Queen - Queen (1973)

Okay, prima onderbouwing.

Voor mij werkt het wel degelijk. Met name zo achterin de plaat, een soort mars-beat met een best wel serieuze tekst. En dan weer op de vrolijke noot afsluiten met Seven Seas.
Jesus heeft ook wel een beetje die gospel, die ze later zouden perfectioneren.

Keurig verantwoord. Netjes.

-> je bedoelt Hot Space ?

Ik ben fan van Queen geworden door mijn oom, en langzaam maar zeker leerde ik hun muziek kennen. Het liveconcert op Wembley behoort tot mijn favorieten. Hun grote hits behoren tot mijn favorieten: het zijn nummers die ik vaker draai en waar ik keer op keer van kan genieten.
Deze band met Queen ten spijt vind ik dit debuutalbum nog niet echt interessant.
De kwaliteit is zonder twijfel reeds aanwezig, maar op dit album staat nog geen een nummer van Queen waar ik echt graag naar luister. Het komt nog oppervlakkig over; enkel Great King Rat vind ik wel vermakelijk.
Voor mij rest dan de gedachte dat Queen nog moest groeien, en bij het uitbrengen van dit album nog niet die immense bekendheid genoot. Dat maakt de muziekkeuze vrij en divers, maar ik ben er niet kapot van.

De positieve reacties en het hoge gemiddelde doen me mijn indruk heroverwegen, maar in eerste instantie kan ik er nog niet meer van maken.
Wellicht dat mijn mening zich nog wijzigt na meerdere luisterbeurten.
Ik ben gestart met het chronologisch beluisteren van de Queen-studioalbums en verwacht dat daaruit meerdere hoge(re) scores zullen voortvloeien.
2,5*

Dit album is natuurlijk andere koek dan het materiaal wat ze 15 jaar later maakten. Minder toegankelijk, experimenteler, vrijer, en daardoor veel avontuurlijker. Het duurt dan ook wat langer voordat je de diepgang hoort en herkenbaar bij je binnen komt. Hier was Queen nog geen hit-band. Een hit moet gelijk de eerste keer nadat je het hoort blijven hangen, anders is de kans bijzonder klein dat het een hit wordt. Queen zou zich later meer daar mee bezig houden.
Geef dit album een kans, luister het veel en goed, en gij zult voor verrassingen komen te staan, dat je het niet meer over je hart kunt verkrijgen het ding uit je speler te halen.

In Keep Yourself Alive hoor ik wel hitpotentie. Zeker voor die periode. Misschien net iets te stevig voor Glamrock, wat in de Uk toendertijd razend populair was.
Een nummer met een refein wat pakkend is en blijft hangen.
De rest van het album heeft met gemak het etiket albumtracks.
Afgezien van Seven Seas Of Rhye, maar dit was slechts een voorproefje en kwam geheel tot leven op Queen II, om ook als single uitgebracht te worden.

Het geraffineerde hoor je pas terug in Killer Queen. Glam meets Art-Rock. Qua uiterlijk pastte de band met de flamboyante Freddie perfect in het tijdsbeeld van 1974, met die verstane dat ze beter en origineler waren dan veel tijdsgenoten.

Nietemin is dit debuut een onmisbaar album in de collectie.
De potentie spat er af en het is een knap gemaakte plaat met al veel herkenbaarheid.
Maar verwacht nog geen potentiele hits, daar was Queen nog niet aan toe.

Na jaren ga ik er een hele ster bij plakken. Ik vond dit album nooit echt heel erg bijzonder, maar blijkbaar heeft dat tijd nodig bij mij. In combinatie met de nieuwe live plaat ga ik dit album toch anders beluisteren en waarderen.
Kopstuk is doin' all right voor mij.

Overal hoor je al waar Queen later zo groot mee zou worden, dit is nog wat ruiger, maar achteraf (is altijd makkelijk) heeft dit album toch al wel die typische Queen sound die zo populair is geworden. Nog steeds vind ik later werk wel beter, maar dit is echt niet zo slap als ik eerder wel vond.

Nou, slap is het nooit geweest hoor. Misschien dat de produktie daar wat debet aan is geweest ?
Dit is sowieso Queen's meest hardrock getinte plaat, met een paar rustigere stukken. Doin' Allright en The Night Comes Down.

Natuurlijk zijn er betere albums van Queen. Maar ik vind het bepaald beter dan alle 80's albums van de band.


Ik vind 'm gelijkwaardig aan News Of The World.
Toch wel heel sterke songs. Favo's: Great King Rat en Liar.

Slap was meer in hoe ik dit album (onterecht blijkt nu) ervaarde.

Ok. Duidelijk verhaal !

Modern Times Rock 'n' Roll is eigenlijk ook een proto-speed metal nummer. Meer zelfs dan Paranoid van Black Sabbath. Wel metal met een Little Richard-piano begeleiding. Dat deed the Zep dan weer niet. Dat viel me op.

Verder zijn er wel veel Zep-achtige dingen aan de hand op deze plaat. Grappig ook (wat geldt voor alle debuut platen) is dat er 1973 staat als releasedatum, maar dat de songs veel ouder zijn dan dat. Sommige songs gaan al terug naar 1971 en 1972. In 1972 is in elk geval alles opgenomen.

Ik weet dat dat vaak gezegd wordt, de Led Zeppelin invloeden op Queen 1. Ik hoor het echter nooit zo. Bij vlagen hoor ik soms wat Black Sabbath-achtige dingetjes, maar ouwe Led Zeppelin is in mijn oren veel meer blues en folk.

Ik ken Led Zeppelin eigenlijk niet zo goed. 4 of 5 songs die ik ken, maar ik vind het niet zo leuk. Ik weet het: ik ben raar.

Maar omdat iedereen het zo stelt, zeg ik het ook maar. Ik vind Queen en Heep eerder uit hetzelfde vaatje tappen, dan Queen en Zep.
Maar ik denk door het duo zanger/ster-gitarist dat de mensen de link liggen met Zep (of bijv. Aerosmith).

Het is een snel rocknummer dat wat naar metal neigt, maar speed metal hoor ik er niet in.

Er wordt te pas en te onpas gesteld dat Stone Cold Crazy het eerste thrash/speed metal nummer is. Als dat zo is, dan is Modern Times Rock 'n' Roll dat ook.
Ik noem het ook proto-, wat in houdt dat het een aanzet is tot sneller spelen/riffen.

Oude Queen heeft sowieso wat hardrock-elementen, die pas later door het genre overgenomen lijken te zijn. Wat dacht u van dat begin van Great King Rat, of Ogre Battle? Goeiemiddag zeg. Dat was echt een poepie steviger, in ieder geval metalachtiger, dan de Purples en Zeppelin uit die tijd. En nog wel beide van de hand van Mercury.

Stone Cold Crazy, Modern Times R&R, en later ook Sweet Lady hebben een bepaalde, typisch Taylor-achtige groove. Op Sheer Heart Attack, vooral de live versie, en het einde van It's Late, hoor ik 'm ook in bepaalde mate. Alsof hij steeds beurteling twee keer de bassdrum en twee keer de snaredrum pakt. Maar zo doet hij het niet volgens mij.

Taylor is geen werelddrummer misschien, maar paste zo perfect bij Queen. Jammer dat na The Game bijna alle drums bij Queen uit een computer leek te komen.

Hammer to Fall, One Vision, I Want It All, Innuendo, Show Must Go On, Tear it Up, Princes of the Universe, en ik kan nog wel doorgaan. Taylor had nog wel zijn lekkere hak-momenten hoor.

Ah, oké. Proto is voor mij de oervorm van iets, wat meer is dan een aanzet.

Ik denk dat dit soort tempo's, nog niet eerder waren gedaan. Wat dat betreft is Taylor toch een beetje de proto-type metal-drummer. Of zie ik het nu helemaal verkeerd?

Mwah... luister eens naar Ian Paice op Fireball van Deep Purple. 1971

Ik heb het net geluisterd. Ik ken heel weinig van Deep Purple, omdat geen idee eigenlijk...

Die song klinkt wel erg vet en inderdaad ook richting metal. Wel jammer van die zang, vind ik zelf.

Er was een tijd dat ik dat wel leuk vond. Maar nu niet meer, merk ik. Vreemd hoe smaak zich ontwikkeld.

Jammer eigenlijk. Ik had Deep Purple moeten ontdekken toen ik naar Rainbow, Heep, Maiden, Priest etc. luisterde. Nu is Queen zo'n beetje het hardste wat ik luister.

De niet al te jeugdigen onder ons herkennen die Hammondbreak in Fireball misschien nog wel als de tune van het koekblikprogramma Wereld Op Wielen, destijds gepresenteerd door the late Fred v.d. Vlugt die overigens een broer van Sinterklaas bleek te zijn. Op dat moment blijkbaar het heetste stukje muziek wat te vinden was in muziekland.

De echte metalscene begon uiteraard ook met Zep, Purple en Sabbath. Toen de eerste schapen over de dam waren volgden er al heel snel meer.

Super album van Queen zeker i.v.m. wat je later op de plaat vastlegden. Dit leunt tegen hardrock aan en klinkt als een klok. Beter dan die top 40 hitjes zoals Radio Gaga. Gelukkig was van deze shit toen nog niets te bespeuren gelukkig.

Je hoeft echt niet iedere keer zo je mening over andere Queen platen door te drukken. Als je een probleem hebt met Radio Gaga schrijf dat dan bij The Works. Je lijkt van elk positief iets een negatief ding te maken. En ik ga er ook nog op in.

Meneer Peart, gaat u weg! We zullen een klacht indienen bij de koningin, reken daar goed op!

BAH !!!

Maar je hebt wel een punt Ozric. Ik moet er zelf ook voor waken mij te negatief uit te laten over met name de 80's.
Het is nu eenmaal zo dat velen van ons wat oudere jongeren Queen bij opkomst helemaal het einde vonden.
Origineel, sterk herkenbaar en de band nog rockend, glammend en proggend.
Ach, je weet hoe het zit zo zachtjes aan.

Maar prima dat je het even aangeeft. En by the way niets mis met Radio Ga Ga hoor.
The Works had van mij best meer mogen bevatten in die stijl, i.p.v een plaat die een soort goedmakertje werd naar de fans die Hot Space niet pruimden.

Net als hun eerste twee lp's hadden ze zich Queen 1 (tot en met Jazz) en Queen 2 (vanaf The game) moeten noemen. Twee verschillende bandjes. Zo werkt het in ieder geval voor mij. Dus de lp Queen 2 is top en de band Queen 2 is not. Zoiets ?

Vind ik zelf te extreem met alle respect. Het ging namelijk om dezelfde groep mensen, dus het is logischer om dat zelf zo te zien, dan dat het in werkelijkheid ook zo aangepast wordt. Het had voor flink veel verwarring gezorgd en niet gunstig voor Queen uitgepakt ben ik bang.
Queen ging een andere kant op en als een band dat kon doen was het Queen wel.
Ze namen met hun switch naar dance muziek een risico en ook met de licht verteerbaardere popnummers.
Desalnietemin kregen ze ook weer nieuwe fans en veel oudere fans bleven ze ook trouw, dus in commercieel opzicht deden ze goede zaken in de 80's. Live werden ze ook steeds groter.
Artistiek minder interessant, dat is een feit.

Ondanks die diversiteit aan stijlen, klonk Queen altijd als Queen. Dat geef ik ze na. Anderszijds vond ik het ook niet zo erg dat Anathema zich Anathema bleef noemen. Bijvoorbeeld.

Sorry Ozric, maar dat is mijn mening. Queen top tot en met A day at the races daarna steeds een stap(je) minder. Dat is mijn mening en als jij een andere hebt. So be it, dat respecteer ik.