menu

Tool - Fear Inoculum (2019)

mijn stem
3,97 (414)
414 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: Volcano

  1. Fear Inoculum (10:20)
  2. Pneuma (11:53)
  3. Litanie contre la Peur * (2:14)
  4. Invincible (12:44)
  5. Legion Inoculant * (3:09)
  6. Descending (13:37)
  7. Culling Voices (10:05)
  8. Chocolate Chip Trip (4:48)
  9. 7empest (15:43)
  10. Mockingbeat * (2:05)
  11. Recusant Ad Infinitum * (6:42)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 1:19:10 (1:33:20)
zoeken in:
avatar van ricardo
4,5
Dit album nu ook beluisterd met de koptelefoon op. Wat opvalt is vooral de muur van geluid van het gitaarwerk, en dan met de ingenieuze drums erbij en de wat op de achtergrond zijnde zangstem enorm mysterieus en wat hier al eerder gezegd werd voorzien van veel onderhuidse spanning. De eerste 5 nummers klinken super, maar zit voor mijn gevoel onderling maar weinig variatie in. Chocolate Chip Trip kwam als mooi tussendoortje om de spanningsopbouw wat te breken, en alvast voor te bereiden naar hun spetterende slotnummer. Pracht album met mooie opbouw en een mooie eindexplosie/slotoffensief.

avatar van Kronos
5,0
De meeste mensen vinden Culling Voices het minste nummer. Ik ook wel. Maar toch valt het mooi op zijn plaats in het geheel. Na al die complexiteit een wat meer rechttoe rechtaan nummer. Met een beklijvende melodie. Het enige wat me een beetje stoort is het al te clichématige stukje tekst 'over and over and over'.

avatar van kaztor
5,0
Geweldig.
Hier in Amerika is er een heel gedoe over dat het album Taylor Swift’s Lover na een week bij binnenkomst in de Billboard 200 van de nummer 1 positie af heeft geschopt. De Taylor Swift fans zijn woedend.

avatar van kaztor
5,0
Kronos schreef:
De meeste mensen vinden Culling Voices het minste nummer. Ik ook wel. Maar toch valt het mooi op zijn plaats in het geheel. Na al die complexiteit een wat meer rechttoe rechtaan nummer. Met een beklijvende melodie. Het enige wat me een beetje stoort is het al te clichématige stukje tekst 'over and over and over'.

Ik vind het een geweldige opmaat naar het laatste deel van het album. Heel sereen en naar het einde toe steeds spannender.

avatar van Kronos
5,0
Voor mij laat Culling Voices zich het best omschrijven als haunting. Het blijft in mijn hoofd spoken. En inderdaad, het past niet alleen goed als iets korter en minder complex nummer na de eerste vier maar functioneert ook perfect als voorbode van wat nog gaat komen. Lang geleden dat ik nog zo in de ban ben geweest van een album.

avatar van kaztor
5,0
Ja, en daarna laat CCT zich beluisteren als het voorportaal van de hel.

Ik vind de apocalyptisch klinkende chaos van 7empest overigens ook geweldig.
Geniaal hoe, net als bij Rosetta Stoned, tegen het einde weer dat riffje van Third Eye opduikt.

avatar van Stalin
kaztor schreef:
Geweldig.
Hier in Amerika is er een heel gedoe over dat het album Taylor Swift’s Lover na een week bij binnenkomst in de Billboard 200 van de nummer 1 positie af heeft geschopt. De Taylor Swift fans zijn woedend.


Ik hoor hier in USA echter vaker Taylor dan Tool op de radio. Enkel gister in Colorado hoorde ik op lokale zender Fear Inoculum voorbij komen.

Maakt verder niet uit, beide keren gaat volume omhoog

avatar van kaztor
5,0
Ik heb ook niks tegen Taylor, eerlijk gezegd.
Dat is leuk om in de SUV aan te zetten met het gezin.
Inmiddels heb ik m’n 6-jarige zoon ook overtuigd met Tool.
Hij houdt ook van rockmuziek en Tool vind ie totdusver toppie.

avatar van kaztor
5,0
Ernie schreef:
(quote)


Dan mag je Aenema en Lateralus nog eens op een goede geluidsinstallatie afspelen. Deze Fear Inoculum komt niet in de buurt van die 2 ?

Ben ik het persoonlijk niet mee eens.
Kwa geluidskwaliteit blaast dit de al niet misselijk klinkende voorgangers weg.

avatar van smash016
4,0
kaztor schreef:
Geniaal hoe, net als bij Rosetta Stoned, tegen het einde weer dat riffje van Third Eye opduikt.

Is me nooit opgevallen, welk riffje?

avatar van John Self
4,0
Kronos schreef:
(quote)

In de auto ben je natuurlijk ook bezig met waar je zelf heen gaat. Maar wanneer je alle aandacht zonder enige afleiding op de muziek kan richten, dan zou je kunnen besluiten dat er geen noot te veel op dit album staat. In die lange tijdspanne van een nummer gebeurt altijd wel iets dat toevoegt aan het opbouwen of afbouwen van spanning, aan de variatie op een thema/melodie of aan verschillende combinaties van ritmes die over elkaar heen tuimelen.


(quote)

Inderdaad. Het grappige is dat mensen het lezen en het dan 'horen'. Terwijl er maar weinig bands zo goed in slagen de zang onderdeel van de muziek te maken. Bij Fear Inoculum al meteen duidelijk, hoe Keenan's stem vanuit het niets oprijst tussen de andere instrumenten. Die insteek zegt wat mij betreft ook iets over het beperkte aandeel van de zang op dit album. Dat is nu juist waarom ik zo'n liefhebber ben van heavy metal. Het gaat minder in de eerste plaats om liedjes. De muziek staat voorop en de zang maakt daar deel van uit, in plaats van een liedje zingen en daar wat muzikale begeleiding bij maken.


Ik heb het vandaag thuis beluisterd. De nummers lijken dan meer een geheel. Dat klopt. Maat minder compact dan ik gewend was. Er wordt duidelijk de tijd genomen op dit album. Het is een soort van slow food, het album duurt bijna twee keer zo lang. Misschien moet het even bezinken. Op me in laten werken.

Wat dat tweede betreft, ik doelde op de opmerking dat Keenan de leidende rol min of meer had afgestaan. Uit van Keenan daar zelf over zegt, kun je concluderen dat hij helemaal niet zo'n leidende rol heeft.

avatar van Edwynn
4,0
kaztor schreef:
Geweldig.
Hier in Amerika is er een heel gedoe over dat het album Taylor Swift’s Lover na een week bij binnenkomst in de Billboard 200 van de nummer 1 positie af heeft geschopt. De Taylor Swift fans zijn woedend.


Bedankt voor die info uit de Joe-Es. Hoewel volstrekt irrelevant natuurlijk heb ik gesmuld van wat een klein beetje googlewerk mij opleverde aan smeuïg geneuzel hierover. Mijn conclusie: beide achterbannen zijn veelal de weg behoorlijk kwijt.

avatar van Ludakris
Ik lees dat veel mensen fan zijn van Invincible. Ik heb daar wat meer moeite mee, het bleef steeds in mijn hoofd hangen als te repetitief op het einde. Ik heb het nummer nog eens opgezet om te horen wat mij er nu precies aan stoort.

Vooral dat stuk vanaf 9:40; dat vind ik veel te monotoon, houdt te lang aan. Een kleine anderhalve minuut later zit daar dan wel een leuke break achter, maar dan weer die monotone gitaarriff. Conclusie: toch wel een goed nummer, maar het laatste deel had wat compacter gemogen.

Wat dan de boodschap betreft, waar timaenho onze mening over vraagt: misschien gaat het ook een deel over hen zelf? De "oude krijgers" (warrior) die na 13 jaar met een nieuwe plaat komen, zich nog eens van hun goeie kant willen tonen (weapons out, belly in). Zich afvragen of ze nog relevant zijn? In die zin denk ik eerlijk gezegd dat dit wel eens hun laatste album geweest kan zijn. Ofwel komt er nog eentje binnen 2 jaar, maar anders denk ik (als je er weer zoveel jaar moet bij tellen) dat het hiermee wel klaar is.

Kronos geeft aan dat hij (en vele anderen) Culling Voices het minste nummer vindt. Maar het is inderdaad wel even een rustpunt. Al had ik de gitaar daar later op het nummer nóg wat meer laten scheuren, wat harder laten binnenkomen uit het niets.

avatar van west
5,0
Voor diegenen die de deluxe boxset nog willen kopen, hier is 'ie nog te krijgen voor een aanvaardbare Europese prijs: https://www.jpc.de/jpcng/poprock/detail/-/art/tool-fear-inoculum/hnum/9425427

avatar van Bert Wasbeer
4,0
Mijn CD kwam (ook al kwam ie uit een Europese webwinkel) helaas toch met fixe importkosten. Maar zelfs dan was ie (totaal 58) euro nog zeker 20 euro goedkoper dan wat de platenzaken hier ervoor durfden te vragen (en je dan maar afvragen waarom de klanten weghollen). En de hoes is erg mooi, maar als ik vooraf had geweten dat het in totaal nog zoveel werd had ik het denk ik toch niet gedaan. Kun je normaal toch zeker drie andere platen voor kopen.

Terug naar de muziek, ik blijf erbij dat sommige stukken wel heel erg lang zijn uitgesponnen en dat voor mij de verveling dan toeslaat (7empest en Invincible met name) maar andere delen zijn toch wel duidelijk aan het groeien. Het totale concept van de plaat snap ik nog niet helemaal maar als ik een hoop fansites mag geloven zou de opbouw van de plaat zowel voor- als achteruit te interpreteren zijn en hangt het artwork hangt daar dan ook weer mee samen. Tekstueel gaat het vrij hemels/zweverig (Fear Inoculum, de angst overwonnen door het 'gevaar' te omarmen/injecteren, Pneuma over de geest) via nummers over ouder worden naar uiteindelijk de negatieve kant (culling voices, negatieve stemmen/gedachten) tot pure woede en onmacht tegen alles en iedereen (Tempest) . Ik vind het daarbij wel opvallend dat hoe verder je op de plaat komt, hoe meer Tool weer klinkt als in de boze beginjaren, terwijl het eerste deel beter aansluit op 10.000 days.
Het middenstuk Descending zou het stuk zijn waarin je afdaalt/af kan dalen' van het positieve naar het negatieve. Maar het nummer heeft eerder ook wel a/descending geheten dus wellicht kan je niet alleen afdalen maar ook weer stijgen? Of dit nu allemaal klopt of niet (er zijn waarschijnlijk wel meer lagen en interpretaties dan slechts deze) , er is wel duidelijk een hoop tijd en werk in gestoken. Daarom toch een half punt erbij en wie weet wat nog komt.

avatar van ni slecht
2,0
Een echt onomstreden, retestrak toolalbum dat na 13 jaar komt zou normaal nooit door een lana del rey -die rond dezelfde tijd uitgebracht werd- mogen ingehaald worden op de rotatielijst. Het zegt iets over Lana, maar helaas ook over dit album van Tool.

avatar van Edwynn
4,0
In de billboard 200 ook alweer gezakt naar de 7e plek. Wat een onmenselijke baggerplaat is het ook zeg!

avatar van Jazper
3,0
ni slecht schreef:
Een echt onomstreden, retestrak toolalbum dat na 13 jaar komt zou normaal nooit door een lana del rey -die rond dezelfde tijd uitgebracht werd- mogen ingehaald worden op de rotatielijst. Het zegt iets over Lana, maar helaas ook over dit album van Tool.


Lijkt me vooral ook iets te zeggen over de smaak van de Mume'er eigenlijk.

avatar van ni slecht
2,0
Edwynn schreef:
Wat een onmenselijke baggerplaat is het ook zeg!


Het contrast tussen jou waardering en uitspraak over deze plaat is behoorlijk groot. Of wil je mij woorden in de mond leggen?

avatar van Johnny Marr
4,5
ni slecht schreef:
(quote)


Het contrast tussen jou waardering en uitspraak over deze plaat is behoorlijk groot. Of wil je mij woorden in de mond leggen?

Het heet 'sarcasme'

avatar van Eppers
5,0
Descending kon wel eens het beste Tool-nummer van de laatste 13, wat zeg ik, 22 jaar zijn.


avatar van davevr
2,5
Ik vind dit echt niet zo goed eigenlijk. Durf het bijna niet te zeggen. (Ik vind Lana del rey ook niet zo goed hoor.) Ik hoor niets vernieuwend, beetje Massive attack ten tijde van Mezzanine met momenten gemixt met prog rock, gebaseerd op nu-metal. Even relevant voor mij als een nieuw King Crimson-album. Klinkt als een plaat waar 20 jaar aan gewerkt is. Overwerkt. Overgeproduced. 130 lagen en alles behalve spontaan.

Recht in het straatje van de Tool-fans. Wat Jungiaanse filosofie er door gooien en zo.

Maar ik kan dus echt geen reden bedenken om dit nog eens op te zetten.

avatar van Kronos
5,0
Bij mij is de enige reden om het niet nog eens op te zetten dat ik het wat wil sparen. Ik moet mezelf een beetje bedwingen om het niet elke dag te draaien want zo verslavend is het. En nu het toch weer door de woonkamer klinkt kan ik maar amper geloven hoe intens ik de muziek nu al koester, terwijl die nog maar drie weken deel uitmaakt van de muziekgeschiedenis.

avatar van smash016
4,0
smash016 schreef:
(quote)

Is me nooit opgevallen, welk riffje?

Ik wacht nog op je antwoord... In other news, de arpeggio in de intro van Descending is bijna identiek aan die van Wings for Marie, en je hoort ook dezelfde "vleugels" links en rechts als je goed luistert.

Of hoor ik spoken?

avatar van ProGNerD
5,0
Kronos schreef:
Bij mij is de enige reden om het niet nog eens op te zetten dat ik het wat wil sparen. Ik moet mezelf een beetje bedwingen om het niet elke dag te draaien want zo verslavend is het. En nu het toch weer door de woonkamer klinkt kan ik maar amper geloven hoe intens ik de muziek nu al koester, terwijl die nog maar drie weken deel uitmaakt van de muziekgeschiedenis.

Heel herkenbaar. Het laatste stuk van Invincible bijvoorbeeld waar de ritme-sectie zo super strak even helemaal losgaat na de break mag voor mij eindeloos doorgaan...

avatar van horizon
5,0
smash016 schreef:
(quote)

Ik wacht nog op je antwoord... In other news, de arpeggio in de intro van Descending is bijna identiek aan die van Wings for Marie, en je hoort ook dezelfde "vleugels" links en rechts als je goed luistert.

Of hoor ik spoken?

Lijkt inderdaad op de vleugels uit Wings. En zal ongetwijfeld de bedoeling zijn.

avatar van Sandokan-veld
2,0
Er kan een hoop veranderen in dertien jaar. Voorbeeld: Sandokan kocht de vorige drie elpees van Tool op de dag dat ze uitkwamen, maar merkte het bestaan van deze pas bijna twee weken na de releasedatum op (‘Is dan toch nog snel gegaan, he?’, is de grap die op mijn lippen ligt).

Dingen kunnen ook heel erg hetzelfde blijven in dertien jaar. Voorbeeld: Tool. Die dudes gaan doodleuk verder met priegelen en preken waar ze in 2006 waren opgehouden. Adam Jones beweerde in een interview dat Fear Inoculum ‘very different’ was dan hun vorige platen, maar je moet toch wel een expert zijn in wishful thinking om hier veel artistieke ontwikkeling in te horen, sorry hoor.

Priegelen: ellenlang gebrei met zoemende gitaarlijntjes en polyritmes, steevast opbouwend naar muren van spierballenprog. Want: ze zijn wel spiritueel, maar geen mietjes. En: nadenken over het bestaan is best wel heftig, hoor! Vijf seconden na de start van de plaat dacht ik al: Ah ja, typisch Tool. En een uur later denk je dat nog steeds. Een formule voor megasucces, blijkbaar. Vooral de bassist moet echt leven in een soort testosteron-versie van Nish Kumars ‘Drummer From Coldplay’- skit.

Preken: Ja, wie heeft Maynard James Keenan eigenlijk verteld dat hij benoemd is tot spirituele goeroe van de rock? En op basis waarvan? Zou ik dertien jaar geleden nog onder de indruk zijn geweest van new age-tegeltjeswijsheden als: ‘We are born of one breath/ one word/ we are all one spark’? Nu denk ik al vrij snel: 'spreek voor jezelf, makker.’ Even later mekkert Keenan over een ‘Warrior/ struggling/ to remain/ consequential’. Dat is meer de spijker op de kop, althans, als je ‘warrior’ leest als ‘uitgezakte wijnboer met een te hoge dunk van zichzelf.’

Ik heb een paar dagen serieus overwogen om de minimale score te geven, maar dat zou Mume-onwaardig zijn (mijn oude rock-maatjes zullen me bovenstaande sowieso wel niet in dank afnemen, maar het zij zo). En Tool kan er natuurlijk ook niet zo veel aan doen dat mijn smaak in dertien jaar zo veranderd is. Toch zegt mijn gevoel me dat, als ik nog wel fan was geweest, ik alsnog ernstig teleurgesteld zou zijn geweest in een band die na dertien jaar komt aankakken met zo’n schaamteloze en humorloze zelfparodie.

(‘Maar Sandokan, je moet de plaat nog dertig keer luisteren/ mediterend op een berg in Nepal/ eerst je anus-chakra goed uitspuiten.’
‘Nah, dank je, jongens, pas.’)

avatar van legian
5,0
Oef het is wel een hele lastige opgave om hier favorieten van te kiezen zeg. Het slepende Pneuma weet zich elke keer weer bikkelhard in mijn gehoor te vestigen. Invincible grijpt elke keer weer aan en doet denken aan de trance vibe die het live overbracht. Datzelfde geld ook voor Descending wat ook elke keer weer kippenvel weet te geven. Of toch 7empest waarbij ik elke keer weer het idee heb dat de tijd lijkt te verdwijnen.

Voor het eerst heb ik bij een Tool album echt het idee dat het volledig een geheel is. En net zoals Lateralus en 10.000 Days weet Fear Inoculum mij ook weer volledig mee te nemen in een prachtige reis. Anderhalf uur duurt de plaat en nog duurt het me nog niet lang genoeg.

Fear Inoculum is optimaal genieten. Of ze hier ooit een opvolger voor maken boeit me niet eens meer. Voor mijn muzikale brein is dit gewoon perfectie. Magistraal.

avatar van Ernie
3,5
Dank je Sandokan-veld
Toch al goed gelachen met sommige recensies hier?

Ook bij legian vind ik raakpunten hoor maar ik zit echt pal tussen de 2 uitersten. Het klinkt allemaal best wel lekker maar nergens, en dan ook echt nergens, haalt deze FI het niveau van voorgaand werk. Ik schaf mij het album sowieso nog aan maar concurrentie voor de andere schijfjes wordt het niet. En het riedeltje dat het allemaal niet hetzelfde moet blijven, dat bands moeten evolueren of dat ze juist in hun eigen muzikale universem genialiteit creëren kan best zijn maar dat verandert niets aan het saaie gevoel dat ik bij veel nummers krijg. Te lange opbouwen, niet urgent genoeg en ik mis Maynard zijn echte Toolzang. Dit is echt wel buiten de op 1 hand te tellen "uithalen" een vocale kopie van A Perfect Circle. Te soft, te weinig weerhaken. Daar wringt het vooral bij mij vermoed ik. Het titelnummer en Pneuma vind ik wel echt sterk, net als 7empest. De rest is zozo met een paar sterke momenten.

Het bevestigt mijn gevoel dat ik al live op Werchter had. "hey een beetje van een rustpunt nummer" dacht ik bij descending en invincible. Moet het per se harder,? Nee, maar dit is het ook niet voor mij. De bizarre tussenstukken zijn ook niet de delen van de plaat die het gaan verbeteren voor me.

Op een berg in Nepal ga ik dit niet beluisteren maar thuis geef ik het nog wel wat draaibeurten. Vrees alleen dat er maar weinig meer gaat veranderen

Gast
geplaatst: vandaag om 19:47 uur

geplaatst: vandaag om 19:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.