Queen - Queen (1973)

En wat is er dan precies "jammer"?

Duidelijk toch? Ze mist in veel latere albums het pure en rauwe rockgevoel dat doorklonk op dit debuut. Zo vat ik het in elk geval op

@DargorDT: dat is precies waar ik op doel. Pas bij 'Innuendo' kwam de gitaar weer écht centraal te staan. Niet dat de overige Queen albums slecht zijn. Nee, dat zeker niet. Voor mij is dit helemaal dé Queen plaat. Ik luister liever naar 'Keep Yourself Alive', dan naar 'A Kind of Magic'.

Dat zijn wel twee extremen ja A Kind of Magic is mierzoet en volkomen glad gepolijst. Hier was Queen nog rauw en puur.

Ja, ik ben het wel met Marjet eens in grote lijnen. Queen I heeft voor bij ook een heel bijzondere aantrekkingskracht.
A kind of magic heeft natuurlijk een erg mooie kant 2 en is zeker niet mierzoet en volkomen glad gepolijst. Daar heeft Queen wel andere voorbeelden van.

Queen evolueert van het eerste album naar A night at the opera en etaleert daar eigenlijk het hoogtepunt van hun kunnen.
Maar binnen dat spectrum neemt Queen I toch ook weer een bijzondere plaats in.

Ik vind het eigenlijk ook een heel toegankelijke plaat, meer dan bijvoorbeeld Queen II. Het is echt een plaat van enthousiaste jongens met goede ideëen die nog niet wereldberoemd waren......

Als Queen dertien platen zoals deze had uitgebracht, dan was de verrassing er ook snel af.

Queen excelleert in diversiteit.

Overigens zijn Kind of Magic en Radio Gaga ook ijzersterke songs...

!00% juist!!

@ Ozric Spacefolk: Radio Gaga kom nou pure commerciële bullshit (voor Queen dan)

Ik snap het niet. Het is een schitterend compositie met een waanzinnig mooie slide-solo in het eindstuk.

Mooi pianowerk, erg mooi gezongen. Ech Taylot op zijn best. Commercieel vind ik een vreemde benaming, want elk muziekproduct brengt geld op (dat is de bedoeling). En bullshit, is geen enkele compositie.

Taylor op zijn best was Tenement Funster en I'm In Love with My Car. En Modern Times Rock 'n Roll is ook wel aardig.

Ik ben snel tevreden.

Ik waardeer bijna alles van Queen. Ik doe niet zo moeilijk. Maar Radio Gaga blijft awesome.

Vooral live is/was het een geweldig nummer. Mede door het publiek.

Keep yourself alive vind ik live dan weer te gek.
Ook de studioversie trouwens, hoor. Maar live heeft dat ZO veel energie!

Keep Yourself Alive kreeg live inderdaad een enorme impact. Wat sneller gespeeld, maar met een enorme drive.
Jammer dat ie uit de liveset verdween.

Queen is denk ik de enige band waarvan ik met overtuiging kan zeggen dat ik ALLES goed vind, en dan zeker niet op de laatste plaats hun eerste album!
Veel variatie, met een knaller als "Keep Yourself Alive" om te beginnen! "Great King Rat" vind ik ook gaaf! "My Fairy King" is niet zozeer slecht, maar heb ik altijd wat vreemd gevonden.
"Modern Times Rock 'n' Roll" ben ik ook niet weg van, maar dat heeft alles te maken met het feit dat ik nooit dol ben geweest op het stemgeluid van Roger Taylor.
"Jesus" deed destijds stof opwaaien omdat mensen het maar merkwaardig vonden dat Mercury een lied schreef over Jezus terwijl hij niet gelovig zou zijn. Hoe het ook zij, ik vind het een gaaf nummer!
"Mad the Swine" is ook kicken. Vooral omdat ik vroeger niet wist dat dit nummer bestond!

Na vriendinlief A Night at the Opera cadeau gegeven te hebben, raakte ik zelf ook wel geinteresseerd in Queen. Ik had tot dan toe vooral de Greatest Hits en Innuendo gehoord, maar A Night at the Opera bewees dat de band veel meer interessante muziek had gemaakt.

Dit debuutalbum laat een lekker rockend Queen horen. Veel goede ideeën, hoewel dat niet noodzakelijkerwijs resulteert in allemaal goede nummers. Na een aardige start, komt het hoogtepunt van het album met het drietal nummers Great King Rat, My Fairy King en Liar. Met name Liar vind ik erg de moeite waard, een nummer waarin er heel veel gebeurt.

De rest van het album is wat wisselend, zonder de eerste vijf nummers echter te benaderen. Modern Times Rock ’n Roll en Son and Daughter springen er in positieve zin uit, Jesus in negatieve (hoewel er wel weer een lekkere gitaarsolo in zit). Helaas is het juist dat nummer dat de hele tijd in mijn hoofd blijft hangen.

Een degelijk debuut dus, met een paar uitschieters. Toch kon Queen veel beter, zoals bijvoorbeeld de opvolger van dit album al liet horen.

3.5*

Queen II is indrukwekkender en een ferme stap stap voorwaarts. Toch een heel aardig debuut. Meer gewortelt in de hardrock.

Mee eens. Ik ga de komende week Queen II een paar keer herluisteren. Ik herinner me dat dat album beter is dan deze.

Queen II is een must wizard. Evenals Sheer Heart Attack overigens. Behoren tot hun allerbeste albums.

Laat ik het nu ook eens 100% eens zijn met Neal. Samen met I Want To Break Free mijn favo Queen kotsnummer. Overige stijlveranderingen waren lang niet zo kinderlijk en dramatisch als deze. Hadden ze er I'm A Barbie Girl van gemaakt had het voor mij geen verschil opgeleverd. Teveel ''diversiteit'' kan tot een dergelijke vervreemding leiden dat je een band niet eens meer serieus neemt zelfs. Dus niet alles zal geappreciëerd worden, zelf niet als het Queen heet. Dat het meestal de bedoeling is om een breder publiek te bereiken is dan ook duidelijk. Er zal echter nooit een publiek zijn dat alles zal pruimen van deze band. En daar heb je natuurlijk meer voorbeelden van.

Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.

Bah, en door al dit sentimentele geraas uit 2014 heb ik Queen uit 1973 nog weer eens opgezet ook. Prachtig gewoon! Leve de koningin!

Gewoon een top album waarin je hoort dat dit een bijzondere groep is. 40 jaar later en hoe het met Queen verlopen is weten we allemaal. Ik deel de mening dat dit ook voor mij een groep is waarvan ik bijna alles goed vind. Al je besluit een plaat van Queen te gaan draaien dat moet je echt een keuze maken aangezien ze allemaal anders zijn.

De Led Zeppelin invloeden die op vorige pagina's besproken werden zijn duidelijk aanwezig: de versnelling in Doing All Right, de opening van Liar, de riffage van Son & Daughter (al is dat misschien al eerder Black Sabbath), ... Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld het debuutalbum van Rush blijft het ook gewoon bij dat woord: "invloeden".

Want in het algemeen verbaast het me eigenlijk hoe duidelijk je hier die later typische Queen-stijl al in terughoort. Goed, het is allemaal iets energieker en rauwer dan we gewoon zijn, en de productie is nu (begrijpelijk) ook niet je dat (dat drumgeluid...), maar in het songmateriaal vind je echt al alle elementen terug. Vooral het gouden drieluik dat door Mercury geschreven werd; Great King Rat, My Fairy King en Liar (zonder enige twijfel het hoogtepunt van de plaat) zit vol met tempowisselingen, harmonieuze samenzang en exotische spielerei die soms bijna naar avant-garde neigt (het "All day long" stuk van Liar, Great King Rat dat als een voorloper op Innuendo flamenco-elementen introduceert, ...).

De plaat zit bomvol ideeën, en niet alles loopt even geweldig samen. Een overgang loopt al eens scheef, soms zou je kunnen zeggen dat ze net één idee teveel in een nummer hebben proberen te rammen, en Jesus is wat mij betreft (op de behoorlijk gave break na) een karakterloze filler. Maar dat is juist de charme van deze plaat. Het is nog niet helemaal de strakke 'art rock' die het later zou worden, maar alle elementen zijn aanwezig op een behoorlijk naïeve, speelse en energetische manier. Voor het latere materiaal kan je een zaak maken dat het allemaal wat netter en hoogstaander is, en dat klopt ook wel, maar met dit debuut kan je je op z'n minst wel gewoon geweldig goed amuseren.

+ Keep Yourself Alive, Great King Rat, My Fairy King, Liar
- Jesus

Queen kreeg al snel in de gaten hoe je met studiotechnieken omgaat en de mogelijkheden daarvan benutten. Op dit debuut is het nog wat naief.Wellicht ook door de onervarenheid en misschien ook wel tijdgebrek. Maar wat een talent is hier aan het werk. Het kon alleen nog maar beter worden, en dat werd het ook.

Ik vind Jesus niet echt een filler, hoor. Ik vind hem in zijn opzet wel een mooi contrast met de rest. En ook wel een lekkere 'riff' (hoewel riff: ik weet niet of je dit wel een riff kan noemen...) Er staan wat mij betreft niet echt mindere broeders op deze plaat, zelfs.

Nee, ik kan ook geen fillers ontdekken. Modern Times R&R wijkt wat af, maar dat zou Taylor zijn handelsmerk worden op de komende pakweg 7 albums. Maar het is zo kort dat het eigenlijk ook wel weer leuk is. Beste nummers vind ik : My Fairy king, Great king rat, Liar en Son & Daughter.

Ik denk dat deze toen beginnende band niet eens aan 'fillers' dacht, maar een hoop 'left-overs' had (die je niet eens zo mag noemen want ook dat zijn geweldige nummers geworden !)

Ik bedoel, hoeveel energie en bewijsdrang hadden ze toen wel niet ?

Geweldig koortje in 'Jesus'.

Van mij had 'Mad the Swine' er ook op mogen staan ! Maar misschien werd het 'Praise The Lord !' gehalte wat te hoog met dit nummer. Dus alleen op de Deluxe Edition (staan ook top demo's op !).

Meer diepgang nummer Jesus : Jesus -> details

Voor mij blijft het gehele album een hoogtepunt ! Nieuw, verfrissend and a Hell-of-a-Kick-Off !

Edit: zit nu lekker te luisteren en dan komt dat intro van 'The Night Comes Down' voorbij: gitaar, bas, drums.. Om je vingers bij af te likken..

Ik ben blij met elke song op deze plaat. Ik vind filler altijd zo'n respectloos woord. Alsof een band een nummer zou opnemen en uitbrengen, waar ze niet achter staan, puur om de plaat langer te laten duren.

Het enige wat me wel direct altijd al opviel, is het verschil in sound op "the night falls down". Later las ik dat die song ook op een ander moment in een andere studio is opgenomen.

Ook las ik later dat de snaredrum van Roger helemaal afgetaped was. Ik vond altijd het snaregeluid heel vreemd, maar dat is dus de reden.

Queen had al heel snel in de gaten hoe ze wilden opnemen. Aangaande de drums bijv. De meeste drumopnames werden gemaakt in een afgesloten ruimte, terwijl Queen juist hamerde op een open drumsound. De drumkit werd opgesteld midden in de ruimte met de mics boven de kit. Hier en op Queen II komt het er nog niet helemaal uit, maar op Sheer Heart Attack hoor je hun gelijk. Voor een album uit 1974 klinken de dtums echt perfect. Heel ruimtelijk en helder.

Mmmm, dat klopt wel, zo bedoel ik het natuurlijk niet. Daarnaast kan ik me wel niet voorstellen dat ze bij Jesus dachten dat ze écht aan een prijsnummer bezig waren. Waarom ik het als filler bestempelde (wat misschien een ongelukkige term is, ben ik het mee eens), is omdat er vergeleken met de rest van het album gewoon veel minder ideeën in zitten. Simpel riffje, simpel refrein en dan die heel gave break, meer is het niet. Terwijl ze in de rest op elk mogelijk moment nog wel iets verrassends erin gooien. Dat betekent trouwens niet dat ik het persé een slecht nummer vind, maar in zijn simpelheid botst het in mijn oren flink met de rest van het album.