Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

Ja , die Toplijst moet je ook met een korreltje zout nemen; het is met name een populariteitslijst....

Ik heb voor het eerst echt een Rolling Stones cd beluisterd. Ik had natuurlijk al een paar bekende nummers staan op mijn pc, maar een album had ik nog niet. Ik was totaal verrast van de sound van the rolling stones. Het is helemaal anders dan dat ik verwacht had. Maar wel een zeer sterk album!

4*

Exile als eerste Stones-album...

Tjah ik beluister natuurlijk eerst het beste album

Wat een hoop positieve berichten hier bij dit Stones album , ik heb hem vandaag wel 3 keer gehoord .
Ik vind er geen bal aan .
2 sterren .

Dit is waarschijnlijk hun meest muzikale en knapst gemaakte album.

Het creatieve en muzikale hoogtepunt van de Stones. Opgenomen in een kasteel in de buurt van Nice, voormalig hoofdkwartier van de Gestapo. ( Volgens Keith lagen de originele vloerkleden met swastika-symbolen nog in de vertrekken.) In een roes van drank, drugs, wanhoop en vervreemding ontstond een meesterwerk, een perfecte mix van blanke rock, blues en zwarte soul en gospel, wat de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.

Aangezien de cd's van de Rolling Stones toch alleen duur te verkrijgen zijn en ik deze nog niet had, heb ik er meteen wat meer geld tegenaan gegooid en 'm op gekleurd dubbel vinyl gekocht.

foto

Is dit nu de allerbeste cd van de allerbeste rockgroep aller tijden en dus de allerbeste cd ooit?

De vraag speelt al enige tijd door mijn hoofd, bij alle keren dat ik de cd de afgelopen maanden regelmatig heb gedraaid.

Is dit het dan?

Als je alle commentaren mag lezen lijkt het er wel een beetje op. Ik vind uiteindelijk van niet.

Ik hoor veel te veel pianootjes (dat gaat dan nog) en saxofoons die ik eigenlijk helemaal niet wil horen bij de Rolling stones. Ook op Stones niveau vind ik wel een paar andere cd's beter.

Ik vind het eerlijk gezegd zelfs een beetje aan de tamme kant.
Shine a light en Happy, dat mag toch eigenlijk niet op zo'n bewierrookte plaat?

En ik mis ook een klein beetje de vuile rock, zoals op Some girls. Het begin is goed met Rocks off en een aantal andere nummers die iets boven het Stones maaiveld uitsteken (Tumbling dice).

Maar pas ná Happy vind ik de cd dan wat beter worden (natuurlijk exclusief Shine a light). Per saldo is Exile on Main St. mij teveel doorsnee. Echt slecht is het natuurlijk ook niet, maar het is ook zeker niet hemelbestormend.

Ik kan er nog een leuke 40 minuten versie van branden, dat wel.

Nu ga ik vast met iedereen ruzie kregen, want dat zeg je natuurlijk allemaal niet, over zó'n algemeen erkend meesterwerk.

Maar mijn musicmeter-eed (te allen tijde eerlijke beoordelingen) laten mij geen andere keuze.

Ruzie? Nee hoor, iedereen mag een eigen mening hebben, toch?
Neemt niet weg, dat je hartstikke ongelijk hebt.

Dat lijkt mij eerlijk gezegd niet zo'n snuggere ingesteldheid om naar muziek te luisteren: Dit zou de allerbeste cd van de allerbeste rockgroep aller tijden en dus de allerbeste cd ooit moeten zijn.

Ik luister gewoon naar de muziek en die vind ik keigoed.

Trouwens klopt je gevolgtrekking vanuit de gegevens die je aanneemt niet. Als The Rolling Stones de allerbeste rockgroep zouden zijn impliceert dat niet vanzelf dat ze ook het allerbeste album ooit gemaakt hebben.

Scherp



Ik vind deze juist goed door de piano en de toeters.
Een grote inspiratie van de Stones was, behalve de R&B van Berry en de Bleus, Soul: Otis Redding of Don Covay, (waar mick Jagger zijn zang inspiratie vandaan haalde).
Die toeters op deze plaat zijn daar een voorbeeld van.
Verder vind ik deze plaat een goede mix van Rock, Blues, Country, en dus ook Soul.
Happy was (en is) Het lijflied van Richards. Luister maar eens goed naar de tekst; Kietch Richards in a Nutshell.

Nee, daarom zet ik ook grote vraagtekens!

Lijflied zegt nog niets over goed en slecht. Can't be seen van het Steel wheels album (eerste wat even in me opkomt) is gelijk al een stuk beter, qua Richards.

Berichten over taal en/of redenering verwijderd. De stelling van Musician had wel een iets leukere discussie verdiend zeg....

Juist door de mengeling van verschillende stijlen is deze plaat zo goed geworden .
The Stones stoeiden natuurlijk al op voorgaande platen met country ,gospel , soul en de geliefde blues . Hier wordt dat , omdat het een dubbelaar is en dus ruimte ,nog even net iets meer benadrukt .
Ik kan niet anders stellen dat zij met vlag en wimpel slagen .
De nummers hebben stuk voor stuk flair , meestal ijzersterke melodieen en Mick en Keith zingen hier fantastisch samen .
En dan nog het pure geluid . Alle aanvullingen van blazers en pianostukken komen hier perfect tot hun recht . Juist omdat de produktie lekker los en open is .
Ik vind tenslotte ook dat Mick Taylor hier nog perfect samenspeelt met Keith .
De flair die ik bedoel mis ik op de door kennelijk velen bejubelde opvolger Goats Head Soup .
Deze klinkt in mijn oren minder geinspireerd en een stuk zakelijker .
Maar musician je verklaart duidelijk wat je er van vindt en we kunnen nu eenmaal niet van alles hetzelfde houden .
Jij bent ook niet wild van Black & Blue . Juist dat vind ik weer een aardige opleving van de groep .

Het is vooral de sfeer die het hem doet : the Stones klinken hier los en ongedwongen, het spelplezier en de passie spatten uit de boxen, het is een album dat een slechte dag weer goed maakt. "Goats Head Soup" klinkt inderdaad zakelijker en ook somberder en spreekt mij daarom iets minder aan maar ik vind het ook een sterk album.

Ja.

Musician vindt toeters (saxofoon) en bellen (piano) niet leuk, anderen wel.

Dat belooft en verdient een leuke discussie.

Ja, en ik begrijp er nog steeds niets van.

Een klassieker, zeker van de Rolling stones, dan moet er toch iets zijn van "De vonken spatten er van af", "de emoties gierden door je keel" en "helemaal weggeblazen door het magistrale gitaarspel van..........."?

Bikkel komt nog eens met het slappe Black and blue, een plaat die vol staat met Hey negrita, Cherry oh baby en Melody.

Deze nummers zijn toch een belediging voor een band die als titel draagt dat ze de grootste rock & roll band van de wereld zijn? Wat is dat toch?

Vuile, en als het kan toch wat stevige rock, dát is toch wat je mag verwachten bij de Rolling stones? Toch in ieder geval minimaal de helft van de plaat, zoals op Some girls.

Goats head soup en It's only rock & roll voldoen met nummers als Star star, Silvertrain en het nummer It's only rock and roll in ieder geval voor een deel aan de eisen.

Exile on main st. heeft er in ieder geval veel te weinig van, zeker voor een dubbele plaat.

Sorry... Exile té weinig Rock N Roll..??

Wie weet...maar het gaat dan in ieder geval over muziek.

Dat kan. Ik kan sowieso de Stones nummers waar Richards zingt altijd wel goed waarderen.
Deze vind ik goed door de hierboven genoemde "losse" productie, en (jawel) de blazers.
Vroeger luisterde ik de Stones voornamelijk voor de ranzigge Rock&Roll.
Wat dat betreft ben ik nu momenteel deze aan het luisteren: The Beasts of Bourbon - Lit... (De Stones na een ernstig auto ongeluk!)
Tegenwoordig hoor ik bij de Stones liever de Soul roots terug.

Op '' Exile'' blijkt gewoon hoe goed de groep meerdere stijlen is gaan beheersen . Iets wat vanaf ''68'' al duidelijk werd .
Ik vind ze hier allrounder dan ooit . Met name de country en soul invloeden zijn hier perfect te horen .
Alleen al de opnameperiode bij Keith in de kelder in Frankrijk .(alle stonesleden woonden bij elkaar in de buurt die periode , of logeerden bij Keith)
Dat het zo'n goed album is geworden is eigenlijk opmerkelijk .
Keith drukte veelvuldig zijn snor om te scoren en in zijn riante villa was het voornamelijk een komen en gaan van notoire drugsfiguren .
De buren spraken er schande van .
Maar de muzikale inspiratie was er gelukkig . Keith kon het toen nog goed handelen allemaal .
Op de 2 opvolgende albums zijn het Jagger en Taylor die de kar trekken .

"Exile" is het vierde Stones-meesterwerk op rij, waar dat the Rolling Stones verschillende stijlen (rock, blues, country, soul en zelfs jazz) verwerkten. "Exile" is een groeiplaat maar na meerdere beluisteringen laat het je niet meer los.

Inderdaad Luc, dit een geweldig album en het is juist de mix van stijlen die dit album zo sterk maakt.

Toch m'n stem maar verhoogd naar 4*, als blijf ik vinden dat het zonder al die blazers en koortjes een beter album was geweest. En Shake Your Hips en Just Want To See His Face vind ik niet om aan te horen.

Zeer lekker album, met als favoriete songs Rocks Off, Sweet Virginia, Happy en Shine a Light.

Grappig dat vind ik nou juist de twee beste nummers van Exile.

sweet virginia is ademloos mooi ,

misschien is dit waar rock over gaat ,

got to scrape the shit right of me shoes !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Grappig inderdaad, ik ben voornamelijk fan van de Stones als rock/bluesband, en ook de country-nummers vind ik erg goed. Maar als ze met soul/gospel/funk/disco komen, dan haak ik af.

Mijn favoriete nummers van Exile zijn Rocks Off (jammer van de big-band blazers) en Rip This Joint.