Interpol - Our Love to Admire (2007)

Ik ben hem nu voor het eerst aan het luisteren. The Heinrich Manouvre en Mammoth vind ik minder, de uptempo Interpol vind ik aardig, maar niet meer zo heel bijzonder. Geef mij maar de desolate sfeer van het openingsnummer en Pace is the Trick.

Al met al valt het me tot nu toe erg mee na het ronduit moeizame Antics.

Berichten verplaatst naar Interpol

All Fired Up heeft slechts 2 stemmen gekregen (waarvan 1 van mij) en vond ik eerst ook niet zo geweldig. Maar deze is aan het groeien bij en het is zo'n echte interpol knaller aan het worden...
Echt een heerlijk nummer met veel afwisseling!
Het gevoel dat dit album zo tegenvalt is er nu ook een beetje af mij mij, mijn verwachtingen waren té hoog.

Ik luister hem op de mtv site: staat er ipv Pace Is the Trick The Racing Rats van de Editors .
Voor de rest klonk het wel leuk. Ik moet het nog wat vaker beluisteren om tot een oordeel te komen.

Mooi album, vanmiddag gehaald.
3.5* als begin, misschien later in waarde gestegen of gedaald...

Antics is toch nog hun beste album

Toel je hebt helemaal gelijk

Al vind ik Our Love To Admire ook een mooi en vet album
TOP!!

En dát is het! Vooral het openingsnummer.

Antics blijft toch hun beste denk ik, maar ik luister deze cd nu pas voor het eerst en vind hem nu al heerlijk!

En direct in je top10!

Ken je Turn on The Bright Lights ?

Na Antics was het afwachten wat er komen zou. Vandaag OLTA gekocht, de eerste beluistering nog wat afwachtend, maar na verdere luisterervaringen begint er iets te kriebelen. Toch maar begonnen met een 4.

Ik hou van alle voorgangers van deze "our love to admire" en dus hou ik ook van dit album. Interpol doet waar ze goed in zijn heel goed. Dus als je hield van de voorgangers zullen ook deze nieuwe nummers je bevallen. Opener "pioneer to the falls" springt er wel uit, dat verveelt nooit dat nummer : zo'n cool dat er van dat nummer uitgaat. Klasse.

Ik heb gister de Special Edition ontvangen van Bol.com.
Deze bestaat uit een boekje en een poster. Jammer is dat ze de poster zovaak gevouwen hebben.
Er is een filmpje op Youtube. Niet door mij gemaakt, hoor.
CD's koop ik veel te weinig maar je hoort het verschil dus wel of je een gedownloade versie hebt of de originele uit de winkel!

Ik vind het album eigenlijk tegenvallen, het kan me niet boeien. Alleen Pioneer to the Falls kan ik waarderen. Ik zal het vaker moeten horen dit album, voolopig 2 sterren, dus ze kunnen eigenlijk alleen maar omhooggaan.

Vreemd:
De nieuwe van de Editors wordt misschien wel Pinsniders plaat van het jaar, maar deze van Interpol doet me echt he-le-maal niets...
Nog maar eens een paar luisterbeurten er tegenaan gooien...

Lekkere binnenkomer de eerste track, gebeurd trouwens te weinig tegenwoordig dat je bij de eerste track meteen al gegrepen wordt. Track twee, drie en vier hebben nog niet niet veel indruk gemaakt maar track vijf (Mammoth)klinkt wel weer heerlijk. De rest moet ik nog luisteren.. Ben benieuwd hoe ze het live er van afbrengen op lowlands..

Afgeluisterd.. En opnieuw aangezet. Wat mij opvalt is dat dit album op een bepaalde manier energiervoller is dan de andere albums. De vorige albums vind ik duisterder dan deze (wat ik ook mooi vond) maar ik vindt dit wat licht verteerbaarder wat ik wel lekker vindt. Ik weet niet of ik het goed uitleg zo

In ieder geval deze is ook weer echt de moeite waard! 4 punten.

Wat een heerlijke plaat toch weer van Interpol. Enkele nummers hadden op TOTBL niet misstaan (Pioneer to the Falls en Mammoth) andere vergelijken zich tot het beste van Antics (No I in threesome en Pace is the trick). Speciale aandacht verdient Rest my chemistry; in eerste instantie een voor Interpol lichtvoetig nummer maar bij frequentere beluistering toch weer met die typische melancholische ondertoon. Verhoudt zich wat mij betreft prima tot de twee voorgangers. Topper..

Ik dacht toch echt dat dat ene beest die andere van achter nam...

blijven dromen

Plaat bevalt me beter dan verwacht. Interpol was voor mij altijd wat de groep met de goeie muziek waar ik voor een of andere reden toch nooit echt veel naar luisterde. De cd'tjes stonden netjes in de collectie, maar als ik op zoek was naar iets om te beluisteren, dan skipte ik toch wel vaak hun hoekje.

Met deze plaat is dat toch anders, dit is voor mij een echte gelaagde plaat, die ook open genoeg klinkt en continu blijft boeien... multi-dimensioneel of hoe je zoiets moet zeggen.

Ook het stemgeluid van de zanger bevalt me heel goed hier. Hij heeft niet de meest warme volumineuze stem, maar binnen deze plaat komt het echt goed uit.

En met name de openingstrack & pace is the trick zijn voor mij de 2 uitschieters van dit album: geweldige songs, melancholie & openheid, ...

Pace is the Trick is een geniaal nummer, Heinrich klinkt zeer goed, de rest moet nog een beetje doordringen, maar ik heb wel het gevoel dat er veel potentieel in zit.

Deze plaat lijkt af te stevenen op een groot debacle. Er zijn veel negatieve reacties op dit album en Pitchfork geeft ze slechts een 6.0, terwijl ze de eerste twee album bejubelden. Nou wil Pitchfork ook niet alles zeggen... maar het geeft wel een contrast aan. Zelf ben ik er nog niet helemaal uit. Ik vind die pianotoevoeging in bepaalde nummers niet geslaagd. Het zorgt voor een vrolijke noot, en Interpol mag alles behalve vrolijk worden. Veel nummers blijven niet hangen en zijn standaard rocksongs. Op de andere platen had ik het idee dat ze nog wel eens lekker tegendraadse rocksongs maakten. 'The Lighthouse' vind ik dan wel weer erg goed, in tegenstelling tot vele anderen. De vergelijking met de Editors komt me een beetje de keel uit. De twee platen zijn totaal verschillend: dat moet je toch kunnen horen? Ik vind het erg goedkoop om ze steeds met elkaar te vergelijken en te zeggen dat de één op de ander lijkt. Het blijft wel een feit dat de nieuwe Interpol nog maar weinig linken heeft met Joy Division en dat is erg jammer....

Ach, recensies.... Ik heb er zelf ook al diverse gelezen en er zitten goede en minde goede tussen. Het zal wel, het gaat erom wat jij ervan vindt. Een 'groot debacle' lijkt mij erg overdreven gezien het toch zeer behoorlijk gemiddelde dat de plaat tot nu toe heeft gescoord.

Jammer. Daarmee kan ik denk ik mijn recensie voor dit album goed samenvatten. En het begon allemaal zo goed. Turn on the bright lights vind ik een meer dan briljant album en heeft een vaste plek in mijn Top 10. De opvolger Antics was een stap terug maar bevat wel een aantal ijzersterke songs die zich kunnen meten met die op TOTBL. Maar wat de heren op Our Love to Admire laten horen.... Jammer. Ik haak hier af.

Interpol heeft nooit, de stem van Paul Banks uitgezonderd, een echte connectie met de muziek van Joy Division gehad. Dat was een oppervlakkige vergelijking.

Our Love To Admire, een voldoende.

Daarnaast zit ik in een dipje wat betreft 'grote indie rock artiesten' die hun 1+n'de album uitbrengen. Nu Interpol contract heeft bij Capitol mag dat 'indie' trouwens wel weg. Laat ik hier verder niet op in gaan.

Ik luister nu Mind over Time, de bonustrack.
Hopelijk een soort Specialist.

*edit*

Dat is een LEKKER nummer. De keyboardtoevoeging is hier wel van waarde. Het telefoongesprek is iets nieuws voor interpol, het gedrum + bass dat volgt is erg geslaagd.

Hopelijk mag het nog goedkomen met mij en Our Love To Admire. Nogmaals: goede bonustrack, maar geen Specialist die TOTBL 6,0* waard maakt.

TOTBL is inderdaad een briljant album. (hoeveel keer kunnen we het nog herhalen?) De donkere gitaarlijnen en subtiele teksten begeleid door Banks' stemgeluid vormen zo'n coherente, geniale plaat vol melancholie dat je bang wordt dat je bij volgende platen niet anders dan teleurgesteld kan zijn. Gelukkig valt dat bij Interpol verrassend goed mee. Antics was een meer dan verdienstelijke tweede (anders ja, maar toch meer dan kwaliteitsvolle nummers), en deze verdiende ongetwijfeld ook een kans.

Pioneer The Falls is direct het hoogtepunt van de plaat. Pure klasse, die de lat voor de rest van de plaat heel hoog legt. Misschien té hoog, zelfs. Het tweede nummer, door de titel alleen was iedereen benieuwd, is ook van een hoog niveau, al zwakt het dan een beetje af. Gelukkig blijft het vrij sterk, Antics-sterk zelfs, en ik was blij toen 'k een portie sfeer wist terug te vinden, die toch wel eigen is aan een gemiddeld Interpolnummer. 'Pace Is The Trick' is zo'n nummer, en direct één van de betere van het album. 'Rest My Chemistry' weet je aandacht te trekken door de ongewone intro. De gitaren vallen echter snel in en het nummer luidt 2 minder goeie nummers in, met daaronder 'Who Do You Think?' als zwakste nummer van de plaat. Een rocknummer dat té doorsnee klinkt. 'The Lighthouse' echter is een mooie afsluiter. Nogal experimenteel, on-Interpol, maar tegelijk melancholisch en slepend, ook tekstueel. Een ingetogen apotheose betekent het einde van een nieuwe, en toch sterke Interpol.

Geen TOTBL, geen commerciële knalsingle als Evil, maar een meer dan verdienstelijke derde plaat van één van de betere bands uit de 21ste eeuw tot nu toe. Ik durf een 4,5 geven, al was het maar door het openingsnummer.

Pioneer is inderdaad het hoogtepunt. En voor mij direct een instant Interpol classic. 5,0* nummer!

Hallo Allemaal!

Mensen, ik moet wat bekennen... Voor eventjes, echt voor heel eventjes maar… Oké, voor drie maanden lang, ben ik verliefd geweest op iemand anders dan de man van mijn dromen; Rufus Wainwright bracht mij romantiek precies toen ik het nodig had. Gelukkig voor diezelfde mij zag ik de beste hunk 5 juli live in uitvoering en heb ik toch echt even flink moeten slikken, want zonder twijfel... hij is de enige echte Gay Messiah! En al was het dan het meest oprechte concert dat ik ooit heb gezien, dat is toch echt iets wat niet helemaal in mijn mannelijke droombeeld past. Dus het werd al snel doei Rufus en 3 verwerkingsdagen later, voor de zoveelste keer, hallo droomvent, hallo Paul Banks! Want hij was er! Eindelijk! Precies op het moment dat ik het weer ‘t hardst nodig had! De langverwachte opvolger van één van mijn favoriete bands:

Our Love to Admire

Had ik verwachtingen? Natuurlijk! Ik wilde Interpol! Ik wilde meer Interpol! En dan ga je stiekem naar Pioneers to the Falls zitten luisteren en wil je alleen maar des te meer. En dan krijg je het en vraag je je af, kreeg ik het nou? Natuurlijk kreeg ik het! Het is Interpol en dat zijn 4 artiesten die voor elkaar gemaakt zijn. Het samenspel neigt naar perfectie, hoe simpel de instrumentatie dan ook mag klinken, hoe monotoon de zanger dan ook op de voorgrond mag treden. Voor mij is dit HET voorbeeld hoe schijnbare eenvoud veelal harder kan sieren dan welke ingewikkelde techniek dan ook. DIT IS RETE BRUUT!

Pioneer to the Falls opent al veels te goed. De openingstonen en verdere uitbreiding daarvan doen me qua sfeer en hypnotiserende werking sterk aan Untitled van het favoriete Turn on the Bright Lights denken. Het is alleen dat wanneer hier de eerste vocalen haar intrede doen er toch wel heel wat anders gebeurd: ik heb Paul Banks namelijk nog nergens zó gepassioneerd, ontroerend mooi en vol overgave horen zingen. Dit is nou precies waarom ik zo van zijn stem houd! Hier kan niks tegenop!

You fly straight into my heart Paul

( ? --> )

Zo een indrukwekkend begin hadden vorige albums nog niet! Maar waar gaat het dan mis na deze overheerlijke 5 sterren trek? Ik weet het eigenlijk niet zo. Alles is namelijk aanwezig en eigenlijk is het zelfs beter aanwezig. Heerlijk hoe beeldend de wanhoop wordt neergezet aan het einde van The Scale. En dit is nou zo een tof pluspunt: het gevoel dat neergezet wordt in de lyrics wordt tevens geuit in de muziek. Precies waarom ik onder andere zo van Neon Bible van The Arcade Fire houd. Het gevoel wat een individueel nummer dan uitdraagt is meteen zoveel krachtiger en overtuigender, alsof je werkelijk voelt wat artiesten je nou eigenlijk willen zeggen met hun muziek. Genialiteit is het! Let als simpel voorbeeld eens op het contrast in The Heinrich Maneuver wanneer er op verschillende manieren wordt gezongen:

Today my heart swings

Heerlijk ook hoe hard The Heinrich Maneuver, Mammoth en Who Do You Think swingen (Commercieel? Net als Slow Hands toch?). Het Interpol (door)knalgehalte is groter dan ooit. Adrenaline met een big smile is dat! Voet op de grond stamp muziek is dat! Swingend door het leven is dat en verder kwijlen met een open mond bij al het moois dat er op je pad komt (Waterhozen bij Texel, donderstormen en bliksemregens bij je bunker ), want Jesus, wat is Pace is the Trick en Wrecking Ball grandioos mooi zeg! Niet zo mooi als NYC en Leif Erikson, maar dit is ook anders. Ik ben er heel blij mee. Minder blij ben ik met All Fired Up en daarom nog geen 5 sterren voor dit album. Zeker nog geen 5 sterren zelfs, want het album als geheel knalt ook nog niet helemaal. Dat betekent dus dat Interpol vooralsnog geen drie vijf-sterren albums gaan brengen. Iets dat Rufus toch wel is gelukt.

Misschien is Paul dan toch iets te hetero voor me…

4.5*

Die is goed, de sexuele geaardheid van Interpol .... hoort niet hier thuis, maar ik neem hem mee .....