Paul Simon - In the Blue Light (2018)

Fraaie en verrassende tracklist, veel meer dan naspelen van grootste hits, maar o wat een lelijke hoes!

Misschien minder bekende nummers, maar desalniettemin recyclage. De hoes, daarentegen, is prachtig en (kan) een reden (zijn) om deze plaat alsnog in huis te halen.

Can't run but zondag nog gehoord in de Ziggo, klonk erg goed. Sowieso klonk Paul uitstekend, zijn stem is immer uit duizenden herkenbaar. Er zal geen toer meer komen, maar zijn muzikale erfenis is voor altijd.

Ik vind de hoes overigens ook zeer intrigerend.

One Man's Ceiling Is Another Man's Floor is als single uitgebracht. Jazzy... ragtime piano geluid en een orgelgeluid dat ik met Muse associeer.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Een album waar ik wel naar benieuwd ben.

Eindelijk aan een eerste beluistering toegekomen. Duidelijk een ingetogen luisteralbum voor later op de avond, het is meer Jazz / Folk dan Pop.

Het zijn stuk voor stuk herbewerkingen van zijn oude solo werk. Heb alle albums van Paul Simon minimaal een paar keer beluisterd en vele heb ik in huis. Maar de meeste nummers kon ik niet meer uit het hoofd koppelen aan hun oorspronkelijke albums. Hier dus een overzicht. Duidelijk is dat You're The One uit 2000 goed in vertegenwoordigd. Misschien meent Paul dat die destijds te weinig aandacht heeft gekregen?

One Man's Ceiling Is Another Man's Floor van There Goes Rhymin' Simon (1973)
Some Folks' Lives Roll Easy van Still Crazy After All These Years (1975)
How the Heart Approaches What It Yearns van One-Trick Pony (1980) (score)
René and Georgette Magritte with Their Dog After the War van Hearts and Bones (1983)
Can't Run But van The Rhythm of the Saints (1990)
Love / Pigs, Sheep and Wolves / The Teacher / Darling Lorraine van You're the One (2000)
Question for the Angels van So Beautiful Or So What (2011)

Het klinkt alsof Paul het allemaal opnieuw heeft ingezongen, zijn stem staat ook voor in de mix zodat daar de focus op ligt. De balans tussen vocalen en muziek is gelukkig uitstekend want de fraaie arrangementen zijn met veel detail ingekleurd en ik heb de indruk dat vele gastmusici hieraan een bijdrage hebben geleverd. Zo hoor ik soms ook een kamerorkest (yMusic uit NYC). Op het openingsnummer meen ik Cesar Rosas's gitaarspel van Los Lobos te horen dat zo herkenbaar was op Kiko (1992)

Het is allemaal prachtig en breed gevarieerd maar er zitten weinig uptempo nummers in en dan voelt 44 minuten toch wel wat lang.

De uitvoering van The Teacher doet me denken aan Sting's eerste solo albums vol Jazz.

Deze week kom ik oren tekort, in één week nieuwe albums van zowel Low, Paul McCartney als Paul Simon is even zo heerlijk als frustrerend. Tussen de eerste 10 LP's die ik kocht als tiener zaten de beiden Paul's en sinds de ontdekking in 2004 van Alan Sparkhawk kan de beste man niets fout doen.

Maar op dit moment is dit het album vol vakmanschap dat me net iets meer boeit dan die twee anderen. Vooral de prachtig gedetailleerde muzikale invulling trekt de aandacht en door de ingetogen sfeer is er veel meer ruimte voor de teksten.

Daar waar Paul McCartney nieuwe nummers schreef vol hinten en inspiratie uit ouder werk, koos Paul Simon ervoor om oude werk gewoon in een nieuw jazzje te steken . Nieuwe zanglijnen en arrangementen maar grotendeels dezelfde teksten. Je zou kunnen zeggen Paul covered zichzelf en doet dat bijzonder mooi.

Eerder dit jaar kwam al een album uit om jongere generatie's naar zijn werk te lokken Graceland - The Remixes (2018). Zo verloste hij zichzelf van het schrijven van een radio-hit-single om weer de aandacht van de media te krijgen. Zijn ouwe fans kan hij dan weer blij maken met dit album.

Ik vind dit echt een geweldig rustgevend album. Paul heeft een unieke stem waar je heerlijk van in de relaxtstand komt. Althans, ik dan.

Zijn vorige album vond ik ook al zo fijn en op 76 jarige leeftijd flikt hij het gewoonweer. Deaalniettemin met bestaande nummers, maar zodanig bewerkt dat het album fris voelt.

Gelukkig hebben we een mooie zomer, maar met Paul Simon kan de winter niet snel genoeg komen.
Schitterende plaat!

Wat een heerlijke rustgevende plaat.

Hier en daar doet Simon me wat denken aan Sting, maar dan wel verstaanbaar.

Hoedanook, een fijne plaat. Het helpt denk ik ook, dat ik de songs eigenlijk allemaal niet of niet zo goed ken.

Lekkere plaat hoor. De jazzy benadering geeft de songs een lekkere vibe mee.
Vocaal klinkt Simon wat fragieler , maar dat mag ook en is gelukkig niet opgepoetst .
Mooie dwarsdoorsnede van zijn kunnen , met een andere insteek. Zo kan het dus ook.
4 en halve ster .

oude songs van Paul Simon in een nieuw jasje gestoken. de vraag is of je daar als fan van het eerste uur op zit te wachten. user E-Clect-Eddy gaf hierboven al aan op welke albums de nummers eerder verschenen.

de nieuwe versies van de mindere composities van het album "You're the One", zoals "Love" met Bill Frisell op gitaar en "Pigs, Sheep and Wolves" uitgevoerd met een brass band dat een New Orleans sound heeft inclusief tuba, bevallen mij op dit album een stuk beter.

hoogtepunten zijn het stemmige "Rene and Georgette Magritte etc." met het kamerorkest yMusic, "The Teacher" met fraai akoestisch gitaarspel van Odair en Sergio Assad en een heerlijke sax van Walter Blanding. ook "Darling Lorraine" in een iets rustigere, meer jazzy uitvoering dan de originele versie met de prachtige gitaarklanken van wijlen Vincent Nguini en wederom Bill Frisell hoort bij de sterkhouders.

de versie van "Can't Run But" met een arrangement van Bryce Dessner (The National) ervaar ik als een mispeer. een uitvoering die bij lange na niet kan tippen aan het origineel van "The Rhythm of the Saints".

"Some Folks Lives Roll Easy" uitgevoerd als piano jazz ballad met o.a. Sullivan Portner (piano), Jack DeJohnette (drums) en John Patitucci (bass) zal de jazzliefhebber ongetwijfeld aanspreken.

de soms wat cryptische teksten van Paul Simon, zoals in "Questions for the Angels", laten zich niet altijd even makkelijk doorgronden, maar de muziek en de zang van Paul Simon overtuigen op "In the Blue Light", dat typisch zo'n album is dat om meerdere luisterbeurten vraagt.

Album werd geproduceerd door Paul Simon & Roy Halee
Recorded at Avatar Studios, Power Station at BerkleeNYC, Sear Sound

(deel) citaat uit de liner notes van Paul Simon:

"It's an unusual occurrence for an artist to have the opportunity to revisit earlier works and re-think them; to modify, even completely change parts of the originals.

Happily, this opportunity also gave me the gift of playing with an extraordinary group of musicians, most of whom I hadn't recorded with before. I hope the listener will find these new versions of old songs refreshed, like a new coat of paint on the walls of an old family home"