menu

Queen - Queen (1973)

mijn stem
3,75 (511)
511 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Keep Yourself Alive (3:47)
  2. Doing All Right (4:09)
  3. Great King Rat (5:43)
  4. My Fairy King (4:08)
  5. Liar (6:25)
  6. The Night Comes Down (4:23)
  7. Modern Times Rock 'N' Roll (1:48)
  8. Son & Daughter (3:20)
  9. Jesus (3:44)
  10. Seven Seas of Rhye (1:15)
  11. Mad the Swine * (3:20)
  12. Keep Yourself Alive (Long Lost Re-take) * (4:03)
  13. Liar [1991 Bonus Remix] * (6:25)
  14. Keep Yourself Alive [De Lane Lea Demo, December 1971] * (3:50)
  15. The Night Comes Down [De Lane Lea Demo, December 1971] * (4:22)
  16. Great King Rat [De Lane Lea Demo, December 1971] * (6:07)
  17. Jesus [De Lane Lea Demo, December 1971] * (5:04)
  18. Liar [De Lane Lea Demo, December 1971] * (7:52)
  19. Mad the Swine (June 1972) * (3:22)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 38:42 (1:23:07)
zoeken in:
avatar van Bluebird
4,0
Neal Peart schreef:
So be it, dat respecteer ik.

Hetgeen dan ook treffend wordt weergegeven in de volgende bewoordingen. Prachtig gewoon.

Neal Peart schreef:
Beter dan die top 40 hitjes zoals Radio Gaga. Gelukkig was van deze shit toen nog niets te bespeuren gelukkig.

Tja, zo is het maar net zou ik zeggen. Toch hoort zoiets idd wel bij het album zelf gepoot te worden. Praat ook wat makkelijker. En je volgt de ontwikkelingen wat beter. En onderbouwingen zijn daarbij natuurlijk altijd welkom ter voorkoming van eh...... zie maar.

avatar van Edwynn
3,0
Seven Seas Of Rhye laat de eerste wangeluidjes al horen. Ver weg is het dus niet.

avatar van Bluebird
4,0
Da's net als Keep Yourself Alive toch gewoon een vrolijk no-synth rocknummer te noemen. Ik zou het niet zo snel in de jaren 80 kunnen plaatsen. De echte wangeluidjes kwamen voor mij met Sheer Heart Attack. Wat toen als progressief werd beschouwd evenwel. Wat een succes!

avatar van bikkel2
4,0
Het bonte stijlen verhaal begon dan ook vanaf Sheer Heart Attack. Maar juist dat maakte Queen ook wel weer uniek.
Je dook van hardrock zo de vaudeville in als het ware.

Prachtig gewoon !

avatar van caravelle
Dat was zeker hun kracht maar vanaf News of the world werkte de formule niet meer. and nobody played synthesizer vond ik zelf altijd een geweldig statement. Het gebruik daarvan vond ik zelfs verraad. Terug naar deze plaat. Na de Greatest hits was dit voor mij hun allereerste reguliere lp. Geleend van de bibliotheek en op een bandje geknalt. Doorstart voor de liefde voor Queen na de fijne toppop herinneringen uit de karen 70.

avatar van bikkel2
4,0
Na A Day At The Races verandert vooral de produktionele koers.
En dat is even wennen. Queen voelde ook de hete adem van de punk in haar nek en er was een duidelijke verandering in het muzikale klimaat.
De verbluffende studio foefjes zijn op News Of The World al tot een minimum beperkt en daarom is er sprake van een voor Queen's doen soberdere aanpak.
Maar ze overtuigen hier nog wel, al staat er wel minder werk op. De highlights maken het echter toch nog tot een prima album.

Vanaf Jazz beginnen de scheurtjes zich meer te openbaren , maar voor velen begint dat zelfs later.

avatar van SemdeJong
5,0
Alleen de hoes spreekt al boekdelen. Hier staat een van de grootste zangers van de moderne muziek. Dit album laat een groep horen die zich blijft ontwikkelen. Gelukkig maar dat ze uiteindelijk tot het waanzinnig mooie radio
ga ga gekomen zijn.

avatar van musician
5,0
Tja, ik kan toch maar moeilijk de schoonheid van Radio Ga Ga zien, als je dat vergelijkt met alle tracks van Queen I.

Het is behoorlijk andere muziek, Freddie had net de band voor "hobbies in Duitsland" gebruikt (Hot Space) en e.e.a. verloopt bij lange na niet meer zo soepel en beginnend enthousiast zoals hier.

Nu hoef je niet altijd in het verleden te blijven hangen en moet je als band mee met de tijd. De composities spelen natuurlijk een rol. Later, met The Miracle en vooral Innuendo was Queen weer helemaal terug.

avatar van bikkel2
4,0
Op dit debuut opereert Queen nog als hardrock band. Freddie speelt ook nog niet veel piano en Brian May is zonder meer de meest opvallende instrumentalist.
Wat is het al raak zeg wat hij hier laat horen.
Freddie is hier ook al een uitgesproken goede zanger, al zit hij nog niet op zijn top.
Een heel fijn debuut en wat onterecht ondergesneeuwd in 1973.

avatar van deric raven
3,5
Elke band heeft ergens zijn oorsprong, zo ook Queen.
Het debuut opent rommelig met het slecht gemixte Keep Yourself Alive.
Nee, ik hou niet zo van die space geluiden er doorheen.
Maar het kenmerkende geluid is hier wel al aanwezig; getuige de gitaarsolo die Brian May er doorheen gooit.
Bij Doing All Right is de zang van Mercury ook slecht naar voren gebracht, veel te dof, maar ook hier komen kenmerken van de latere sound al terug.
Het opera achtige verhalende, en natuurlijk de koortjes.
Maar wat klinkt het geluid beroerd, wetende dat ik hier naar een remaster luister.
De overgangen naar het verder prima gitaarwerk verlopen nog niet soepel.
Vanaf nu zal ik verder ophouden over de productie, want dat feit moet onderhand wel over zijn gekomen.
Great King Rat heeft het opzwepende van een Barracuda van Heart, dit hebben ze mooi afgekeken van Queen.
Het drummen van Roger Taylor slaat nog nergens op, maar die zal zich vervolgens alleen maar ontwikkelen.
Het lijkt alsof er een Spaans klinkend gitaarspel komt aanzetten, maar dit is uiteindelijk niet het geval.
Niet helemaal May zijn ding, wetende dat de flamencogitaar op Innuendo door Steve Howe van Yes wordt gespeeld.
En alweer openbaart zich een nieuw kenmerk, de hoge Robert Plant achtige uithalen op My Fairy King.
De piano tussendoor is nog niet subtiel, maar doelloos aanwezig.
Liar is voor mij de eerste song op het album, welke helemaal af is, en te vergelijken met het latere hoge niveau.
Gooi er in het begin de ingrediënten van voorgangers Led Zeppelin en wat van Deep Purple doorheen, en maak het vervolgens af met je eigen sausje.
The Night Comes Down is een blues getint slaapliedje.
De overgang naar de Led Zeppelin ode Modern Times Rock 'N' Roll is mooi gemaakt.
Van de maniertjes in de hoge uithalen in het koor bij het wat zwaardere, logge Son & Daughter ben ik geen liefhebber, maar dit is absoluut typerend voor Queen.
Jesus begint als een Queen gospel, maar wordt vervolgens een stuk leuker en steviger, bijna psychedelisch.
Het korte Seven Seas of Rhye was voor mij het enige bekende nummer van hun debuut, een prima aanzet tot iets groters.
Een geslaagd eerste visitekaartje, natuurlijk wordt het vervolgens nog allemaal geperfectioneerd, maar er is meer dan de basis terug te horen.
Queen heeft altijd deze roots als uitgangspunt gehouden.
De bas komt nog niet mooi naar voren, en aan de drums moet nog gesleuteld worden, maar Mercury en May verkeren al in topvorm.

avatar van Bluebird
4,0
Kortom: een rommelig gedoe, belabberde teksten en een bedonderde sound.

avatar van bikkel2
4,0
Bluebird schreef:
Kortom: een rommelig gedoe, belabberde teksten en een bedonderde sound.


WAT EEN ROTHERRIE......BAH !

avatar van deric raven
3,5
Belabberde teksten en bedonderende sound, dat was ik nog vergeten te noemen.

avatar van De buurman
3,5
De drums klinken op I en II tamelijk doods. Queen ll klinkt al wel wat helderder, maar is misschien wat èrg vol hier en daar. Vanaf Sheer Heart Attack hadden ze hun sound echt gevonden.

avatar van deric raven
3,5
En wat vind jij van de productie van dit album?
Ik vind die namelijk ook niet zo goed klinken.

Ozric Spacefolk
De productie is dof, levenloos en klinkt goedkoop. Met name de snaredrum. Overigens klinkt de distortion van May ook niet erg fijn.

Maar dit was ook niet volgens wens van de band. Daarom ook dat toekomstige platen steeds beter gaan klinken.

avatar van deric raven
3,5
Ja, dat kun je wel zeggen.
Vooral bij de eerste nummers klinkt de productie belabberd, gelukkig hoor ik dat dus niet alleen.

avatar van bikkel2
4,0
Queen II klinkt ook nog niet helemaal je van het.
Iets meer diepte, maar de drumsound is nog steeds wat doffig.
Op Sheer Heart Attack maken ze in productionele zin een grote stap voorwaarts.
Betere balans, opener en de drums klinken prima.

4,0
musician schreef:
Tja, ik kan toch maar moeilijk de schoonheid van Radio Ga Ga zien, als je dat vergelijkt met alle tracks van Queen I.

De composities spelen natuurlijk een rol. Later, met The Miracle en vooral Innuendo was Queen weer helemaal terug.


100% juiste constatering

avatar van ricardo
3,5
Voor mijn gevoel is queen op the beatles na zo,n beetje de meest succesvolle singles band ooit.

Als album band zijn vooral de eerste 5 aan te bevelen. De singles mag ik ook graag horen, en vind persoonlijk de jaren 80 net zo goed als de jaren 70.

Er zijn meerdere bands begin jaren 70 geweest met een belabberde geluidskwaliteit, maar waar hun albums toch klassiekers van zijn geworden.

Ozric Spacefolk
Ik denk dat Queen samen met Rush zo'n beetje de enige bands zijn (misschien Deep Purple) die zo gigantisch groot zijn, maar toch niet wisten te overtuigen met hun eerste platen.

Vraag me ook danig af, of het grote publiek de eerste twee platen wel kennen.

avatar van deric raven
3,5
Het grote publiek kent waarschijnlijk ook album nummer 3 niet.

Ozric Spacefolk
Waarschijnlijk ook Night at the Opera niet.

Ik denk dat heel veel mensen wel The Game en Greatest Hits I kennen.

avatar van deric raven
3,5
Night at the Opera stond 9 weken op de 1e plaats bij de albumverkopen, dus die is wel opgepakt.

Ozric Spacefolk
deric raven schreef:
Night at the Opera stond 9 weken op de 1e plaats bij de albumverkopen, dus die is wel opgepakt.


Ja, absoluut. Maar dat zijn de ouwetjes, die het kochten. Ik denk dat ik als nu aan mensen vraag of ze Seaside Rendezvous of Sweet Lady kennen, mensen geen idee hebben, over welke songs ik het heb.

avatar van deric raven
3,5
Maar die kennen Sail Away Sweet Sister wel?

Ozric Spacefolk
Ik heb eigenlijk geen idee. Zou eigenlijk eens een quiz moeten houden, welke Queen nummers nu écht heel bekend zijn, en of mensen ook album tracks kennen.

Iemand zei me eens dat haar lievelingsnummer Dreamer's Ball is. Dat vond ik erg bijzonder.

avatar van De buurman
3,5
Ik denk eerder dat het een retorische vraag was van deric raven.


avatar van lennon
3,5
Toen dit album uitkwam was ik al wel in de planning, maar nog veilig in de buik van mijn moeder. Ik leerde Queen dan ook pas kennen in 1984. Radio GaGa was het eerste nummer, en dat maakte heel veel indruk. Ik ben dus eigenlijk de 2e generatie wat dat betreft. Hun muziek heb ik dus voornamelijk leren kennen in de 80's, en de oudere nummers pas later. Natuurlijk kwamen de grote hits al snel via de lp greatest hits, maar daar stonden geen songs van deze lps op. Ik heb er ook erg lang over gedaan om de 1e 2 albums te waarderen op hun waarde, omdat ze toch een andere Queen laten horen, ook al is de sound eigenlijk al hetzelfde. Ik kan de Queen van de jaren 70 en 80 gelukkig beide erg waarderen. Da's misschien mijn voordeel, dat ik met terugwerkende kracht de albums kan ontdekken, en ook kan genieten van de 80's periode.

1.Keep Yourself Alive (3:47)
Een aanstekelijk gitaar ritme introduceert de allereerste tonen van Queen op een studio album aan de wereld. Dit nummer bevat eigenlijk al alle ingrediënten voor een Queen hit. Een meezinger, typische May solo (qua geluid) en wat tempo wisselingen. Tevens worden May en Taylor ook kort geïntroduceerd als vocalisten. Dit nummer bevalt me erg goed. De stem van Mercury heeft een rau randje op dit nummer. Iets waar ik aan moest wennen, maar steeds meer leerde waarderen naarmate ik de oudere Queen begon te luisteren.

2.Doing All Right (4:09)
Wederom een mooi intro. Een lekker laidback piano geluid wat wordt aangevuld door het prachtige geluid van Mercury. Mooi midden stuk met een samenwerking May/Mercury. Dan die versnelling, en ik zit weer in een echte rocker. Mooi die overgangen. Knap nummer.

3.Great King Rat (5:43)
May slaat zijn gitaar aan zoals hij veel deed (en doet) als in de solo's tijdens de live shows. Daar doet het me even aan denken. De tekst valt me meteen op: een rat die dood gaat aan syphilis? Als ik de tekst een beetje goed begrijp gaat het over iemand die zijn leven leeft tot aan de max.. en dan dood gaat? Deze rat sterft als ie 44 is, maar ik vind 't wel heel ironisch dat Mercury op zijn 45e (?) stierf aan een geslachtsziekte... Best eng eigenlijk. Het nummer heeft er lang over gedaan om bij mij echt boeiend te worden, maar inmiddels kan ik 't zeer waarderen.

4.My Fairy King (4:08)
Is dat Mercury die zo hoog zingt in het intro? Of is het een gitaar? Of wellicht Roger? Het nummer loopt mooi over vanuit zijn voorganger. Een nummer wat vol met drama zit, koortjes, een verhaal. De tekst noemt Rhye, daar heb ik vaker over gehoord. Blijkbaar is dat Mercury's droom wereld. Ik vind het nummer net iets teveel tempo wisselingen hebben, helaas verlies ik daardoor mijn interesse.

5.Liar (6:25)
Ik meen de rif van Tear it up te horen in het intro (natuurlijk zou het dan andersom zijn) maar het intro is wel heel erg lekker. Weer die mooie stem van Mercury die me meteen meeneemt het nummer is. Zelfs als je 'm niet ziet heeft de man tonnen charisma, knap! De hoes claimt geen synths op de plaat te hebben. Ik hoor wel iets wat er op lijkt in dit nummer, maar na wat googlen blijkt dit een hammond orgel te zijn. Past er erg mooi in. De constante jankende gitaar van May maakt me blij! Lekker nummer!

6.The Night Comes Down (4:23)
Liar loopt mooi over in het volgende nummer. Dit nummer laat goed horen wat voor kwaliteiten Mercury met zijn stembanden had. Super mooi gezongen. Erg mooie track.

7.Modern Times Rock 'N' Roll (1:48)
Roger zijn deel qua vocalen op deze plaat. Ik kan er niks mee, en ben blij dat het na amper 2 minuten weer voorbij is. Ik ben geen liefhebber van deze Rock 'n roll muziek, en ook dit kan me niet bekoren.

8.Son & Daughter (3:20)
De overloop naar het volgende nummer bevalt me dan wel weer enorm. Het nummer doet me erg denken aan Get down, make love van Queen - News of the World (1977). Het einde verrast me wat. Een versnelling en dan een fade out. Jammer.

9.Jesus (3:44)
Het verhaal over een bekende uit de oudheid. Ik heb 't gevoel naar een musical te luisteren. Daar ben ik niet weg van, en dus ook niet zo van dit nummer. De instrumentale climax maakt wel een hoop goed.

10.Seven Seas of Rhye (1:15)
Een instrumentaal stuk van een nummer wat later nog terug zou komen. Een mooie snippet voor album 2 zullen we maar zeggen.

Dit is een Queen plaat waar ik echt zin in moet hebben om 't op te zetten. De acceptatie heeft lang geduurd, en ik hoor de schoonheid er echt wel in, maar echte "close" vrienden zal ik nooit worden met de 1e 2 albums van Queen.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:39 uur

geplaatst: vandaag om 21:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.