pleasures - de existentiële verkenning van het leven verschaft ons vele - onverwachte, onvoorziene - genoegens; het leven zelf lijkt ons te ontgaan.

2. Closer - we komen dichterbij;

3. Still - nog steeds zijn we bezig; en het leven te pakken krijgen lukt ons niet

4. Movement - daarom zetten we een andere beweging in; alleen

5. Power, Corruption and Lies (PCL) - a. blijken de essentie van het leven te zijn. Of je kan de letters ook anders zien: b. PLC en dat is een bekende Britse afkorting, Public Limited Company: muziek wordt een onderneming, een bedrijf.

'k geef toe een ietwat cynisch/filosofische, maar wel profane exegese. Die lijn kan je doortrekken over de verdere albumtitels: Low Life (de verminderde existentiële) beleving, Brotherhood de vorming van een (kleine, hechte) gemeenschap - bonding, Technique, het laatste redmiddel van de mens(als focus op de existentie zelve niet helpt). Afijn dit alles hoort bij de speculatieve sport die ook wel 'wishful thinking' of 'hineininterpretieren' wordt genoemd.

Sorry, ik vind de muziek niet interessant genoeg om er heel veel denkvermogen aan te spenderen.
Zeker op dit moment niet...

Ik vind deze nog steeds goed ondanks dat (volgens vele) de magie eruit is. ga ik deels mee akkoord. Maar hier zitten nog Joy Division wortels in die ik zeker weet te appreciëren.

Met alle respect voor JD maar ik vind NO genietbaarder nadat ze de muzikale worstelpartij met IC's nalatenschap hadden losgelaten.
Met PC+L voor mij persoonlijk als hoogtepunt.

Maar zoals je zegt, daar denkt een ieder weer het zijne van.

idd skyline

new order ging uiteraard een andere richting uit na deze en ik geef u zeker gelijk dat ze met P,C and L een sterke plaat hadden. een ander soort genre maar zeker niet minder dan deze. zal ik zeker in de toekomst nog op terug komen. aangezien ik per willekeurig jaartal aan het stemmen ben zal het nog eventjes duren.

Ik voel wel wat voor de denkrichting van Skyline. Vanaf PCL is NO helemaal 'in synch' met 'modern life as we know it' ; met name de 12"s - en daarom moedig ik ook eenieder de collector's editions van de eerste 5 albums te kopen, die staan nl op de 2e cd - vatten de essentie van de band heel goed samen.

Movement is een 'zware' plaat; PCL heeft lucht - alhoewel draait het (niet) in het leven om power, corruption and lies? Alleen een postivi zal negatief antwoorden.

Als vinyl-liefhebber heb ik natuurlijk alle 12"s (behalve bepaalde dj-mixes) en de albums en zo is Low Life vanwege de fraaie hoes mij dierbaar en Technique vanwege het artwork - samen met die van de 12"s bij dat album.

Eigenlijk vind ik Low-life pas de eerste New Order plaat waarin de erfenis van Ian Curtis niet meer zo doorklinkt. Maar ik moet zeggen dat Movement (en ook PCL) mij toch ook meer doen.

PC&L vind ik een heel frisse, kinda "new start" plaat.
Muzikaal, een eigen identiteit, perfecte balans tussen rock en beats.
Tekstueel nog boordevol links naar Ian en Joy Division.

Maar ook op Low Life zitter er nog knipoogjes naar Ian in.
Zo lijkt Love Vigilantes wel over de terugkeer van Ian te gaan.
Elegia is New Orders "requiem for a friend" en in Sunrise richt Bernard zich
(zoals Ian soms ook deed in bijvoorbeel Candidate) tot God.

When I walked through the door
My wife she lay upon the floor
And with tears her eyes were sore
I did not know why
Then I looked into her hand
And I saw the telegram
That said that I was a brave, brave man
But that I was dead
I want to see my family
My wife and child waiting for me
I've got to go home
I've been so alone, you see
(Love Vigilantes)

Denk ik ook aan die andere, eenzame soldaat ..

Caressing the marble and stone
Love that was special for one
The waste and the fever and hate
How I wish you were here with me now
(In a Lonely Place)

+

I've been waiting to hear your voice for too long now
One way conversations do not work somehow
Tell me how does one get your soul in touch with the one above
When one way conversations pay a price for the use of love
I tried so hard last night - you would not talk to me
I live with the fear of the few with the gift
And I know what's going to be
(Sunrise)

Denk bij Sunrise aan ...

It's just second nature,
it's what we've been shown
We're living by your rules,
that's all that we know
I tried to get to you (3)
Oh how I tried to get to you
(Candidate)

Maar ook aan ...

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand.
(Disorder)

Van "Dis-order" naar "New Order" is soms maar een kleine stap.

'Doubts Even Here' & 'Dreams Never End' zijn juist mijn favorieten, beste tracks van Movement. Ik wou dat Hooky was blijven zingen, was veel toffer geweest.

Met zijn rug naar het publiek? Want dat was een argument
om toch maar niet voor Peter als leadzanger te kiezen.

Stel dat hij ook de teksten zou geschreven hebben.

Fooking bastards ....

Tja PH staat niet echt bekend als een fijnbesnaard (wellicht fijnbehaard) man; en ik vind juist de parlando-zang (praatzang) van Barney goed bij de nummers passen.
Daarom ervoer ik ook Electronic (1) met parlando quing/kueen Tennant als een welkome aanvulling.

Overigens is deze doom gloom plaat niet mijn favo NO - al vind ik de hoes wel fraai

Hmmm, ik dacht dat het argument was dat het moeilijker is om te zingen met baslijnen. Hoewel dat argument ook weer niet deugt als je kijkt naar de baslijnen in JD-nummers.
En wat is mis met zijn rug naar het publiek, dat is toch cool?
Past wel bij de muziek vind ik.

Sting en Henny Vrienten vonden het best kunnen.

???

Als je het mij vraagt. Niet bepaald beleefd tegenover je publiek.

Nou de baslijnen in joy division gaan zover als ik weet vaak samen met het zingen zoals bijvoorbeeld love will tear us apart en dead souls.
Maarja we kunnen het beter over de muziek hebben toch:P

Dat is juist het karakteristieke aan het spel van Hook. Hij gebruikt zijn bas vaak als melodie- in plaats van als ritme-instrument.

Arme Morris, die moet alles in zijn eentje doen.

Kent iemand deze plaat? Opvallende hoes

Volgens mij is er bij dit album al eens een hele discussie geweest over het hoesontwerp van Saville. Even scrollen. Mjuman heeft daar nog actief aan deelgenomen, dacht ik.

*roept Mju; hoe zit het ook alweer*

Ik weet het, Mjuman bracht me ook op het spoor, ben eens wat gaan googlen en kwam dit exemplaar tegen.

Die discussie vond hier plaats en wel op 24/11/08. Deze hoes is gebaseerd op een ontwerp van Fortunato Depero - een aanhanger van het Futurisme, een bekend met de dichter Marinetti. Deze Marinetti was zeg maar de ideoloog van het Futurisme (zie ook 24/11/08) en hij linkte op zijn beurt weer met componist Franco Casavola; overigens zijn de soundbites op Amazon fraai.

Er zijn welgeteld 8 nummers die de kern van dit album vormen !

En lees die eerste 8 titels eens heel rustig achter mekaar, denk aan Ian Curtis, en dan valt dit album helemaal op zijn plek. Dan krijgen die titels ook een veel diepere betekenis.

Waar bij Joy Division de krassende gitaargolven op de voorgrond treden, ligt bij dit album de nadruk op ritme en synthesizerbogen.
En de teksten natuurlijk, maar daar wil ik niet diep op ingaan. Want straks trek ik het een en ander nog uit zijn verband.

En aangezien over dit album toch waas van mysterie hangt, en een erfenis uiteraard, moet je sommige dingen niet willen ontrafelen, maar je eigen interpretatie als uitgangspunt nemen.