King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Ik heb er nooit aan kunnen wennen en op LP was ie ook makkelijk over te slaan natuurlijk ..........

Ik heb meer met Moonchild dan de gemiddelde gebruiker, zo lijkt het. Tuurlijk, in de laatste 10 minuten van het nummer zit er praktisch wel geen structuur, maar dat versterkt juist de dromerige, oneindige sfeer die het nummer oproept, en daar heb ik helemaal geen probleem mee. Ik gebruik de laatste weken altijd mijn MP3 voor achtergrondmuziek bij het slapengaan en deze is daar dan ook al meerdere keren in voorgekomen. Het is zo onconventioneel als maar kan zijn en dat is juist de charme ervan.

De meest vooruitstrevende plaat ooit gemaakt, Een heerlijk rauwe plaat met een liefelijk randje (moonchild).

Ik keek gisteren de film Children of Men en hoorde daar een nummer wat ik niet kende, het bleek The court of the crimson king te zijn, gelijk even opgezocht en wat blijkt het hele album is waanzinnig,dat dit al in 69 is gemaakt, onvoorstelbaar knap.

Precies, ik wilde het net gaan posten.

http://www.musicmeter.nl/album/85840

En hier is de soundtrack!

Children Of Men is wat mij betreft 1 van de allerbeste films van de laatste jaren, met een aantal van de allerbeste scenes ooit, sommige in 1 keer opgenomen (die scene in die auto, met die motoren in het bos...fenomenaal !)

Volgens mij is de regisseur een groot muziekliefhebber, want er zit ook een scene in gefilmd bij Battersea Power Station...compleet met groot opblaasvarken (knipoog naar Pink Floyd), direct na die scene waarin je King Crimson hoort.

Hoewel ik stevig verankerd ben in jaren 60-70 muziek, had ik King Crimson nog nooit gehoord. Daar heb ik nu verandering in gebracht. Leuk dus, om een album dat als een klassieker gezien wordt, gewoon voor de eerste keer te horen. Ik ga me ook wagen aan andere KC-albums - naar ik begreep is dat niet altijd bepaald easy listening, maar zeker interessant - dus ik ben benieuwd.

In The Court Of The Crimson King vind ik fenomenaal, overdonderend, veelzijdig - dus bepaald geen miskoop.

Echter, ik ben de zoveelste die er een probleem mee heeft zie ik, maar dat gefröbel op Moonchild ontsiert behoorlijk en dat vind ik oprecht jammer. Zo te lezen bestaan er fans van; vooralsnog zet ik het onder de noemer "pielerige interessantdoenerij", kijk-ons-eens-experimenteel-doen, of zoals George Harrison het zo fraai uitdrukte: "I avant-garde a clue".
Misschien is het ook een kwestie van wennen - in de juiste gemoedstoestand kan ik gepiel en gefröbel van The Grateful Dead tenslotte ook waarderen. Euh, soms.

Gelukkig is dat maar een deel van 1 van de songs; de andere vier (alsook het eerste deel van Moonchild) maken het ruimschoots goed, maar da's de reden dat ik de plaat geen 5 sterren geef.

Niettemin: geweldige muziek en ik ben erg benieuwd naar de volgende platen. In The Wake Of Poseidon en Red zijn ook binnen.
4.5****

Legendarisch album. En heel goed.

4 sterretjes

Je bent niet de enige hoor

Over dit album: Ik vind het erg goed, ik houd wel van het sfeertje wat de nummers uitstralen.

Zijn er nog andere King Crimson aanraders?

Starless & Bible Black, Red, Discipline...

En dat is nog maar het topje van een muzikale ijsberg.

Het hangt er maar net een beetje vanaf wat je al van King Crimson kent, aangezien vrijwel elk album weer grotendeels anders is dan de voorgaande...

Red is inderdaad ook héééémels!

In The Wake of Poseidon vind ik ook heel goed, er wordt vaak gezegd dat het een kopie is van deze, dat vind ik helemaal niet, maar het kon wel van dezelfde opnamen zijn.

Inderdaad, zie het als dubbelalbum en de kritiek op 't tweede album zal een stuk minder zijn. Ik vind Poseidon niet erg onderdoen voor Court.

Robert Fripp wordt vooral genoemd als grote inspirator van dit album. Dit is m.i. deels terecht, want luister maar eens naar de drummer. Helaas is het drumwerk slecht gemixt in het eindresultaat, maar het was deze drummer die gezien werd als een van de grootste muzikale talenten. Zijn naam: Michael Giles. Wat kon die vent beuken. Helaas is hij na het 2e KC-album gestopt. Greg Lake, later van Emerson, Lake & Palmer, neemt zang en bas voor zijn rekening. Hoogtepunten: 21st Century Schizoid Man en The Court of the Crimson King.

Ik vind ITWOP veel droger en (vooral) scherper klinken. De productie lijkt veel meer op die van Lizard dan die van dit album.

Ik vind deze plaat juist erg straight forward en heel erg weinig "gefriemel"..

Foutje........ik zie het nu ; ik zit bij het verkeerde album te 'typen'..... (ik heb iets teveel zondagspilsjes gehad... )

Hoogstwaarschijnlijk bedoel je het tweede gedeelte van Moonchild?

Ik ken het album niet ; ik ga het binnenkort eens beluisteren (ik zit normaal niet zo in de 'prog- / art rock' , vandaar....).

Ik normaalgezien ook niet, maar dit vind ik toch prachtig. Het energieke van 21st Century Schizoid Man, het emotionele Epitaph en de meesterlijke titeltrack maken het. I Talk to the Wind is een aangenaam liedje waar de fluitsecties goed in het gehoor liggen en Moonchild is een ideale track om bij in slaap te vallen eigenlijk - en dat bedoel ik dus niet negatief.

Inderdaad.
Nog niet zo op gelet.
De stijl van ITWOP lijkt wel iets meer op dit.

ITWOP is dus maar een slap aftreksel van dit album dus?

Ik heb nu wel het goeie album voor me ; dat 1e nummer had na 3 minuten beter wat mij betreft gestopt kunnen worden...wat een 'getetter' (doet de term schizoïd wel eer aan ). Zo, nu een ander nummer, Moonchild.....oftewel , hoe krijg ik een album vol.... (interessantdoenerij / flauwekul). Nu ga ik even I Talk To The Wind beluisteren (hoezo schizofrene titel).....ik hoor in iig weer muziek, maar wel te saai in mijn beleving (die fluit; het lijkt wel een sprookje; of moet het dat ook voorstellen ). Epitaph....'the best yet' . Nu nog het titelnummer even "aanhoren"....lijkt qua akkoordenen sfeer op Epitaph. Teveel 'prog/art' hier en te weinig ROCK (voor mij dan natuurlijk )....ik snap dan ook nooit zo goed dat ze dit rock noemen, maar enfin.....liefhebbers , veel luisterplezier.. ...

King Crimson is uiteraard niet een bandje om zo tussendoor even te gaan beluisteren of op de achtergrond. Deze cd vind ik de moeite meer dan waard om een serieuze kans en daardoor meerdere luisterbeurten te geven. Ik vind dit zeker 1 van KC besten, vooral als je ziet in wat voor tijd het uitgebracht is. De jaren 60 was het nog. Als je dat in ogenschouw neemt dan vind ik deze plaat een stuk moderner klinken. Ik zal deze plaat gewoon een paar keer vaker gaan beluisteren een keer of 5, en hoor je de schoonheid er dan nog niet in terug, dan kun je er beter mee stoppen om deze plaat te gaan beluisteren. Muziek raakt je nu eenmaal of niet, en het maakt niet uit wat een ander daarvan vind of hoeveel mensen de plaat wel goed beoordelen. Persoonlijke beleving en smaak is uiteraard het allerbelangrijkste. Maar ik zal als ik jou was deze plaat zeker nog een paar serieuze kansen gaan geven. Zeker een muziekliefhebber als jij dat bent, raakt het je nog niet na 5 luisterbeurten, dan is het je ding inderdaad niet, maar dan heb je het tenminste wel serieus geprobeerd.

Mijn stuk was natuurlijk 'gechargeerd', maar ik houd er simpelweg niet zo van. Op zich is het wel goed gedaan en is het ook een invloedrijk album, maar het raakt me niet echt (afgezien van Epitaph en de titelsong enigszins). Bij sommige albums moet je idd. vaker luisteren, dat ben ik met je eens. Maar met mij en 'prog/art' zal het nooit wat worden (denk ik) ; ieder zijn smaak en veel luisterplezier.

Zo kan je toch niet serieus een album beluisteren.
Ik luister al 17 jaar naar deze plaat en ontdek iedere keer weer wat nieuws. Jij hebt het in 10 seconden doorgenomen met een van te voren ingenomen standpunt.
Waardeloos, bekritiseer het dan niet. Niemand die daar op wacht.

Dat maakt ook niet uit verder, het is alleen maar goed en bewonderingswaardig dat je het tenminste probeert en de moeite neemt om er naar te luisteren. Er moet toch iets geweest zijn waardoor dit album je aantrok waardoor je toch geinteresseerd geworden bent in deze plaat.

waar haal je dat?

Ik zei dat de muzikale stijl van ITWOP meer op deze lijkt maar de productie dus niet.
Ik heb ze gisteren naar aanleiding van dat bericht van Kaztor eens door elkaar beluisterd(wat ik normaal niet doe) en bleek daaruit dat In the Wake of Poseidon qua geluid oa scherper klinkt dan deze. Hier klinkt het wat afgeronder en voller, gezelliger.
Maar dat wil niet zeggen dat ik het een slap aftreksel zou vinden. Ik denk dat ik ITWOP een 4,5 heb gegeven.

YouTube - King Crimson - Moonchild

Zelf gemaakt, voor de mensen die niet zo van Moonchild houden. Enjoy!