New Order - Movement (1981)

Voor mij het één na beste New Order album na Get Ready.

Even één van mijn vorige links geupdate.
Hij bevat (bijna) allemaal alternatieve versies van de albumtracks.
Sommige live, sommige live in de studio, sommige remixen.
Plus een achttal bonustracks.

Wat hebben deze albums met elkaar te maken?

New Order - Movement (1981)
China Crisis - Difficult Shapes & Passive Rhythms (1982)
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Dazzle Ships (1983)

Beluister hier het antwoord ...

Peter Saville - Art Talk about Futurism

Schitterende cover van Truth

Ja, David Eugene Edwards was altijd al een JD-afficionado.
Zijn werk met Woven Hand vind ik persoonlijk lang niet zo overtuigend als vroegah met 16hp maar dat is weer een ander topic.

Je zou niet verwachten dat WH zomaar die loodzware drums en ijle synthesizer van het origineel zou overnemen, maar wanneer Edwards' stem inkomt is onmiddellijk duidelijk welke band dit (tegenwoordig) is.

Dit zou niet het nummer zijn wat ik gecovered zou hebben van dit album, vind het te vlak en eentonig, maar wel weer een mooi eerbetoon aan de vroege NO.

Thx voor de link, Castle.

Gewaagde cover, een van mijn favo NO nummers en wat mij betreft een van hun meest intense en dramatische nummers. Logisch wel dat ze dat nummer wilde coveren, zou ik ook wel willen. (stiekem heb ik ook al eens iets uit dit nummer gejat, maar dat weet bijna niemand )

Ben er niet zo kapot van. Het voegt niet veel toe aan het origineel.

Helemaal mee eens; nou was ik sowieso redelijk uitgepiegeld met Woven hand (btw - Ten Stones op vinyl for sale, gloedjenieuw slechts 3-4 maal gedraaid), maar dit - verklaring is heel simpel: synthesizer-partijen gespeeld met een monofone synth moet je niet ongeveer 1 op 1 willen naspelen met een gitaar die polyfoon klinkt. Er bestaan veel betere NO-covers uitgevoerd door een (akoestisch) gitaartrio, ik herinner o.a. een behoorlijk intrigerende Blue Monday; deze: NO thanks.

En ik vind het dan weer een prachtige cover, New Order en DE Edwards, dat gaat lekker samen. Monofoon of polyfoon is me in die context worst.

Wat wil je voor die plaat hebben Mju?

Het stemgeluid van Edwards blijft indrukwekkend, dat dan weer wel. Maar verder...

Maar goed dat er smaken verschillen, ik vind de cover erg mooi.
Wat de opmerking Polyfoone en monofoon, JUIST de dingen die op het randje zijn, kunnen door de spanning hier tussen juist pakken.
Anders wordt het al gauw (zwaar overtrokken) een gelikte top40 song.
Helemaal met Reptile eens, Truth is 1 van de mooiste NO songs

'k zou willen zeggen ga eens op zoek naar die covers van het Zweedse kamermuziekensemble Noa, of naar dei van dat gitaartrio - van beide ben ik de naam even kwijt. Wellicht kan Chameleon Day helderheid geven - die covers voegen namelijk in mijn ogen beduidend meer toe dan deze.

deze bedoel je denk ik.

Idd The Nau Ensemble. Eigenlijk geen covers en zelfs geen bewerkingen, maar geheel eigen werk van de componist Hans Ek met verwijzingen naar thema's van JD-songs in voornamelijk de gezongen delen. Modern klassiek.

Het gitaartrio waar Mju op doelt zegt me zo niets. Of bedoel je dat loungeclubje dat al die wave-klassiekers heeft gecovered?; ben de naam ook even kwijt.

Edit: Nouvelle Vague?

Gents: The Nau Ensemble, helemaal juist - the human mind is a wonderful machine, but sometimes it just needs a little oiling!

Geïntrigeerd door de titel - al zoekend - heb ik zojuist deze besteld:

"String Quartet Tribute to New Order and Joy Division"
Caerwin Martin; Audio CD; £8.38

Die gitaartrio-uitvoering? Weet zeker dat ik ze van hieruit heb gehoord op YouTube, maar ga maar eens zoeken naar NO of JD covers op YouTube: de spreekwoordelijke naald in de hooiberg. Nouvelle Vague bedoelde ik zeker niet - daarvan vind ik dat de cd's niet snel genoeg kunnen corroderen (25 jaar is in dat geval absoluut veel te lang).

Ik zal verder zoeken en will keep yous posted - als bij jullie het knechtje van Willie Wortel (=lampje) aangaat, hoor ik dat graag.

Haast perfect album, maar toch minder dan de JD albums, deze nummers zouden net zo goed Joy Division nummers kunnen zijn, en dan als je dat gevoel hebt, ga je toch de stem van Ian Curtis missen,

Bernard Sumner probeert hier ook een beetje als Ian Curtis te zingen, en dat had hij niet moeten doen, dus ben ik blij dat ze na dit album gestopt zijn met de Joy Division sound, al is het goed gelukt, maar dit niveau zouden ze nooit volhouden, als ze op deze manier waren doorgegaan.

Wijs me aub de dance tracks aan op dit album!
Of verwijder het genrelabel dance gewoon.

Lachwekkend idd.

Een poos geleden heb ik wijzigingen doorgegeven en o.a. dit album electronic / rock gegeven als genre. Later is dat weer gewijzigd en zijn alle albums van New Order gezet op rock / dance. Ik heb nu zoiets van, laat maar lekker, zoek het zelf maar uit want het klopt natuurlijk niet.

Wil de dader zich vrijwillig melden? Zo niet dan is de wave-politie genoodzaakt een klopjacht te beginnen.

Het is niet dat er niet te dansen valt op deze muziek, maar het punt is gewoon dat dance een bepaald genre is. Een genre waarmee deze muziek niet is te vergelijken.

Dance is idd erg ver te zoeken. We danste vroeger wel hierop, maar waren het vaak Gothic parties ofzo...
Dance is in mijn ogen vanaf EBM / Acid naar House enz...
Daarvoor was het eerder disco, of blijft er dan een te groot gat?

Bij deze. Met dance heeft dit album weinig te maken...

Jammer dat je de genres niet vast kan zetten, want het is niet de eerste keer dat er ten onrechte 'dance' bij sommige van de NO-albums wordt gezet.

Alleen bij de paar albums hierna staat rock/electronic. Bij dit album zou die electronic er ook wel bij kunnen dan, lijkt me. Dit is toch niet minder electronic dan het volgende album? Bij de latere albums van New Order staat nog steeds rock/dance. Klopt dat eigenlijk wel helemaal?

Hier zit wel wat electronic in, maar het is zeer marginaal. Op P,C&L is het veel prominenter aanwezig (5-8-6, Your Silent Face, Ecstacy)

Electronic is hier idd zo marginaal dat ik er in Word geeneens een aparte tabstop voor zou kunnen definiëren - practisch niet mogelijk.

Wat een geneuzel met die genre-indeling van NO.

Pas later is imo "electronic" goed toe te passen; en weer later (Brotherhood) kan je ook het label "pop" erop plakken, terwijl bij Get Ready "rock" echt moet staan. Zoals Dazz elders al aangeeft hebben m.n. de 12"s van NO overwegend wél een (sterke) electronic inslag, maar da's andere Pijnenburg.

Dit album ligt nog helemaal in het verlengde van de donkere albums van Joy Division. Het lijkt wel of New Order met de zeer somber klinkende songs op dit album de dood van Ian Curtis nog aan het verwerken is. Je zou ook haast zeggen dat je naar een album luistert van Joy Division zonder Ian Curtis. Het album is er daarentegen niet minder om. Verreweg het mooiste nummer is voor mij het zeer onheilspellend klinkende The Him Schitterend, luister en beoordeel zelf. Voor mij het mooiste nummer wat New Order ooit gemaakt heeft.

4,5*

Klassieker.

Maar je vindt Movement niet zo'n geweldig album?

Tot nu toe heb ik de eerste 3 albums van New Order beluisterd en dit vind ik duidelijk de minste. Dreams Never End, Chosen Time en Doubts Even Here vind ik geweldig.
De andere nummers boeien me minder. Ik heb het gevoel dat ze maar een beetje voortkabbelen zonder dat het ergens boeiend wordt. Dit heb ik bv sterk met Denial.
Een vrij donkere, saaie plaat naar mijn mening. Een beetje zoals die laatste van Interpol.
Geef mij maar Age of Consent of Love Vigilantes. De euforische New Order bevalt mij meer.

(Ik weet dat Interpol en New Order totaal verschillend zijn qua geluid.)