Editors - An End Has a Start (2007)

Ik vind het maar een matige plaat, eigenlijk. Nu was ik ook al niet enorm onder de indruk van het debuut (3*), maar dit plaatje doet me nog minder. Het is allemaal niet slecht en mensen die het debuut konden waarderen zullen zich hier ook geen buil aanvallen, maar voor mij blijft de klik uit... De nummers zitten veel te volgestopt en de zang weet me ook al niet te grijpen. Voor mijn gevoel is dit toch een soort H&M-variant van Joy Division/Chameleons/noem ze maar op.

Het is inderdaad wel elke weer raak met die vergelijkingen. Altijd als het over Interpol of Editors gaat dan komt er altijd dezelfde vergelijkingen:

Joy Division/Echo and the Bunyman/The Sound/Chameleon enz. enz. enz.

Nu weten we het wel!

Daar maken ze het toch zelf naar als je bv. naar de videoclips kijkt? Ik vind het helemaal niet erg als een band leentjebuur speelt bij muzikale helden van vroeger, maar in dit geval spreekt het resultaat mij niet echt aan.

ze klinken teveel als een kloon van al die invloeden en van elkaar in plaats van dat ze iets nieuws en interresants met die muzikale invloeden proberen te maken.

dat is het probleem.

ik heb het over editors en interpol.

Misschien heeft het ook met leeftijd te maken (Sorry).
Als je bent opgegroeid met Joy Division dan klinken de Editors al gauw als een kopie.
Ik ben opgegroeid met Eddie Vedder en vind al die bandjes die als Pearl Jam willen klinken al bij voorbaat helemaal niets terwijl ze misschien een kans hadden verdiend...
Zelf ben ik dus niet van de Joy Division tijd en kan daarom misschien juist wel met volle teugen van de Editors genieten...
Het is maar een theorie...

Dat staat buiten kijf pinsnider! Ik twijfel daar geen seconde aan. Maar dan moeten de mannen zelf of de fans niet gaan zeuren dat een bepaald gedeelte luisteraars dit vergelijken met die oudere bands, want daar maken ze het in hun sound namelijk erg naar.. Pearl Jam is overigens ook beslist niet origineel, daarin hoorde ik ook meteen de 60s en 70s invloeden (die de meeste grungebands hadden).. dus bands die dat zijn gaan kopieren kopieren eigenlijk een sound die door Pearl Jam zelf al handig was gekopieerd.

Nou dan moet ik er ook maar aan geloven, even luisteren op 3voor12.

Ik heb Joy Division en consoorten nooit meegemaakt, was nog niet eens geboren ten tijde van Joy Division, ben achteraf deze bands gaan opzoeken, en later The Chameleons, The Sound, Echo and the bunnymen. Je zou dus min of meer kunnen zeggen dat ik vrij 'objectief' kan oordelen. Als mensen voortdurend de vergelijking maken met The Chameleons en Echo and the bunnymen is dat misschien om duidelijk te maken hoe goed deze bands wel waren. Editors geven trouwens zelf aan Echo and the bunnymen de beste band allertijden te vinden, ik volg ze daar natuurlijk graag in.
Het is ook niet de bedoeling om constant te vergelijken met Echo and the bunnymen's Heaven up here, The Chameleons' Script of the bridge of The Comsat Angel's Sleep no more, en al helemaal niet met de nog iets donkerdere parels zoals Clan of Xymox' Medusa en Danse Society's Heaven is waiting. Deze albums zijn namelijk zo goed, dat zowat alle hedendaagse indiebands zwaar tekort zouden schieten ( althans is dat mijn mening ). Ik zal Editors dus als Editors beoordelen.

Dit album had beter gekund. Het grootste mankement is die prodcuer, die wel degelijk alle talentvolle bands van tegenwoordig aan het vernietigen is. Die man is een smet op de muziekindustrie. Mijn tweede punt van kritiek is de zang, Smith zou als Echobunny fan toch wat meer emotie in zijn stem kunnen leggen, ik heb bij sommige songs de indruk dat hij een gedichtje aan het voordragen is. De vreselijk gladde productie + het iets te netjes zingen van Smith zorgt ervoor dat dit album te braafjes is voor mij.

Wat eigenlijk tot nu toe niet genoemd wordt is dat the Editors niet zo zeer erg lijkt op die new wave bands uit de jaren 80, maar vooral een schaamteloze kopie is van Interpol en dan ook nog een hele slechte ook. Wat een suffe plaat. Na vijf nummers had ik het echt gehad (had net de nieuwe Interpol geluisterd in de platenzaak). Er gebeurt werkelijks niets spannends, noch in de zang noch in de gitaarpartijen noch in het drumwerk. Je kan hooguit zeggen dat het een beetje klopt, maar dan wel zonder ziel. En dan de drogreden dat de plaat na 10 keer luisteren wel goed zou zijn, daar hebben we goed Nederlands woord voor: (jezelf) hersenspoelen.
Kijk Interpol klinkt (of klonk?) inderdaad ook als een new wave band en roept misschien een beetje de sfeer op van Joy Division, maar daarmee houdt de vergelijking wel op. Wat the Editors doen is van een geheel andere orde.

Leeftijd zal inderdaad wel een rol spelen (nu snap ik toch ook al hoe sixties-mensen vaak zeggen dat het al allemaal vroeger beter gedaan is), en als je dus al wat ouder bent, je kent al wat beter de truuken van de foor (of 'hoe zorg ik voor een hippe plaat voor een bepaald segment van het publiek'), en je hebt ook al groepen zoals Joy Division, Echo & Bunnymen, de vroege Simple Minds enz achter de kiezen...

Dan zie je toch los door het verhaal van dit bandje. Een volgertje van Interpol, wat scheutjes new wave invloeden, de juiste bands als referenties vermelden in interviews: allemaal netjes uit het marketing handboek gehaald over product placement.

Editors = Keane, maar dan in een ander publieks-segment...

inderdaad, dat was ook precies wat ik dacht.
walgelijke gladde productie van die man.
om dan te bedenken dat die man zo populair is de laatste tijd.
eerst begon het met de laatste plaat van u2 , nu dit, en ik hoor zelfs dat hij de volgende r.e.m gaat produceren (als dat maar goed gaat)
van jonge bands die het willen maken kan ik het nog begrijpen, maar veteranen rock-bands zouden echt beter moeten weten.
elke band is beter af zonder deze producer, jacknife lee (of whatever).

Interessante discussie!!!
Een aantal zaken zie ik persoonlijk anders: de productie van deze plaat vind ik juist wel goed: lekker strak en een "vol" geluid. Het gebrek aan emotie vind ik ook wel meevallen: Ik denk ook dat het wel een hele zware plaat wordt als de zanger van dienst ook nog eens met een doorleefde klaagzang de nummers volmompelt. Misschien vind ik juist hierom de Editors wel en Joy Division niet leuk. De bands die jullie noemen kunnen me allemaal maar matig boeien: te donker, te krakerig, te groezelig... Maar misschien vinden jullie dat juist de charme..??

Zeker interessante discussie, maar al zo vaak gevoerd. En het komt altijd op hetzelfde neer: een vergelijking met een aantal bands die 20 a 30 jaar later nog steeds herinnerd worden, omdat deze bands gewoon zo goed zijn dat ze 30 jaar later nog herinnerd worden. Alle andere bandjes uit die tijd zijn gewoon vergeten, maar hadden vast toendertijd ook een zeer redelijk niveau en een redelijke aanhang. Misschien is Editors ook wel een band die over 30 jaar vergeten is, maar niettemin hebben ze nu leuke platen en het is zonde om daar niet nu van te genieten, omdat je het zo nodig moet vergelijken met het beste wat er van 20 jaar geleden is overgebleven, of bands die meer dan 20 jaar geleden zijn begonnnen.

Zo zouden we Incubus ook kunnen neerzetten als een tweederangs Faith no more, maar Faith no more bestaat niet meer dus ik vind het nu prettig om naar Incubus te kijken.

Maar nu het album: elke luisterbeurt maakt het echt beter, ook al is dit cliche. Prima tweede plaat dus, maar niet zo goed als de nieuwe Interpol, vandaar 3,5*

Ten tijde van Faith No More waren er tenminste weinig bands van vóór FNM waarvan ze hun ideeën en geluid hebben gekopieerd..

Verder noemde ik ook al de productie in mijn aanvankelijke bespreking, die hier alle mogelijke scherpe randjes uitvijzelt en alles op een sonore mompeltoon laat overgaan in elkaar. Het mist pit en contrast. Daarnaast ook geniale composities, maar dat had nog gecompenseerd kunnen worden door wat meer pit en meer rauwheid. Je zit nu naar 4 makke collegejongens in pak te luisteren die daarna ingetogen wat in een grand cafe gaan drinken en souperen ipv. de "desperate few" waar de muziek af en toe op wil afstevenen.. dat heeft toch een beetje een ontnuchterend effect op je luisterervaring. En heeft veel, zo niet alles, met de productie te maken.

Het spijt me als ik nu heel veel mensen pijn doe. Maar wat een afschuwelijke stem heeft deze man! Kan iemand voor mij de kikker uit zijn keel halen?

Oninteressante muziek zonder enig interessante muzikale hoogstandjes. Ik kan me helemaal vinden in het betoog van orbit.

Een onvoldoende voor de boys van the editors

Zeer goed album, alleen het laatste nummer vind ik wat minder, en soms is het echt meer van hetzelfde, vergeleken met TBR, maar dit album is toch een stuk beter geworden. Ik geef het 4*

Wat lees ik weer allemaal diepe gedachten roerselen en in mijn ogen gezever over de produktie. Ik, als oud punker van de 1977 generatie, vind het gewoon een goed album, Waarom?, omdat ik dat vind en voel en daar hoef ik verder niets aan toe te voegen.

Wat een zouteloos voortkabbelende cd, pfff!
Ik sluit me dan ook aan bij de woorden van: fwprozac.

Het blijft nog altijd een zero in vergelijking met the Back Room.
Op zichzelf is het nog altijd niet meer waard als een 3, straks misschien wel 2,5 als het niet beter wordt.

Ik zeg niet dat ik hem slecht vind, ik had er wel beter van verwacht. Voor mij blijft het grote mankement de productie, ik heb ook de albums van Bloc Party en Snow Patrol waar die Knife ook aan gewerkt heeft, en het is toch niet normaal dat ik op alle drie de platen soms dezelfde geluiden en trucjes hoor?
Ik vind het jammer dat op die manier Editors een soort Coldplay/Travis/Fray bandje aan het worden is, er zijn al zoveel bands in dat genre. Het geluid is me te glad, 'mooi', afgeborsteld. Ik hou meer van wat valse gitaren, en van mij mag die stem overslaan en graag wat meer elektronische tintjes; dat is hoe ik het zie, ik had ze liever de postpunk/gothic weg zien bewandelen dan de brave popkant Ik besef ook wel dat dit niet enkel de schuld van de producer is, Editors wil graag groot worden, heel erg groot, en dan kom je er niet met meer experimentele muziek.
Ook wou ik nog iets zeggen aan de persoon die er Keane bij betrekt, Under the iron sea heeft zo een knappe melodieën en is naar mijn mening één van de betere albums van de afgelopen maanden; zeker niet iets om minachtend over te doen en beter dan al die zogenaamd hippe Britse springbandjes die ik hier niet allemaal bij naam zal noemen.

push your head towards air doet het begin me echt aan grace under pressure denken

Hmm... Hij levert geen instant indruk achter als het debuut. Een groeiplaat denk ik.
Btw, Jacknife Lee heeft de Editors magie niet kunnen verkrachten, dat hoor ik nu al.

Wat is een groeiplaat? Ik kan altijd helemaal niets met die term. Betekent het: 'Dit album suckt eigenlijk heel hard maar er gloort nog hoop aan de horizon daarom vind ik hem toch eigenlijk wel goed.' of 'Ze slaan de juiste weg in maar ze zijn er nog lang niet'.

Ik heb echt een hekel aan de term groeiplaat, het is echt een woord zonder betekenis

een groeiplaat is een plaat waarvan je de eerste keer dat je hem luistert al beseft dat het een erg goeie plaat is, maar dat er nog meer onder de oppervlakte zit en dat je meerdere luisterbeurten nodig hebt om dat te ontdekken. In mijn wereld zullen de editors nooit een groeiplaat maken, het ligt te voordehand allemaal. Wat niet wil zeggen dat ik dit een slechte plaat vind. Ik ga hem nog één keer luisteren en dan beslissen of het 3,5* of 4* worden...

Djeff, dit wordt een meningsverschil dat in een msn-conversatie nog gaat uitlopen in een grote discussie, waarin jij zegt dat ik Joy Division en dan vooral mijn held Ian niet mag verafgoden. Heb ik dat goed of niet?

nee hoor, dat heb je mis.
van mij mag je je gang gaan.
ik hou je niet tegen.

btw wij (ik vooral) hebben het daar al vaak genoeg over gehad.
het zou een beetje oud worden nu.

ik herhaal: push your head towards air doet het begin me echt aan grace under pressure denken

dit is gewoon gejat !

Het gitaarwerk op Escape the Nest doet me denken aan een track van Siouxsie and the Banshees - The Rapture.

oftewel editors heeft een heel mooi verzamelalbum samengesteld
maar dan ook echt goed

nog niet volledig onder de indruk; leuke nummers, soms ook gewoonweg goede nummers, echter het knalt nog niet......

Blijf optimistisch: 3*