Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

Een fraai, afwisselend album vol details en een sterk uitgewerkt concept. Vind ik het compositorisch gezien zijn beste album? Nee. Het zijn vooral sfeer, textuur, samenhang en onderliggende boodschappen die boventoon voeren op dit album. Bewust is gezocht naar een andere aanpak en een ander geluid. Ik vind Steven een interessant en sympathiek persoon die zeker iets zinnigs te melden heeft in de muziek en iedere keer weer weet te verrassen. Ook zijn ‘special editions’ zijn altijd fantasierijk, en zodoende verzamel ik deze.

Dat is toch wel een grote oversimplificatie die je hier maakt. Waarbij je ook nog even iedereen die maar iets negatiefs zegt of zichzelf enigzins als fans ziet (of gezien wordt) over een kam scheert.

Ik heb Steven heel hoog zitten, zowel bij Porcupine Tree, als zijn solowerk, maar nu slaat hij - voor mij - helaas de plank mis.

Wil toch even aangeven dat ik me hier absoluut niet in herken! Ja, ik ben een trouwe fan. Echter, ik kan hem prima volgen, hij hoeft voor mij zeker niet te doen wat hij “eerder deed”, hij mag van mij zijn eigen richting bepalen.
Dwang?? Beperking?? Loopt achter de feiten aan?? Herken me hier niet in.
En ja, ik ben een trouwe fan...

Beste meneer, je schreef ergens in oktober 2020 onderstaand stukje bij dit album:

Zo. Dus dat waren je eerste indrukken ? Inmiddels beluistert deze meneer van 2021 het album anders. Eigenlijk begreep je de eerste nummers in oktober niet helemaal. Maar waarom niet ? Luisterde je niet goed ? Ging je er bangig vanuit dat Wilson een soort discoprog album ging maken als vervolg op 'Permanating' ? Te hoge verwachtingen vanuit zijn Porcupine Tree verleden en eerdere solo albums ? Of ben je gewoon een verwende luisteraar ?

Dus toen het album uitkwam heb ik eens een aantal dagen achter elkaar het album beluisterd met mijn koptelefoon, zo'n verwend 'noise cancelling' ding waar je Elton ook wat over laat zeggen. En alhoewel beginnend argwanend kwam het album steeds meer bij mij binnen. Zoveel te ontdekken, doordachte meerdere lagen, perfect geproduceerd en zelfs momenten van een absolute drive waarin ook echt wel echoes uit het muzikale verleden van Wilson naar voren komen. Maar ik moet wel eerlijk zijn want als ik het album zomaar op de gewone boxen zet dan hoor ik het album niet echt. Dan luistert het oppervlakkig, op afstand en wat deuntjes. Dus ik wil en moet echt de tijd, de rust, de focus en de concentratie nemen om dit album tot mij te nemen. Ik wil het beleven en juist die beleving dompelt mij volledig onder in een muzikale rollercoaster.

Soms moet je weleens het verleden loslaten om met iemand anders verder te kunnen gaan. Dat dit dan met dezelfde persoon is maakt het wel mooi bijzonder. Attractief, nieuwe inzichten, uitdagend en verwachtingsvol naar de toekomst. En deze Toekomst bijt mij op de juiste plek.

Over toekomst gesproken. Bij het afsluitende Count of Unease hoor ik de eerste schreden naar het muzikale pad wat ooit door Mark Hollis is gemaakt. Maar dan op z'n Wilsons. Dat is voor mij de ultieme beleving. Maar dan is het einde in zicht. Perfecter kan niet.

Dat het album aan de korte kant is, zou te verklaren zijn doordat vinyl-versies van albums momenteel beter verkopen dan de CD-versies ervan en hiermee rekening gehouden wordt .
Maar als ik alles bij elkaar optel wat er nog verder m.b.t. TFB is uitgebracht aan muziek, kom ik makkelijk aan een totaaltijd van minimaal 4 uur voor het hele project !
Allereerst hebben we natuurlijk de box set met daarin de extra 3 CD’s met 7 extra songs , 3 extended re-mixes, 4 prachtige demo’s , waarvan 1 een unieke song is ( ‘ Anyone but me ‘ ) en de instrumentele versie van het album.
Vervolgens het vinyl singeltje van de duitse box ( ‘ ( Hey Sleeper ‘ ) , dan de 4 tracks van de ‘ digital only ‘ release ‘ The B-Sides Project ‘ ( op Spotify - waarvan 2 unieke songs ( ‘ Eyewitness ‘ en ‘ Floral Green’ )) die niet op de box staan.
Ook heeft Steven op zijn website nog een stuk of 8 video’s geplaatst onder de noemer ‘ The Future Bites Sessions ‘ . De video’s bevatten een soort ‘ stripped-down ‘, nieuw ingespeelde versies van een paar songs van het TFB album, maar ook van een paar oudere nummers en een mooi gezongen cover van een song van Taylor Swift.
Heel ouderwets misschien, heb ik al dit prachtige extra materiaal achter elkaar opgenomen op cassette bandjes ( bijna 2 90-minuten bandjes vol inmiddels ! ).
Als dan ook nog de koper van de in 1 exemplaar uitgebrachte super box zijn belofte gestand doet dat unieke nummer ( ‘ The Tastemaker ‘ ) online te zetten, kan ik misschien binnenkort het ongeveer 4 uur durende ‘ The Complete Future Bites ‘ album afspelen !

H.C.E. kon me een tijdje boeien, maar ik heb altijd last van het feit dat (imo dus hè, voordat ik de goegemeente over me heen krijg) de emotie in de muziek lijdt onder het eindeloze gepiel. Zo nu en dan trek ik net en kan ik ook wel waarderen. Nu viel het me ook al dat SW al een tijdje meest gedraaid album was en dus het topic maar eens ingedoken. Man man man, wat een feest. Geen enkele boy reageert zo leuk als een fanboy, pagina's vol vermakelijkheid, waarvoor dank.

In ieder geval reden om de nieuweling van de man die zijn trouwe volgers zo vakkundig weet te schofferen maar eens te gaan beluisteren.

Ook prachtige zijpaden over snobisme trouwens, hieronder een schoolvoorbeeld:

Ik betrap me er op dat ik dit album steeds beter en beter ga vinden. Nu vond ik hem al niet erg beroerd maar het zijn gewoon weer allemaal erg spannende en gelaagde nummers. Ben benieuwd hoe dit live straks gaat klinken als we hopelijk weer eens heen mogen.

Klopt; met de koptelefoon op komt dit het best tot z'n recht en is het echt genieten.

Daarbij ga ik er vanuit dat jouw score nog wel gaat stijgen dan...

De afgelopen week veel naar The Future Bites geluisterd en kan alleen maar zeggen dat ik het een meer dan uitstekend album vind. Zonder twijfel beter dan zijn vorige. Het is wel een album dat je van begin tot eind met koptelefoon op moet luisteren. Minder gitaar en meer elektronica, zolang de melodieën goed zijn en de muziek voldoende gelaagd is, vind ik het prima.

De lange versie van PS kan je volledig hier tussen in mixen: Donna Summer - I Feel Love [Long Version] - YouTube

Deze is trouwens (net als Pink Floyd) één van zijn eerste muzikale liefdes. En wie wil nu geen old school 20 minuten lang nummer van SW horen?

Waarom zou je naar Personal Shopper luisteren als je naar I Feel Love van Donna Summer kan luisteren, dat lijkt me een betere vraag.

Hmmmmm en waarom naar een nieuwe HCE of PT als die reeds bestaan?

Ook deze mail gekregen?

Leider müssen wir dir mitteilen, dass die Steven Wilson „THE FUTURE BITES (LTD. VINYL EDITION - GERMAN VERSION)" über die gesamte Auflage nicht so gefertigt ist, wie von uns angekündigt.

Angekündigt war:

- Silber Album 12” Vinyl + Schwarz Standard 7’’ vinyl

Was wir dir geschickt haben, ist aber fälschlicherweise:

- Schwarz Standard Album 12” vinyl + Rot 7’’ vinyl



Wir werden dir in den kommenden Wochen kostenlos eine „Silber“ Vinyl nachschicken. Ein genaues Datum können wir noch nicht nennen, gehen aber von den ersten 2 Wochen im März aus. Wir entschuldigen uns für die entstandene Enttäuschung und die Unannehmlichkeiten.

Die schwarze Vinyl brauchst du nicht zurückzuschicken. Eine weitere 7" in der schwarzen Standardfarbe werden wir dir nicht nachsenden. Du hast die 7" ja bereits in der höherwertigen Sonderfarbe Rot und besitzt auch das schwarze Album.

Dubbel plezier

Je wil hiermee toch niet suggereren dat Steven Wilson de nieuwe 'Queen of Disco' is?

Ga je terug beginnen de boel op stang te jagen, lieverd? We kunnen weeral beginnen pingpongen en 30 berichten laten schrappen. Zoek graag een peutertuin of een bejaardentehuis, trol wat op facebook als je wil.

Beetje makkelijk om alles wat niet in je kraam past af te doen als stangen en trollen. Ik vind je vergelijking met Donna Summer niet opgaan en je voorgestelde mix een bijzonder slecht idee. Dat mag hoor. Voor de rest verwijs ik je naar je eigen verwijzingen.

Indien de synthesizers op deze plaat zo spannend en vooruitstrevend waren geweest als die van I Feel Love dan was mijn stem een stuk hoger uitgevallen . Op dat nummer hoor je een enthousiasme en gedrevenheid die op deze plaat jammerlijk ontbreekt.

Gek toch dat ik dan helemaal niets heb met de vergelijking tussen I Fee Love en Personal Shopper, niets heb met Steven Wilson als de nieuwe ‘Queen of Disco’ wat hij van mij onmiddellijk mag zijn hoor.
Ik snap werkelijk het gehakketak niet, luister naar de plaat, kijk wat je er van vindt en that’s it.
Voor mij is het een heerlijk album en ik hoor stukjes jaren tachtig muziek, ik hoor hier en daar een vleugje ABBA, ik hoor soms wat Travis (twijfel hier wel een beetje of ik deze band bedoel geloof ik ) ik hoor hele korte Floyd schetsjes, wat Depeche Mode achtingen dingetjes (?) maar ik kan er ook naast zitten.
Ik hoor, zeker door mijn koptelefoon, een heerlijk gelaagd album, maar ik val geloof ik in herhaling.
Geen H.C.E. En geen Grace For Drowning maar gewoon The Future Bites. Take it or leave it. Val ik toch weer in herhaling .

Dat is dan ook met name een vergelijking die Herre48 maakt, waar ik slechts ironisch op inhaakte (vandaar ook het knipoogje). ABBA is hier inderdaad de meest voor de hand liggende associatie. Als deze plaat één ding aantoont, is het wel dat de muziek van die Zweden vernuftiger in elkaar steekt dan je op voorhand zou zeggen. Iets waar menig artiest die elementen van dat geluid overneemt zich op stuk zal bijten, waaronder helaas ook Steven Wilson. Verder zou ik zeggen dat de stem van Wilson slecht past bij dit soort arrangementen. Daarenboven vind ik het geluid van deze plaat iets geforceerds hebben. Maar goed, dan val ik ook in herhaling.

Terwijl jullie kwijlen op de dansvloeren disco´s past geniet ik even van een echte Queen..

een Acid Queen Ike & Tina Turner - Proud Mary 1973 - YouTube

Als Steven zo gaat dansen moeten we ons pas echt zorgen maken

Deze wakkert gekgenoeg wel bij mij de drang aan om mijn Depeche Mode albums weer eens uit de motteballen te halen.

Ik hoor ook parallellen met het muzikale behang van de Jeugd van Tegenwoordig. Dat zal wel op toeval berusten.

Nog zo´n Killer track waaruit Steven wat mij betreft best wat inspiratie mag nemen ( indien het past uiteraard in zijn volgende concept ).

George Michael - Killer/Papa Was A Rolling Stone (Official Video)

ik heb dit altijd een lekker nummer gevonden met dito clip!

Maar begrijp me niet verkeerd hoor, de richting die Steven met The Future Bites kiest is niet de mijne maar ik ben er van overtuigd dat hij er over heeft nagedacht en zorgvuldig heeft uitgewerkt.

Misschien zou de discussie meer er over moeten gaan of hij niet soms te ver gaat in zijn concepten of wij misschien mogelijk ook een flink deel van zijn zelfspot.

1 laatste post voor vandaag Prima dat Steven motivatie krijgt van Abba nummers... maar had dat niet beter om te beginnen dit nummer kunnen zijn?!

ABBA - Eagle

Eigenlijk best een positief nummer ( zeker in vergelijk met het prachtige Stop Swimming ) en ik zou die kant van Steven wel eens willen horen in plaats van nummers die verhalen over verlies en verdriet en een negatieve kijk op de maatschappij.

ABBA - Eagle = love It, sluit me aan bij Bravejester!

Helaas lijkt de nieuwe fanclub SW ( Soring Wings ) nog niet zo populair als verwacht,.,.

Dan toch eindelijk consensus Eagle is een geweldig nummer.

Haha, de falsetto van Steven Wilson moet het in ieder geval wel ruim afleggen tegen die van Vjeze Fur!

Nu nog aan de autotune!