Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

Lachende derde schreef:
Zoals je eigen composities.

Kronos schreef:

Richt zelf je aandacht eens op de muziek van meneer Wilson in plaats van op mijn persoontje en mijn muziekjes.

JB7x schreef:
De video van Self is dan wel weer fantastisch gedaan. Haalt mij ook over het rilletje van het zinnetje 'fucking clown' heen. Subliem rechtgezet

Steven Wilson - SELF (Official Video) - YouTube

Sparky schreef:
SW heeft in het verleden zelf aangegeven een beperkte zanger te zijn. Toen was het geen probleem en nu met een nieuwe sound blijkbaar wel?

Ik heb het album nu een paar keer beluisterd en ach, het is geen onaardige plaat. Het thema van het album, de kritiek op de consumptiemaatschappij en de afhankelijkheid van de technologie, doet me wel een beetje de wenkbrauwen fronsen bij het zien van de marketing om de plaat heen

Double-pack with a photograph
Extra track and a tacky badge

Marco van Lochem schreef:
Niet alleen de "future bites", teleurgestelde fans doen dat ook. Als mijnheer Wilson niet  binnen de door de fans aangegeven progressieve paden blijft, vallen ze over elkaar heen om bijtende en soms valse kritiek te leveren. En laat dat nu net datgene zijn wat de progressieve rock/pop zo aantrekkelijk maakt, in ieder geval voor mij.
Progressief is toch een ander woord voor toename, vooruitstrevend en dat is precies waar de inmiddels 53 jarige Brit Steven Wilson zich mee bezighoudt. Ontwikkelen en onderzoeken waar zijn eigen muzikale wortels liggen en welke stijlen hij kan implementeren in zijn muziek. En dat doet hij al sinds hij zijn band Porcupine Tree oprichtte en hij daarmee een reeks zeer boeiende en variërende albums uitbracht. Dat de multi instrumentalist een brede muzikale interesse heeft bewees hij zeker, wat mij betreft, met het project No-Man, dat hij samen met Tim Bowness in leven heeft geroepen. Met deze band maakte hij meer dan eens albums die je in de ambient hoek kunt plaatsen en het laatste album van No-Man, "LOVE YOU TO BITS" uit 2019 was zelfs zeer dansbaar en zou je onder de noemer electropop kunnen plaatsen.
Als solo artiest heeft Wilson zich er ook nooit makkelijk van af gemaakt en bracht tot nu toe 5 uiteenlopende albums uit en wat dat betreft past album # 6 "THE FUTURE BITES" prima in dat rijtje. In 42 minuten komen 9 nieuwe songs aan je voorbij, waarvan in maart 2020 het geweldige “PERSONAL SHOPPER” al uitgebracht werd, met het idee dat het album de oorspronkelijke release datum van 12 juni 2020 zou kunnen halen. Echter werd Wilson door de realiteit ingehaald en vanwege de coronacrises werd de release van het album uitgesteld.
Vrijdag 29 januari 2021, is het dan een feit. De opvolger van het in 2017 verschenen “TO THE BONE” is getiteld “THE FUTURE BITES” en laat een ander geluid horen dan op welke voorganger dan ook. De eerste 4 minuten zijn voor het erg korte “UNSELF” dat wordt gevolgd door “SELF”, dat in net geen 3 minuten laat horen wat je kunt verwachten op “THE FUTURE BITES”, dansbare electropop met een progressief sausje. “KING GHOST” begint met een apart ritme, dreigende zang, waarna Wilson met kopstem een prachtige melodie zingt, dat je als het refrein kunt bestempelen. Het tempo blijft rustig en na een gesproken deel komt weer het refrein dat wel in kop blijft zitten, een lekker oorwurmpje!
“12 THINGS I FORGOT” is misschien wel de meest toegankelijke en ‘normale’ song op dit album. Een typische Steven Wilson track, mooie melodielijn, drums, akoestische gitaar, bas en toetsen, prachtige vocale arrangementen en samenzang zorgen voor een aanstekelijke popsong, dat op een Blackfield album (een ander project van deze bezige bij) had kunnen staan, maar zeker ook op het laatste album van Wilson, het reeds gememoreerde “TO THE BONE”. “EMINENT SLEAZE” is een electro song, met veel gebruik van toetsen, geluiden en een koortje dat voor het juiste contrast zorgt. Het ritme is opnieuw aanstekelijk en de zang van Wilson is veelzijdig, waardoor het nummer meerdere sferen oproept, geweldig! In “MAN OF THE PEOPLE” hoor je een prominente drumcomputer en de stijl doet mij denken aan bands uit de jaren ’80 zoals Tears For Fears en Talk Talk. Het tempo blijft laag, opnieuw mooie zanglijnen en het gekozen instrumentarium is precies genoeg. “Less is more” moet Wilson gedacht hebben.
Het reeds genoemde “PERSONAL SHOPPER” zette veel fans op het verkeerde been, want met dit electro nummer gaf Steven Wilson een signaal af die, wat mij betreft, slecht gedeeltelijk waarheid is geworden. Na anderhalve minuut valt de drums in en wordt het een progressief popsong met louter hoogtepunten. Krachtige koortjes, geweldig aanstekelijk ritme, mooi gezongen gedeelten, Elton John die een boodschappenlijstje voordraagt in een rustig tussenstuk waarna het nummer weer in stijl en uptempo naar het einde gaat en na bijna 10 minuten tot stilstand komt. De bas van Nick Beggs heeft een prominente rol in “FOLLOWER”, waarin opnieuw pop/rock vermengd wordt met electro en waarin de gitaar ook zeer aanwezig is.
Met het rustieke en zeer sfeervolle “COUNT OF UNEASE” wordt het album in stijl afgesloten. De trip door de muzikale geest van Wilson is er weer één van uitersten waarbij de thema’s als hebzucht en egoïsme de juiste ingrediënten.
De opbouw van de plaat, de plaats waarop de songs zijn neergezet zorgen er wat mij betreft voor dat ook dit album weer tot de toppers van Steven Wilson behoort. Je wordt van elke keer weer aangenaam verrast door de complexiteit van de songs en wat dat betreft kunnen we weer even vooruit met deze schijf...held!!

Aad Bannink schreef:


Van begin tot eind met jouw recensie eens. Prima geschreven! TFB is gewoon een fijn album.

Overal barst de discussie rond dit album los, hier op Musicmeter, in IO Pages, in Progwereld en ga zomaar door. Het lijkt erop dat het album een splijtzwam in de progressieve rockscène aan het worden is.
IO Pages spande de kroon. Het album werd daarin volledig afgebrand. Burned to the bones, zeg maar.
Dit is voor mij de bekende druppel die de emmer doet overlopen. Ik ga mijn abonnement na ruim 30 jaar SI Magazine en IO Pages maar eens opzeggen.

Voor mij maakt het eigenlijk niet uit of iets "progressieve rock" is of niet. Voor mij is het criterium of muziek mij raakt belangrijker.

Wat ik wel interessant vind om te zien is dat liefhebbers van progressieve rock bij Steven Wilson toch het liefst hebben dat hij bijvoorbeeld in de lijn van "The Raven..." of "Hand Cannot..."doorgaat. Wie en wat is dan progressief, denk ik dan.

Inhoudelijk praten we binnenkort wel een keer live oftewel face to face over het album. Er valt genoeg over te zeggen en dat doe jij in je mooie recensie al!

devel-hunt schreef:
misschien vind ik er ook weinig aan, maar daar heeft Wilson maling aan, en gelijk heeft hij.

herre48 schreef:
Hij zal er niet (zoals HCE) een jaartje in blijven staan

Aad Bannink schreef:
Wat ik wel interessant vind om te zien is dat liefhebbers van progressieve rock bij Steven Wilson toch het liefst hebben dat hij bijvoorbeeld in de lijn van "The Raven..." of "Hand Cannot..."doorgaat. Wie en wat is dan progressief, denk ik dan.

devel-hunt schreef:
De man is daar klaar mee of op uitgekeken of heeft zijn eigen stijl uitgemolken en is nu een hele andere weg in geslagen, hoe dan ook, daar is lef voor nodig. Ik ken veel van zijn werk, maar deze nog niet, en misschien vind ik er ook weinig aan, maar daar heeft Wilson maling aan, en gelijk heeft hij.