Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

Vind het niet eens gek. Street Fighting Man is ook zo'n nummer tegen de gevestigde orde

Ja, die hoort er inderdaad ook nog tussen; kwam er even niet op.

De fans worden opgedeeld in kampen, en dat is precies hefzelfde als wat de pers bijna een halve eeuw geleden ook deed. Het gaat denk ik veel verder dan dat. De invloed van The Rolling Stones moet niet worden overschat omdat zij vooral in diezelfde media zijn gepresenteerd als tegenhanger van The Beatles.

Ben ik niet helemaal met je eens. The Stones hebben maatschappelijk een redelijk grote invloed gehad. Meer dan The Beatles ramden zij de sexuele revolutie er door heen, middels suggestieve nummers als Let's Spend The Night Together en Satisfaction. Het was de eerste band die een middelvinger opstak naar de gevestigde orde dmv zeer lang haar, kleding en natuurlijk de muziek. Zonder The Stones hadden alle mannen nu nog dagelijks met een stropdas om rondgelopen

Maar nu weer terug naar de plaat zelf.

Ik wil de sexuele revolutie niet groter maken dan die is, maar hier overschat jij de invloed van The Rolling Stones schromelijk, want waar waren The Stones in the summer of love van 1967? En wie verzorgde de soundtrack van die bewuste zomer?

De zomer van 1967 hadden The Stones aardig wat problemen met de Engelse justitie ivm de drugsinval op Redlands, het buitenhuis van Keith. Als justitie daar een avondje eerder was gekomen had ook ene meneer G Harrison een probleem gehad. Ook Brian stond terecht voor drugsbezit in die tijd. Eind dat jaar kwam Satanic Majesties uit, een achteraf tamelijk onderschatte LP. .

Met de zoetigheid van menig Beatleliedje en het aannemen van de OBE hadden de 4 uit Liverpool zichzelf aardig belachelijk gemaakt. St Pepper mag dan de soundtrack van die zomer zijn, de hippies hadden veel meer op met The Stones, die net als zij tegen de gevestigde orde aanschopten. Legendarisch tv-interview die zomer met Jagger die de vloer aanveegt met het etablishment.

Alleen We Love You/Dandelion werd die zomer uitgebracht, dat in Nederland netjes op nr. 1 belandde.

Ik denk dat jij je feitjes nog eens moet langs gaan..

ik ben het wel met snakeskin eens. Tuurlijk zullen de stones wel wat invloed hebben gehad op het hele gebeuren in de jaren 60. Maar hun imago was natuurlijk ook voor een groot gedeelte bedacht door hun manager. Die vond dat de stones juist de tegenhanger moest zijn van de beatles. Ach dat verhaal is wel bekend. Maar was jagger/the stones nu werkelijk een figuur/band die een hoop wilde veranderen? Ik twijfel daar zwaar aan. Om niet te zeggen onzin.

Inderdaad, ik heb niet het idee dat ze ook maar enigszins bezig waren om te proberen de wereld te verbeteren.
Maar iemand nog een leuke anekdote over Exile?

Hoef geen feitjes na te kijken. Ik was er niet bij maar er zijn naslagwerken zat waar eea het in terug te vinden is.


Kijk de DVD Stones in Exile maar hoe het album tot stand is gekomen

Mmm volgens tony sanchez wilde kief op een gegeven moment alle onkosten wel vergoed krijgen. Dat hield in dat mick en co moesten betalen voor onderdak en ontbijt ha plus ......? Vergeet niet dat deze plaat is opgenomen in de kelders van kief zijn gehuurde franse villa. Wat er van waar is geen idee ik was er uiteraard helaas niet bij he he? Geinig boek trouwens van spaanse tony

Dat boek van Sanchez is weliwaar wat aangedikt, maar wel erg leuk geschreven.

Het villa-verhaal klopt. Exile is voor een groot deel in Nell Cote opgenomen. Veel drank, drugs, mooie meiden en het onstaan van erg goeie muziek!

Hier het interview van Jagger uit 1967...

YouTube - World In Action - Mick Jagger - 1967 - Part One of Two

NellCote...

YouTube - The Rolling Stones - Stones in Exile trailer

Ik snap niet hoe je reactie aansluit op mijn reactie.. ik had het er over dat ik vind dat de Stones geen wereldverbeteraars waren. En de DVD van Exile heb ik meerdere malen bekeken

Was geen reactie op jouw post, maar op die van Snakeskin .


The Stones waren zeker geen wereldverbeteraars. Er moest alleen tegen de heersende normen en waarden cq gevestigde orde worden aangetrapt. Aangespoord door hun eerste manager, Andrew Oldham en de rebelse Brian Jones, degene die op zijn 14e al vader was en uiteindelijk na zijn dood uiteindelijk vader van 6 onwettige kinderen bleek te zijn.

Dad deed Brian Jones vast niet om tegen de gevestigde orde aan te trappen. En al helemaal niet om een seksuele revolutie te ontketenen. Maar ik kan het mishebben natuurlijk.

Ik vind Tumbling Dice een zwaar overschat nummer. Als dat het beste nummer is van deze cd, weet ik het niet. Ik heb hem besteld, maar ik geloof dat het album een tijdje duurt voordat je gaat inzien dat die goed is? (in tegenstelling tot sticky fingers)

Geen last van gehad. Tumbling Dice was de single van het album en die wijkt iets af van het meer bluessy, spooky/rock spul wat je verder zult aantreffen.
Maar je moet denk ik niet afgaan op enkel Tumbling Dice. De plaat zit vol highlights...... als het kwartje valt natuurlijk.
Wat mij opvalt is dat een aantal users meer gaan voor latere platen als Goats Head Soup (1973) en It's Only Rock 'N Roll (1974.)

Maar voor een rauwe pure en oprechte plaat is dit het Stones album die je in de collectie moet hebben.
Zeker als je Sticky Fingers ook kunt waarderen.

Helaas ben ik dat niet met je eens, Bikkel2. Waar ik SF tot één van de beste RS-platen reken, kan deze dubbelaar me maar niet overtuigen. Van de "grote 4" (BB, LiB, SF en EoMS) vind ik deze veruit de minste. Waar dat nou aan ligt; ik weet het niet, ik krab me al 34 jaar aan mijn kin.

Ik mis iets specifiek RS-achtigs. Misschien is dat dé reden. Zo snel kan ik geen betere omschrijving verzinnen. Of vind ik het geen coherent album .... ? Dat is het waarschijnlijk.

Na 34 jaar zou ik de moed ook wel opgegeven hebben Zephyr. En je hoort het meer hoor, bij sommigen lijkt het kwartje niet te vallen.
Er hangt een soort vrijblijvend sfeertje rond dit album en daardoor klinkt het misschien wat minder coherent.
Feit is dat het een moeizaam tot stand gekomen plaat is.
The Stones vestigden zich in Frankrijk wegens belastingperikelen, en besloten werd om in Keith's kelder de plaat op te nemen, waar het erg vochtig en warm bleek te zijn.
Keith was erg into heroine rond die tijd en alles leek om heen gebouwd. Jagger bleef ook wel eens dagen weg om bij kersverse vrouw Bianca te zijn.
Het was op zijn zachts gezegd nogal chaotisch, want in huize Richards kwam allerlei gajes opdraven wat dan weer de nodige consternatie opleverde.

Kortom het zijn nooit gunstige omstandigheden geweest om een album op te nemen.
Maar de songs mogen er zijn en voor een dubbelaar(vind ik dan) is het vanaf het begin tot het einde genieten geblazen.
Terecht dat het uiteindelijk zijn status verdiende als meesterwerk.
Toendertijd kreeg opvolger Goats Head Soup een stuk betere kritieken...... tja en dat snap ik dan weer niet.

Alle platen tussen 1968 en 1989 (rest ken ik nauwelijks) hebben wel een paar goeie nummers, maar ook een heleboel zwakke. Deze boeit me als geheel veruit het meest. De sound, de gedrevenheid, het intense en zweterige sfeertje.... Ijzersterke nummers ook, als Rocks Off, Loving Cup, Soul Survivor, Tumbling Dice. Een meesterwerk, inderdaad. Eigenlijk zou ik genoeg hebben aan Exile en Forty Licks.

Wat me opeens ook opvalt bij dit album, is dat er geen echte Stones-krakers op staan. Kijk maar eens hier op MuMe naar de persoonlijke top-10's, en je komt opvallend weinig EoMS-nummers tegen. En dat terwijl het toch het hoogst genoteerde RS-album in de MuMe top-250 is !

Ook bij de artiesten-KO kwamen de nummers van deze platen niet echt ver.

Mijn favorieten hier zijn wel een beetje inwisselbaar. Geen uitgesproken favoriete songs zelfs.

Zal het toch met de eenheid te maken hebben. Het is verzameling songs die de tands des tijds uitstekend heeft doorstaan en nog altijd gehoord mogen worden.
De Buurman heeft helemaal gelijk; Het is de unieke intense sfeer die het 'm doet.
Veelal songs die Jagger en Richards en her en der Taylor met een acoustisch gitaartje hebben bedacht.
De produktie is bewust sobertjes en dat past het best bij The Stones.
''Exile'' is een soort van bijbel gebleken voor talrijke bands nadien.Met de Black Crows voorop.

Maar het is niet makkelijk om favo's aan te wijzen hier.
Misschien valt de keuzes makkelijker op andere, ook mindere platen. Daar vallen de hoogtepunten misschien meer op tussen de zwakkere broeders.
Zwakke broeders hoor ik hier, als had ik nooit een 5 gegeven.

Het vreemde is dat de stones live ook nooit al te veel nummers van exile gespeeld hebben. Eigenlijk staan er ook geen echte hits op. Waarschijnlijk de reden dat mick en co live deze plaat behoorlijk links laten liggen. Live zijn de stones een grote voorspelbare jukebox geworden. Athans dat is mijn mening

Totaal niet mee eens, want ze hebben door de jaren heen juist vele songs van dit album live gespeeld. En niet één keer, maar vele malen tijdens diverse tournees tussen '70 - '10 gespeeld.

Even een paar op een rij: Rocks Off, Rip This Joint, Shake Your Hips (vast onderdeel in de setlist van de 78-tour), Tumbling Dice (behoort zo'n beetje tot de standaard in de setlisten), Sweet Virginia (ook in '90 en '00 vele malen gespeeld), Happy (behoort tot Keith's standaard bijdrage), All Down the Line, Stop Breaking Down (in de 90's weer helemaal hot geworden), Shine a Light (Stripped-tour, maar zelfs ook een documentaire naar genoemd...).

Naast nog een paar die wel eens voorbij zijn gekomen, zeker wel 9 tracks die regelmatig terugkomen. Misschien teleurstellend omdat er 18 tracks op het album staan .

Klopt, er worden regelmatig songs gespeeld van Exile. Juist de laatste jaren spelen ze af en toe weer wat spul die je niet zou verwachten. Alleen ik vind The Stones niet zo heel erg goed meer live.
Vroeger waren ze in staat studionummers op goede live avonden zoek te spelen, maar die tijd lijkt voorbij.
Jagger vermijd de hoge noten en Woody en Keith maken er te veel een rommeltje van.
Maar goed, dat is een ander verhaal.

De jaren eind 60 en 70 + de Urban Jungle-tour in 89/90 zijn voor mij de beste concerten uit hun lange loopbaan. Na Voodoo werd het minder en kwam het op mij over alsof 'ze het kunstje weer moesten uitvoeren'.

Aan dit album heb ik lang moeten wennen of (zoals zovaak op MuMe wordt gebruikt) het kwartje viel in het begin niet. Ik vond het behoorlijk afwijkend van wat zij ervoor en erna hadden uitgebracht. Toch werd dit uiteindelijk één van mijn lievelingsalbums, toen ik de nummers ook live had gehoord. Er staan echt steengoede nummers op en af en toe één grote jamsessie. Nadat de deluxe-editie uitkwam, heb ik het ook weer nieuw leven ingeblazen door het regelmatig weer te draaien.

"Exile on Main St" behoort tot het befaamde rijtje van de grote vier album ("Beggars Banquet", "Let it Bleed", "Sticky Fingers" en "Exile on Main St") van The Rolling Stones. Ze ontlopen elkaar naar mijn mening qua niveau niet heel veel. De feel vind ik wel degelijk anders op "Exile on Main St" in vergelijking met bijvoorbeeld "Beggars Banquet" en "Let it Bleed". Ik hoor nog steeds de invloeden uit de blues, country en rootsmuziek in het algemeen, maar op "Exile on Main St" vind ik dat het geheel wat overgoten is met een vurig rocksausje. Het tempo ligt over het algemeen wat hoger, de gitaren klinken wat vuiger en steviger. Hoogtepunten voor mij zijn het fantastische "Tumblin' Dice", "Sweet Virginia", "Ventilator Blues" en "Shine a Light". Maar eigenlijk is deze hele plaat van begin tot eind gewoon goed en vooral erg consistent. En dat is knap, gezien het aantal nummers. The Rolling Stones weten 18 nummers lang de aandacht vast te houden, en ondanks dat mijn persoonlijke voorkeur iets meer uitgaat naar een plaat als "Let it Bleed" vind ik "Exile on Main St" van vergelijkbare klasse en is het terecht een mijlpaal in de muziekgeschiedenis.

Heerlijk loom nummer, maar inderdaad niet het beste nummer van de plaat.

Dat snap ik, anders had je jezelf wel Tumbling Dice genoemd.

Tumbling Dice is één van de mooiste liedjes die ik ken. Vroeger mochten zogenaamd Bekende Nederlanders hun 3 favoriete liedjes laten horen op Radio 3, om 11 uur. Misschien bestaat dat nog wel, geen idee. Altijd gedacht: als ik ooit die kans krijg, start ik met Tumbling Dice. Nu zou ik waarschijnlijk Gimme Shelter noemen.

met zoveel nummers moet er wel iets goed tussen zitten, de eerste 3 zijn uitstekend, casino gaat, tumbling iets minder;tot I just wanna see.. is het goed;nr 13 & 14 weer een stuk minder;de rest is weer goed. het zit eigenlijk tussen 3.5 en 4.0 in. maar voor de prijs van één cd krijg je een dubbel lp. niet verkeerd toch?