Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

Kwestie van smaak...

Lekker album. Zijn beste? Geen idee... Ik ben zelf niet zo'n fan van Insurgentes en Hand.Cannot.Erase. Sorry die hard fans. Smaken verschillen tenslotte. Waar ik vroeger helemaal wegzwijmelde bij de zogenaamde progrock met uitgebreide arrangementen en intrumentatie, hoe complexer hoe beter, neig ik tegenwoordig meer naar kort en krachtig. Het zal de leeftijd wel zijn Maar ik vind TFB een zeer genietbaar product, zeker als Deluxe Edition; die bevat geweldige extended versies en demo's. De productie is, zoals gewoonlijk om door een ringetje te halen.
Mijn top 3 van SW:
1. The Raven That Refused To Sing.....
2. To The Bone
3. TFB

Luister nog eens naar Man Of The People (ongeveer in het midden).

Sorry maar dit is toch echt een veel en veel minder album dan:

1. Hand Cannot Erase
2. The Raven that....
3. Insurgentes
4.To the Bone
5. Grace for Drowning

Misschien op plek 10.....

Ik zou er precies eender over denken.

Waarvoor dank!

Nee, ik blijf dit niet proberen. Sommige platen kunnen inderdaad openbloeien na een aantal luisterbeurten. Dit album wordt er echter niet beter van. Integendeel. Vooral bepaalde 'zangpartijen' gaan irriteren. Dus laat ik deze laatste Wilson maar rusten.

Bijzonder... De bonusdisc van de Deluxe edition vind ik beter dan het originele album.....

Steven Wilson staat in mijn top 10 artiesten, dat komt mede door zijn aandeel in PT waar ik erg veel naar geluisterd heb. In zijn solocarrière vind ik Hand Cannot Erase het hoogtepunt, waar eigenlijk van alles samenkomt. Het concert in De Oosterpoort waar Hand Cannot Erase integraal werd gespeeld was verbluffend goed, toen niet vermoedend dat het daarna minder zou worden. Ik heb erg moeten wennen aan opvolger To the Bone, maar die is me uiteindelijk toch goed gaan bevallen ondanks dat het een wisselvallige plaat met enkele uitschieters blijft. The Future Bites (met nog lelijkere hoes dan TtB) nu een stuk of 7 keer geluisterd, normaal gesproken genoeg om verliefd te worden, voorkeuren voor nummers te hebben, met dubbele aandacht stukken te herbeluisteren, emotioneel geraakt te worden. Eigenlijk niets van dat alles. De eerste minuten van het album klinken wel veelbelovend. Maar ik mis vervolgens de climaxen en anticlimaxen, de progressieve kantjes, goede drums, het melancholische gevoel, wat complexiteit hier en daar en mijn onderbewustzijn wordt gewoon niet zo getriggerd als bij vorige albums. En dat terwijl Wilson op een meer commerciële pop-elektronische toer best goed voor me had kunnen uitpakken, Perfect Life en Happy Returns bijv. vind ik erg mooi. Vind dit als geheel wat kleurloos en vlakjes. Mijn stem is hier al vaak gewisseld in het bereik van 2,5*, 3,0* en 3,5*, denk dat ik er voorlopig even niet meer aan kom en hem op 3,0* laat staan. Als ik dan HCE of The Raven... hoor, dan mag TFB eigenlijk nog niet eens in de schaduw staan.

Hier een commentaar over de kritiek op dit album dat ik volledig onderschrijf. 12 Things *FANS* Forgot About Steven Wilson - YouTube

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Objectiviteit vs subjectiviteit

en nu hopen dat ik de discussie naar een leuke plek heb gebracht

Ik liep wat te dollen, maar grappig dat hij ook dat hier al geïncorporeerd heeft. Ik heb een stukje van deze plaat gehoord, maar ondanks dat ik wel kwaliteit hoor, nodigde me het nog niet uit veel meer te proberen.

Wie weet, ooit nog weer es checken. Dit, of Porcupine Tree, of een ander solo-album.

Grappig, hij haalt allemaal aan waarom je het niet slecht mag vinden, omdat de artiest geld moet verdienen in deze moeilijke tijden, omdat hij nieuwe dingen durft, omdat hij altijd al 'goede' catchy nummers heeft geschreven. etc. Maar nergens iets wat daadwerkelijk over de muziek gaat. Nogmaals, een grote oversimplificatie. Schijnbaar is er dus geen ruimte voor kritiek op de muziek omdat ik die gewoon niet goed vind. Maar moet ik dit goed vinden omdat het Steven Wilson is?

Druk baasje die Steven Wilson. Vanmorgen wilde ik weer eens A Minstrel in the Gallery opzetten via Spotify, en zie ik, tot mijn verbazing dat veel Jethro Tull albums zijn geremixed door Steven Wilson. Ik kon bijna de originele uitvoering niet vinden.

Beetje nazoeken op internet levert op dat hij ook albums van Yes, King Crimson, Gentle Giant, en nog een rijtje anderen heeft geremixed. Ik vraag me of wat jullie mening is. Zijn ze beter dan de originelen (die in de loop van de tijd, ook vast wel eens geremixed zijn?. Een beetje off topic, maar het toch over SW.

Steven Wilson - The Tastemaker de one of a kind exclusive track is ondertussen dus ook vrijgegeven.

Vond die video maar zozo, zie ook het commentaar hierboven van legian over diezelfde video. Dat eerste punt ook al direct: Leuk inderdaad dat hij vroeger ook al popliedjes schreef, maar waarom zou ik zijn nieuwe popliedjes niet minder leuk mogen vinden dan zijn oude? Verder gaat de video vooral over Steven Wilson zelf en maar weinig over het album. Van de punten die over het album zelf gingen (punt 3, 5, 8 en 9?) waren de helft ook nog eens "het is gewoon een goed album"-punten. Meh

edit:
Ja hallo Don Cappuccino, snel je bericht weghalen zodat mijn verwijzing niet meer klopt he! =p Nouja, kijk voor de betreffende video hierboven bij John Self

Ik heb het niet langer dan een minuut kunnen aanzien (de video is nog slechter dan het album). Wat een hoop onzinnige generaliserende aannames meteen over liefhebbers van progrock. In elk muziekgenre zijn er fanatieke fans die menen dat hun idool speciaal voor hen muziek maakt en dat moet blijven doen. Alle anderen liggen er niet van wakker. Ze zijn hooguit een beetje teleurgesteld als een van hun favoriete artiesten een weg inslaat die hen niet ligt.

Holy shit dit is slecht! Begrijp ik het goed dat iemand hier 10.000 flappen voor neergelegd heeft? Zonde

Inderdaad rafke pafke, maar hij zag het meer als een besteding aan het goede doel waar Steven het aan schonk. Vind een nummer van nog geen 3 minuten ook wel bijzonder karig. Over de kwaliteit zal ik het hier maar het hebben.

De vele stemgerechtigden op Rate Your Music hebben ook slechts 2,88** over voor The Future Bites, bijna een punt lager dan al zijn andere solo albums sinds Insurgentes.

Je kunt mensen niet voor de gek houden.

Het gaat niet om de vraag welke kant het muzikaal opgaat.
Het gaat er om of de songs goed zijn.

En Wilson probeert op dit album de bloedarmoede waar de songs aan leiden te verhullen door ze te dopen in een electronic/dance sausje. In de hoop dat met de gewijzigde muzikale koers zijn "eigengereidheid" moet leiden tot een hogere waardering.

In die opzet faalt hij jammerlijk omdat het niet gaat om het verkennen van nieuwe muzikale wegen. Dat heeft hij in het verleden ook succesvol gedaan.
Maar het gaat om de nummers. Zijn de songs goed, pakken ze je "bij de strot" zoals Pariah of Drive home van The Raven that refused to sing.

En dat is wat er hier aan de hand is: de songs zijn erg matig (ik wil nog steeds een uitzondering maken voor Man of the People) en daarnaast voor de prog en Wilson liefhebbers onbarmhartig gedoopt in dat electronic/dance sausje.

Dat is voor de meesten teveel aan negatieve elementen om (alsnog) tot een positieve conclusie te komen.

De beste man had 12 stropoppen nodig om een rammelend punt te maken. Ik vond het ook een zeer vermoeiende video en ik vraag me af waarom ik eigenlijk de tijd eraan verspild heb. De bottom line was: 'ik vind het goed dus is het goed.'

Of meer nog: Het is Steven Wilson, dús het is goed

Ik had 1 minuut into the video al zulke kromme tenen dat ik niet meer in m'n schaatsen kwam, en bedankt.

Maar ik heb de plaat nu zo veel kansen gegeven (niet echt meer eerlijke kansen geef ik toe) om bij sommige nummers iets te gaan voelen van emotie. Niet gelukt, ik heb in dit topic dan ook niet echt meer iets toe te voegen.

Goeie, objectieve recensie op DPRP.net: Issue 2021-013 • CD & DVD Reviews; kan ik me goed in vinden

Weer hetzelfde riedeltje met veel namedropping. Talk Talk, ABBA, Prince, ik zal (onder andere) daar wel naar luisteren als ik zin in goeie popmuziek heb.

Dat is toch geen objectieve recensie?

Beetje subjectieve reactie...?

Nee. Een feit verpakt in een vraag.

Echt, knettergek moet je zijn om hier in de bosjes verstopt te zitten. Iemand die deze een beetje leuk vindt, moet hier vooral niks posten, afgeknald word je sowieso. Kunnen deze members echt nergens anders heen, echt niet? Zij hebben hun punt al vaak duidelijk gemaakt en ik zou hier graag wat aanvullingen op het album zetten zonder terug direct enkele pagina's bagger te moeten lezen.

On topic: deze plaat blijft lekker groeien en is voor mij TTB voorbijgestoken. Zoals Tangram 1969 hierboven ook vermeldde: de bonusdisc is minstens een lekkere aanvulling en verrijkt de plaat in feite nog.

Ik ben benieuwd hoe dit allemaal live zal klinken eind dit jaar. Waar hij de laatste tournees grotendeels uit dezelfde vaten tapte, kondigde hij reeds aan heel wat andere nummers te zullen brengen. Ik vraag mij af wat de lijst zal halen.

Als ik niet direct vanuit alle windhoeken op deze post word aangevallen, zet ik hier eerstdaags de link naar een interessant interview waarin hij uitlegt waarom hij voor het afzweren van de gitaar kiest.

oke, oke, ik ga wel terug die bosjes in. Even naar deze oude progklassieker luisteren.

Hoezo ervaar jij het direct als afgeknald worden en trek je het zo persoonlijk aan?

ProGNerD plaatst een recensie, niks mis mee. Ligt helemaal in lijn met hoe hij het album ervaart. Mooi toch. Het commentaar erop is alleen best valide: het is namelijk niet echt een objectieve recensie. Het zou pas bagger worden als "die members" de een na de andere negatieve recensies zouden plaatsen en claimen: zie je wel, het is objectief niks. Maar dat gebeurt toch niet?