The Rolling Stones - Their Satanic Majesties Request (1967)

Ik vind dit een van de betere Stones LP's uit de sixties. Citadel, 2000 Man, She's A Rainbow en The Lantern zijn prima Stonesnummers. Gomper en See What Happens rommelen te lang door (begin van Gomper vind ik wel heel mooi)

Absolute uitschieter op dit album is 2000 Light Years From Home, naar mijn idee het beste psychedelische nummer ooit gemaakt.

Helaas weet ik niet hoe je een videolink naast een nummer zet maar hier ALLEEN voor de echte psychedelic Stones era en Satanic loving nutters (such as myself) de langere uitvoering van de Gomper (maar liefst een kleine 9 minuten en zonder zang, de perfekte trip) hoor je als je hierop klikt

YouTube - GOMPER-INSTRUMENTAL

En tja hoe spelen de Stones She's a Rainbow live zonder Brian Jones? Wel met Woody achter de slideguitar, briljante oplossing klinkt erg goed al moeten ze er wel even inkomen, maar halfverwege het nummer begint het dan toch te lopen. Voor de Stones live met She's a Rainbow klik je hierop

YouTube - ROLLING STONES SHE'S A RAINBOW LIVE IN ARGENTINA 1998

Afgaande op de cover moet dit wel op Sgt. Pepper zijn geinspireerd.

Ja, net als Picknick van Boudewijn de Groot.


Dit album hier vind ik vreselijk zwak, het is een buitenbeentje, de band wou met dat psychedelische mee zijn, behalve tracks 6 en 9 vind ik hier verder geen moer aan, vlug doorspoelen deze misstap.

Ik heb dit album met zo'n klaphoes met een doolhof (waar je nooit uitkomt) en andere kunstwerkjes. Die drie dimensionale hoes is op platenbeurzen altijd pittig geprijsd te vinden.
Sing this all together is net zo'n opener als de Beatles-track Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Is wel een aardig nummer.
Die 2e versie met al die toeters en bellen duurt mij te lang.
Citadel, She's a rainbow en 2000 light years from home behoren tot beste Stones-songs.
Het was voor mij een verrassing toen The Comsat Angels in de VPRO-studio (bij de Wilde Wereld) een prachtige cover van Citadel deden.
De groep Love heeft ook een song waarin She comes in colours voorkomt.
In another land is in Amerika uitgebracht als solo-single van Bill Wyman met op de andere kant het mooie The lantern. Steve Marriott van The Small Faces is ook te horen op In another land.
2000 man is ook een prachtig opgebouwde song en is eind jaren 70 nog eens overgedaan door onze gemaskerde vrienden van Kiss.
Gomper en On with the show kan ik ook best waarderen.

The Beatles en The Stones waren goede vrienden.
The Rolling Stones hadden in 1963 al de Beatles-song I wanna be your man opgenomen. In het filmpje van All you need is love is ook Ome Mick te zien.
Ze hadden hier ook dezelfde fotograaf als Sgt. Pepper's...
Op We love you doen ook Lennon & McCartney mee. Bij het Rock 'n' Roll Circus zijn John & Yoko ook aanwezig.
Op het b-kantje van Let it be is ook Brian Jones te horen.

Volgens de overlevering was dat de inspiratie voor She's A Rainbow

Eigenlijk alleen een must door She's a Rainbow. Daarbij jammer dat dit nummer niet op Between the Buttons stond, want het past niet tussen de matige tot redelijke nummers die verder op dit album staan.

Prachtig psychedelisch en experimenteel album van de Stones. Je hoort dat zij in ruime mate met geluidseffecten en exotische instrumenten hebben geëxperimenteerd om tot dit uiteindelijke resultaat te komen.

Staan best leuke nummers op (In Another Land, She's A Rainbow) maar ook enkele matige nummers (2000 Man, Sing This All Together/See what happens). Toch wel een mooie LP.

mijn hemel wat een bagger. misschien 3 aardige nummers (she's a rainbow, 2000 man en 2000 lightyears from home).
tragisch dieptepunt = sing this all together (see what happens) op de voet gevolgd door gomper.
De hoes is ook tragisch: Mick als Tita Tovenaar en Brian als Tika....

Gisteren voor het eerst in z'n geheel gehoord.
Ik snap wel dat dit als een halve remake van Sgt. Pepper werd gezien, maar naast dat die veel beter is, is deze wel genietbaar.
Toch klinkt het veel te zweverig en past het daardoor helemaal niet bij ze, maar dat is mijn mening. Ik mis de sfeer van de Stones, het is uiteraard wel sfeervol, maar het is een beetje te gemaakt. Gelukkig bewees Exile dat het ook anders kon.
Het album opent wel leuk, Citadel doet me dan niks, In Another Land vind ik dan wel weer sterk. She's a Rainbow kende ik natuurlijk al en is een erg goed nummer, heerlijke piano. 2000 Light Years from Home is ook weer goed maar bij dat laatste nummer denk ik dan weer: Waarom!?

Geen geweldige plaat, lelijke hoes en de Stones die niet zichzelf zijn.

Een van de beste rolling stones albums. Heerlijk psychedelisch experiment van deze bluesrockers.

Ik vind dit ook best een goed album. Geen idee waar die vergelijking met Sgt. Pepper's vandaan komt. Praat iedereen elkaar maar blindelings na ofzo? Alleen de hoes lijkt er op.

De nummers lijken niet op elkaar, en mochten mensen doelen op het psychedelische karakter van de plaat: The Beatles hebben de psychedelica niet uitgevonden (pionierswerk en voor bekendheid gezorgd, oke), en Sgt. Pepper's is voor het overgrote gedeelte nou ook niet bepaald psychedelisch.

tsja, de media lijkt me. De rivaliteit tussen beatles en rolling stones zal zeker big bussiness geweest zijn. Dat terwijl de beatles en de stones gewoonweg goed met elkaar op konden schieten.

The Beatles en the Rolling Stones waren inderdaad de beste vrienden met elkaar (wat Jack in the Box zegt), soms werkten ze zelfs samen en ze reiden overigens samen naar India. Bij de begrafenis van John Lennon waren ook alle Stones-leden aanwezig.

Die Beatles/Stones-rivaliteit is gewoon door de media gecreëerd, de meeste jongeren hielden in die tijd én van the Beatles én van the Stones.

Dat Their Satanic Majesties Request met Sgt. Peppers werd vergeleken komt natuurlijk doordat ze in hetzelfde jaar verschenen en psychedelisch getint waren. Al vind ik die van the Stones duidelijk minder evenwichtig dan Sgt. Peppers (zie eerdere berichten). Overigens gingen the Rolling Stones nadien geheel hun eigen weg met een aantal meesterwerken tot gevolg.

Het is gewoon een mix van vage geluiden en stemmetjes, ik mis hier gewoon de echtheid. Dit zijn de Stones die niet zich zelf zijn, ook al word het door sommige gezien als een geslaagde uitstap, aan alles klinkt dat ze maar wat doen om 'erg' interessant te lijken. Terwijl een album als Exile on Main Street gewoon veel echter, natuurlijker en sfeervoller klinkt. Ze hebben zich gewoon teveel laten beïnvloeden op dit album. Maar zoals ik al zei, ik vind het album wel genietbaar, maar juist één van de minste Stones platen.

Ik vind juist een The Lantern of een In Another Land ontzettend "echt", spontaan en origineel klinken. Wat kan mij het bommen of dit klinkt als de rest van de albums van de Stones, dit album vind ik op zichzelf toch vooral een erg leuk album, geen meesterwerk, maar dat hoeft ook niet. Dat het "niet bij de Rolling Stones past" interesseert mij niet.

Ik vind de vergelijking met het debuut van Pink Floyd beter passen. Natuurlijk vind ik het steeds positief als een band iets nieuws uitprobeert maar in dit geval is het niet altijd geslaagd.
She's a Rainbow en 2000 Light Years from Home zijn magistraal en er staan beslist nog meer nummers op die de moeite waard zijn (o.a. The Lantern) maar het album komt mij in zijn geheel wat rommelig, onaf en geforceerd over (de tijdsdruk heeft daar ook mee te maken, het moest voor eind 1967 uitkomen).
Op Exile on Main Street klinken de Stones inderdaad spontaner en natuurlijker wat beter uitpakt.

Dat het album (soms) onaf en rommelig klinkt, daar kan ik me in vinden, maar die geforceerdheid hoor ik hier niet zo aan af.
Overigens ken ik Exile on Main Street niet.

Exile on Main St. (1972) moet je zeker beluisteren, vork666, vooral nu het album in geremasterde versie is uitgekomen.

Ik zal hem eens downloaden, en zodra ik mij door de zoveelste vervelende IDM-cd heb geworsteld plaats ik hier dan wel een review oid De Rolling Stones bevallen mij altijd wel.

En toen was mijn enthousiasme voor de Rolling Stones voorbij. Het flikkerde nog een keer met Sticky Fingers op.

@De Luisteraar , dat je niet enthousiast bent over dit werkstukje van de heren ; daar kan ik me alles bij voorstellen.
Dat je enthousiasme hierna enkel nog door Sticky Fingers werd aangewakkerd , verbaast me echter hogelijk.

In mijn ogen toch een zeer ondergewaardeerd album. Ik weet dat op dit album een paar draken van nummers staan, maar daarentegen staan er ook wel weer juweeltjes op, zoals She's a rainbow, light years, The lantern en 2000 man.

Hoe vaak ga je nog zeggen dat ze dit zelf ook niet goed vinden?
En als het zo'n bagger plaat is zou hij vast niet zijn beoordeeld met een 3,60 gemiddeld..

Tsja, hij zal, toen hij het album voor het eerst draaide, wel gehoopt hebben op meer Exile on Main St., meer Sticky Fingers en meer Tattoo You. Tenminste, dat vermoed ik als ik zijn top 10 bekijk. Het is natuurlijk ook weer zijn goed recht deze plaat bagger te vinden en hij is in ieder geval verantwoordelijk voor het prachtigste staaltje redeneerkunst dat ik ooit heb gelezen. Maar goed, dat is ook al weer jaren terug.
Hij heeft me in ieder geval doen inzien dat ik waarschijnlijk geen Stones-fan ga worden, omdat ik van de paar Rolling Stones-albums die ik ken deze veruit de beste vind

Weetje wat nou zo vet is aan deze plaat?
Het weerspiegeld het jaar 1967 erg goed, de LSD giert door de nummers. Doe je ogen dicht en de kleuren beginnen te dansen.

Ik zie een donkere recordingstudio voor me, hasj walmen, een sit in recording waar je zelf bij mag zijn.

Het is geëxperimenteer is erg leuk, ik hou daar wel van(heb net een hele ernstige vorm van 60ties muziek verslaving achter de rug)

Ik kan alleen maar de London / Decca jaren goed teren. In de mid 60s waren zij op afstand mijn Nr 1 Band maar na de 70s leefde ik soort van op voet van oorlog met zelfverklaarde Stones fans. Wat ik maar wil zeggen is dat je, als muziekliefhebber, de 60s Stones ook gewoon goed kunt vinden zonder je tot fan te verklaren ........

Vergeet al mijn vorige commentaren. Deze plaat vind ik prachtig.

Kijk, die zijn zeldzaam: Een Stones-fan die het vóór Beggars Banquet al voor gezien houdt!