menu

Queen - Queen II (1974)

mijn stem
3,92 (643)
643 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Procession (1:12)
  2. Father to Son (6:14)
  3. White Queen (As It Began) (4:34)
  4. Some Day One Day (4:23)
  5. The Loser in the End (4:02)
  6. Ogre Battle (4:10)
  7. Fairy Feller's Master-Stroke (2:40)
  8. Nevermore (1:15)
  9. The March of the Black Queen (6:33)
  10. Funny How Love Is (2:50)
  11. Seven Seas of Rhye (2:50)
  12. See What a Fool I've Been * (4:38)
  13. Ogre Battle [1991 Bonus Remix] * (3:30)
  14. Seven Seas of Rhye [1991 Bonus Remix] * (6:35)
  15. See What a Fool I've Been [BBC Session July 1973, Remix 2011] * (4:22)
  16. White Queen (As It Began) [Live at Hammersmith Odeon, December 1975] * (5:32)
  17. Seven Seas of Rhye [Instrumental Mix] * (3:09)
  18. Nevermore [BBC Session, April 1974] * (1:27)
  19. See What a Fool I've Been [B-Side Version February 1974] * (4:31)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 40:43 (1:14:27)
zoeken in:
avatar van vigil
4,0
glenn53 schreef:
Ozric, je bent als Queen fanaat en - kenner toch wel naar een live concert geweest?

Ik ben ietsje ouder dan Ozric (ik ben 38) dus voor mij zat een concert van Queen er ook niet in. Sowieso is het laatste optreden van de band in Nederland (precies 28 jaar geleden in Leiden) al heel lang geleden dus je moet minimaal zo'n 45 zijn om dat gezien te kunnen. Een vriend van mij is als klein knaapje wel geweest, in het voorprogramma stond een onbekend Australisch bandje onder de naam INXS (bij de Duitse stadion tour stond Marillion in het voorprogramma).

Dit heb ik gedeeltelijk nog wel kunnen inhalen bij het concert van Brian May in Ahoy (morgen precies 21 jaar geleden!!) met Cozy Powell op drums en Spike Edney op toetsen waarbij veel Queen materiaal voorbij kwam.

Ozric Spacefolk
De enige beroemde bands die ik heb gezien zijn Marillion en Saga ooit eens (in 1997).
Waarom ik altijd naar Marillion blijf gaan is puur toeval (ik heb 3 gigs gezien), laatste keer in het Paard, met de akoestische set.

Meeste optredens zie ik omdat ik werk als stagemanager of omdat ik zelf moet optreden. Maar dat zijn vaak geen beroemde bands.

Queen had ik waarschijnlijk nooit willen zien. Ik trek het echt niet om met 200000 mensen in een stadion te zitten ingepakt.
Als Queen in een club had gespeeld zoals in 1974/75/76 dan had ik het overwogen. Dan kan je veel meer genieten en ben je geen vee.

avatar van vigil
4,0
Dit was trouwens de playlist van Brian May

The Dark
Back To The Light
Driven By You
Tie Your Mother Down
Love Token
Headlong
Love Of My Life
'39
Let Your Heart Rule Your Head
Too Much Love Will Kill You
Spike's synth solo
Since You've Been Gone
Now I'm Here
Brighton Rock
Resurrection/Cozy's drumsolo/Bohemian Rhapsody/Resurrection reprise
Band introduction
Last Horizon
We Will Rock You
God (The Dream is over)
Hammer To Fall

avatar van glenn53
5,0
Ozric Spacefolk schreef:
Als Queen in een club had gespeeld zoals in 1974/75/76 dan had ik het overwogen. Dan kan je veel meer genieten en ben je geen vee.


Haha dat is wel waar. Queen trad de laatste 3 tours op in de Groenoordhallen in Leiden. Dat is een echte veehal. Maar ik had het niet willen missen.

avatar van vigil
4,0
Snap ik, maar inderdaad echt een veehal waar veel rock/metal concerten gehouden werden (Iron Maiden, Motorhead, Kiss, golden Earring enzo)

avatar van FrodoK
5,0
Ik ben van dezelfde leeftijd als Ozric, en heb Queen dus ook nooit live gezien. Hou ik niet zo van het volume van concerten (ooit twee dagen suizende oren gehad na een Dream Theater concert). Maar ik was ZEKER wel naar een concert van Queen gegaan. Omdat ik dat als fan gewoon een keer had willen meemaken.

avatar van Chimpz
4,0
Na het uitstekende debuutalbum is deze Queen II een logische volgende stap in de verdere evolutie van de band. Plooien werden gladgestreken en sterke kanten komen al veel prominenter aan bod. Maar toch, ondanks dat ze Queen-leden er wederom in geslaagd zijn om enorm veel goed songmateriaal op één schijfje te drukken, blijven er wat mij betreft een aantal schoonheidsfoutjes over waardoor ik het album in zijn geheel maar nèt boven het debuut zou plaatsen..

De witte A-kant is een beetje een vervolg op het eerste album. De Led Zeppelin invloeden waar iedereen toen over sprak zijn hier wederom te vinden in Some Day One Day, en vooral de Roger Taylor rocker The Loser in the End. Dit duo vormt met een duidelijke aflijning het zwakste moment van het album: ik weet niet of Queen II tekstueel een concept-album voorstelt (de fantasy-waanzin is me daar té onontcijferbaar voor), maar puur gevoelsmatig passen deze nummers niet in de luchterigere, kitscherige (dat bedoel ik positief) sfeer die over de rest van de plaat hangt.

De rest van het album luistert op een héél natuurlijkere manier weg, en nummers vloeien naadloos in elkaar over. Omdat de band weer bijzonder gecondenseerd staat te schrijven (hoeveel ideeën zitten er in The March of the Black Queen alleen al?) lijkt het eerder alsof Queen II bestaat uit twee grote progstukken, met daartussen nog twee matige (opzichzelfstaand niet persé slechte) nummertjes die de algemene ervaring een beetje opbreekt.

In het opzicht van dat gecondenseerd schrijven is het hier zelfs jammer dat het prachtige Nevermore zo snel voorbijvliegt, dat had voor mijn part gerust nog een minuutje mogen ademen (en dat minuutje hadden ze dan weer gerust van Funny How Love Is mogen afpitsen).

De band heeft, in tegenstelling tot op het debuut, nu ook serieuze studiotijd tot hun beschikking, en dat is er aan te merken. Het aantal overdubbings moet echt gigantisch geweest zijn, er zit wat schaamteloze spielerei in (die onnoemelijk briljante intro van Ogre Battle!), en uiteraard worden er ook weer wat exotische instrumenten bijgesleurd (sitar, castagnetten, klavecimbel, ...). Het begint al veel op de latere Queen te lijken, maar jammer genoeg lijkt de zang in al dat studiogeweld soms een beetje vergeten te worden. De instrumentatie wordt goed opgebouwd en klinkt strak en present, maar Freddie lijkt soms een paar meter verder in een volledig kale kamer te zingen. Teveel galm, wat hem bij momenten een hele hoop aan presence en frisheid kost. In The March of the Black Queen bijvoorbeeld horen we een uithaal van de lead-vocalen, die daarna gewoon overstemd wordt door de backing vocals die zowel frisser, directer als gewoonweg luider klinken. Zo zijn er voor mij wel een handvol momenten waarop het geluid een beetje een soep wordt. Geen grote ramp natuurlijk, het blijft allemaal zeker en vast goed luisterbaar, maar het is altijd zonde wanneer zulke composities en strakke instrumentatie een beetje in de steek gelaten worden door de productie. Of de remaster, dat kan natuurlijk ook.

Verder niets dan lof. Alle typische kenmerken komen hier groter én beter uit dan ze op hun debuut hadden laten horen. De meest fantastische composities, opgeleukt met fantastische melodieën en zanglijnen. Vooral de zwarte kant (geschreven door Freddie) straalt gewoon op elk moment kwaliteit uit. Net als op het eerste album weer een hoop materiaal om van te smullen, dat in het algemeen ook al beter klinkt. Het zijn juist de twee slotnummers van kant A - en dan ook nog eens vooral de plaatsing ervan - die mijn enthousiasme een beetje temperen.

+ Ogre Battle, The March of the Black Queen, Father to Son, Nevermore
- Some Day One Day, The Loser in the End

avatar van bikkel2
5,0
Sterke uiteenzetting Chimpz. En in een aantal gevallen zeker met je eens.
Produktioneel is het nog wat rommelig, iets wat op Sheer Heart Attack al veel beter is verzorgd.( meer dynamiek/ betere drumsound)

Side 2 is inderdaad het beste gedeelte, al is Father to Son ook niet te versmaden.

avatar van Bluebird
4,5
Wat een rommelig gedoe! Prachtig gewoon!

avatar van caravelle
4,0
De Queen hits kende ik van Toppop. Een greatest hits van Queen stond ergens in 1984 wel op een tape. Een Veronica hitdosier liet zien dat Queen een aantal lp's had uitgebracht die een hoge notering in ons land hadden behaald. In de bieb had ik in 1984 hun eerste lp gevonden. Altijd gedacht dat Seven seas of Rhye een losstaande single was. Sheer heart attack was toch hun 2e lp (als ik van het Hitdosier uitging) ? Hun eerste lp Queen was hier kennelijk nooit uitgebracht en had natuurlijk geen hitsingle. Begin 1986 kocht ik A night at the opera. Die beviel goed dus ik begon bij de lokale platenboer in Aalsmeer maar eens de Queen bak gedoceerd leeg te kopen. Alles op de gok. Tot mijn grote verbazing vond ik onaangekondigd een lp met een spannende uitklaphoes bij de Q van Queen. Queen 2 ?Die bestond toch helemaal niet ? Deze kwam als een grote verrassing zomaar uit de lucht vallen. Soms (vaak) zit het leven bijzonder mee. Het al genoemde Seven seas of rhye kende ik al. De rest moest maar eens beluisterd worden. Doordat ik hun eerste lp zeer kon waarderen (het had overigens wel wat tijd nodig) heeft deze bonus lp lange tijd mijn platenspeler niet verlaten. The loser in the end vond ik een klein minpuntje en niet op de plaat passen en Seven seas of Rhye vind ik nog steeds een losstaande single maar dan wel een hele fijne. De rest krijgt nog steeds mijn goedkeuring. Topper vind ik Father to son en side B is foutloos. Spannende plaat die van de hak op de tak springt. Lekker sfeervol maar ook hier en daar duister. De Hoes maakte de muziek en de muziek maakte de hoes. Andere tijden sport. Densterig plaatje zou ik zeggen.

avatar van edje1969
5,0
Het Queenalbum waar eerst sectie May is, 1 nummer Taylor en dan de bombast van Mercury. Dit album is puur al een 5 vanwege kant B.... parel is vooral Nevermore en ik geniet ook enorm van Fairy Feller's Master Stroke en de Pro-Bo-Rap March Of The Black Queen. Van May is vooral White Queen erg mooi en 1/2 prachtig albumopening. Ik zie hierboven bonusnummers staan als Seven Seas Of Rhye van 6:35 minuut. Die ken ik niet. Eens proberen of ik op YouTube wat kan vinden.

avatar van Robertoooooh
4,0
Het leuke van een site als MuMe is dat ik af en toe albums voorbij zie komen die ik al jaren niet meer gehoord heb en wanneer ik dan de bijgevoegde commentaren lees, kan ik me niet bedwingen om die albums weer eens uit de kast te trekken en een draaibeurt te geven. Zo ook deze dus.

Vroeger veel gedraaid en nu weet ik weer waarom. Spannende muziek van vakmannen die het experiment niet schuwen maar die hun klassieken heel goed kennen. Soms tegen het psychedelische aan met Some day, dan weer heerlijk uit de bocht met Ogre Battle. Ik vind er eigenlijk geen mindere song tussen zitten. De productie is wel een beetje iel maar goed dat was 40 jaar geleden gemeengoed. Zou het niet geweldig zijn wanneer dit album eens helemaal opgepoetst zou worden zoals bv met King Crimson gebeurd is? Favorieten? Father to Son en Some Day One Day.
Ik sta wat die laatste hier vrij alleen maar die heerlijke lome melodische psychedelica blijft maar in mijn kop rondzingen. Klasse!

avatar van bikkel2
5,0
Volgens mij is deze opgepoetst.
Maar hoe dat inhoudelijk zit, weten andere users hier beter.

Komt vast wel een reactie.

avatar van vigil
4,0
In 2011 is deze geremasterd toen het hele oeuvre van Queen verhuisde naar Universal Music. Klinkt veel beter dan die oude doffe versie

avatar van Brunniepoo
5,0
Dat kun je wel stellen ja. Met de nummers zelf was al helemaal niets mis maar door de recente master klinkt het allemaal nog veel beter.

avatar van Robertoooooh
4,0
Is dat ook met het vinyl gebeurd of enkel de cd?

avatar van vigil
4,0
Hij is wel opnieuw uitgegeven op Lp destijds maar van de kwaliteit daarvan heb ik geen idee

avatar van Robertoooooh
4,0
Kan er ook niets over vinden helaas.
Als voor deze remaster op vinyl hetzelfde geldt als bij de recente eerste drie LZ remasters, laat ik een eventuele aanschaf achterwege. Maar je weet het niet, he, je weet het niet......

avatar van tbouwh
3,5
Prima! ik ben zeker fan van Queen, maar ben toch ´grootgebracht´ met hun latere materiaal en grote hits, vanaf a Night at the Opera. Daarom beluisterde ik pas later vroeger materiaal, en heb ik nu de 2e Queen-plaat goed beluisterd. De eerste Queen-plaat vond ik gewoon nog niet heel bijzonder, maar deze plaat is duidelijk stukken beter. Queen evolueert, al komen ze op deze plaat mijns inziens nog steeds niet in de buurt van later werk. Er staan wat leuke nummers op desondanks, die juist te genieten zijn omdat dergelijke nummers op latere platen juist weer buiten boord blijven.
The Loser in the End rockt lekker weg, wat van Ogre Battle ook te zeggen is.
The March of the Black Queen vind ik het beste nummer, gezien de opbouw en de vele ideeën en concepten die in dit nummer zijn verwerkt.
Ook White Queen is een leuk nummer, en een schoolvoorbeeld van de vrije, frisse sound van Queen op dit album.
Seven Seas of Rhye is waarschijnlijk de bekendste song, vanwege de fabelachtige pianomelodie. Helaas vind ik, naast de fantastische intro, dat dit nummer verder niet tot de echte Queen-toppers behoort.
Queen II is een fijn album met een frisse, vrije sound, maar echt bijzonder vind ik het geluid dat ze hier neerzetten nog niet. Er zitten weliswaar een paar goede tracks tussen, maar sommige zijn ook wat saaier en van een constant hoog niveau durf ik dan toch net niet te spreken.
Kan hier net geen 4* aan kwijt.
Ruim 3,5*

avatar van HugovdBos
4,5
Een klein jaar na de kennismaking met het hevige geluid van de band Queen verscheen het tweede album. De muziek vervolgt de weg van zijn voorganger, maar is opgebouwd als een conceptalbum. De witte kant van het album toont de emotionele kracht en de positieve sferen, terwijl de zwarte kant de donkere fantasie en de negatieve sferen naar voren brengt. De drijvende krachten zijn de gitaren en verschillende melodielagen, waarop Mercury zijn stem in alle hevigheid ten gehore brengt.

De openingsmars van Procession gaat over in de heavy metal van Father to Son. Van de hevige gitaarklanken wordt er overgeschakeld naar pianopartijen en zangharmonieën. De brief van de vader aan de zoon gaat over in de schoonheid van de White Queen. De perfecte vrouw doemt op in de pianoklanken en de akoestische gitaar. Op de zwarte kant vinden we echter de pure kracht van de band. Met Ogre Battle begint de strijd tussen de ogres, opgezweept door de gitaarsolo’s van May. De hevige riff en het einde van het nummer, dat aan het begin omgekeerd ten gehore wordt gebracht, tonen de ontwikkeling van de studiotechnieken van de mannen. Het hoogtepunt en langste nummer van het album komt met The March of the Black Queen. Het complexe geheel is opgebouwd uit elf verschillende delen, die gekenmerkt worden door tempowisselingen en gebruik van verschillende instrumentatie. De pianoklanken vormen de stuwende opening, waarna vooral de bombast van gitaren en drums het nummer de hoogte in werken. Naast de samenzang zijn het de vocalen van Mercury die de kracht van het nummer vormen. Het afsluitende nummer Seven Seas of Rhye is afkomstig van het debuutalbum van de mannen, maar toont in deze langere versie zijn ware kracht. Het pianoriedeltje vermengt zich met onstuimige gitaarsolo’s en vormt daarmee een passend eind van dit album.

4,5*

Ozric Spacefolk
Grappig, dat juist Father to Son het langste nummer van de plaat is, maar door complexiteit van Black Queen, wordt deze vaak als langste nummer gezien.

Het zijn maar enkele seconden, dus waar heb ik het over...

avatar van HugovdBos
4,5
Ozric Spacefolk schreef:
Grappig, dat juist Father to Son het langste nummer van de plaat is, maar door complexiteit van Black Queen, wordt deze vaak als langste nummer gezien.

Het zijn maar enkele seconden, dus waar heb ik het over...


Tijden die hier op Musicmeter bij de nummers staan kloppen niet. The March of the Black Queen is met 6:33 het langste nummer, Father to Son duurt "maar" 6:14. Geldt voor zowel de cd als vinyl versie. Waar hebben we het inderdaad over , blijft een geweldig album.

Ozric Spacefolk
Je hebt gelijk, voor wat betreft de tracktijden. Ik keek even op Spotify. Ik zal wel even een correctie insturen.

avatar van lennon
3,0
Samen met Queen - Queen (1973) het album van de heren waar ik het langst over heb gedaan om erin te komen. Je hoort bij dit album wel de ontwikkeling van de band. Als je de 1e 2 naast elkaar neerlegt hoor je dat het meer eigen "smoel" krijgt, en de sound wat meer Queen zoals ie bekend zou worden. De hoes vind ik overigens erg mooi. Leuk om te zien dat de foto nog terug zou komen in verschillende clips.

1.Procession (1:12)
Mooi intro tot het album. Aan het eind lijk ik al het refrein van Father to son te herkennen. Ondanks dat het kort is, vind ik het een indrukwekkend stukje muziek. Het bezit een stuk drama, want meeslepend is.

2.Father to Son (6:14)
Het nummer begint mooi rustig, maar al snel beland ik midden in een rock nummer. En dat is best lekker! Voor het eerst hoor ik ook de zo typische drum sound van Roger Taylor. Het eindigt weer zoals het begon, in alle rust. Mooi nummer.

3.White Queen (As It Began) (4:34)
De overloop naar dit nummer is erg mooi. De stem van Mercury betovert me wederom. Wat een vocale tovenaar was die man. Ik begrijp dat dit nummer gaat over een liefde van May. Als luisteraar wordt je meegevoerd op de mooie zang en achtergrond koortjes. Het refrein doet vermoeden dat er snel weer een rock moment ontstaat, maar al snel zit ik weer in de mooie droomsfeer. Ik hoor overigens hetzelfde gitaar geluid in de solo, die later ook in Jealousy te horen is. Erg mooi nummer!

4.Some Day One Day (4:23)
Brian May op zang. Hij heeft een warm stemgeluid, en ik luister er graag naar. Maar als je een zanger als Mercury in je band hebt, moet je dat aan hem overlaten. Met Roger Taylor heb je 3 man in de band die vocale kwaliteiten hebben. Daar zal vast enige balans in gezocht zijn, en daarom zullen de heren ook ruimte krijgen. Maar het meest indrukwekkende in dit nummer is de solo aan het eind, en Freddie op de achtergrond. Een beetje een niemanddalletje dit nummer.

5.The Loser in the End (4:02)
Die drums vallen lekker binnen zeg! Dat belooft wat. Het nummer is een langzame rocker. Daar hou ik wel van. Ook van de stem van Roger ben ik wel gecharmeerd, maar ik blijf me toch afvragen hoe het geklonken zou hebben als Freddie de vocalen waar had genomen. Het einde vind ik een teleurstelling. De solo van May wordt overheerst door een andere (onherkenbaar) geluid en het eindigt in een redelijk zooitje. De laatste 2 tracks van de witte kant vind ik redelijk gemiddeld, en stellen wat teleur in vergelijk tot de 1e 3 tracks

6.Ogre Battle (4:10)
Een wat storende opening voor dit nummer. Het is wel knap gedaan, want wat achteruit opgenomen begint loopt gladjes over in de rock gitaar van May. Dan klinkt het ineens wel erg lekker. Het is een vrij musical achtig nummer. Zoals Queen ze wel vaker maakt. Er wordt dan ook een verhaal verteld over de Ogres die in oorlog zijn. De gitaar van May klinkt lekker agressief, en geeft de sfeer van het nummer goed weer. Het musical achtige stoort me deze keer niet zo.

7.Fairy Feller's Master-Stroke (2:40)
Hoor ik daar een Synth als opener? De zwarte kant neigt wat meer naar een symfonische plaat. Niet echt mijn smaak over het algemeen. Maar Mercury is betoverend genoeg om mijn aandacht er bij te houden. De achtergrond koortjes van Taylor en Mercury maken er een magisch geheel van.

8.Nevermore (1:15)
Vlekkeloos vanuit het vorige nummer ben ik beland in een mooi piano stuk. Er wordt nog steeds een verhaal verteld. Een nummer als deze mag echt wel langer duren dan 1.15. Hier kan ik van genieten!

9.The March of the Black Queen (6:33)
Inmiddels krijg ik een beetje het gevoel dat ik naar War of the worlds aan het luisteren ben. Het wordt me dan toch teveel. Er is echt niks mis met de zang en muzikaal ook niet, maar in feite luister ik nu vanaf de 1e track van kant 1 naar één lang sprookje, en dan gaat de aversie tegen een musical achtige sfeer me toch parten spelen. Teveel tempo wisselingen, teveel gepingel, en teveel overdreven spacey koortjes. Mercury heeft waarschijnlijk al zijn inspiratie uit de kast getrokken en dat in een tig aantal minuten willen stoppen. Wellicht had ie dat wat beter kunnen verdelen. Ik haak helaas wat af tijdens dit nummer.

10.Funny How Love Is (2:50)
Een nummer wat me doet denken aan de single van Larry Lurex. Dit klinkt al weer een stuk beter! Het lijkt wel een Phil Spector productie, de Wall of sound die te horen is, is zo typisch voor zijn sound. Dit nummer redt de zwarte kant voor mij nog enigszins.

11.Seven Seas of Rhye (2:50)
Dit nummer kende ik al voor ik deze lp kende. Nooit echt mijn favoriete track geweest. Live vind ik 'm sterker.

Vooral de witte kant kan me dus bekoren. De zwarte kant is me wat teveel gepingel. Dat is mijn stijl muziek niet, en zal het nooit worden. Het is dat Queen zijn stempel op dit album heeft staan, anders had ik het nooit in bezit gehad waarschijnlijk. Het is natuurlijk wel een document, want na deze 2 albums zou Queen (wat mij betreft) alleen nog maar tot grotere hoogtes reiken. Deze 2 albums zie ik dan ook als warmdraaien voor de toekomst. En horen dus zeker bij een belangrijk deel van het oevre van de mannen. Bij mij zullen ze echter niet zoveel op de draaitafel terecht komen.

Ozric Spacefolk
lennon schreef:


7.Fairy Feller's Master-Stroke (2:40)
Hoor ik daar een Synth als opener?.


Harpsichord of in het nederlands: clavecimbel

avatar van lennon
3,0
Ozric Spacefolk schreef:
(quote)


Harpsichord of in het nederlands: clavecimbel


Ok, en welk instrument wordt er dan bij father to son als opener gebruikt?

Ozric Spacefolk
lennon schreef:
(quote)


Ok, en welk instrument wordt er dan bij father to son als opener gebruikt?


Dat tovert May allemaal uit zijn Red Special.
Meer info: Father To Son :: Queen Songs - queensongs.info

avatar van lennon
3,0
Mooi, is dat ook weer opgelost!

avatar van bikkel2
5,0
Het fabuleuze 1mans orkest.
Wel uniek hoor Brian May.

avatar van rkdev
4,5
lennon schreef:
Vooral de witte kant kan me dus bekoren. De zwarte kant is me wat teveel gepingel. Dat is mijn stijl muziek niet, en zal het nooit worden. Het is dat Queen zijn stempel op dit album heeft staan, anders had ik het nooit in bezit gehad waarschijnlijk.
Altijd grappig om te lezen dat mensen een band op gelijke hoogte waarderen (zoals ik weet dat Lennon en ik doen), maar precies andere dingen goed vinden.

Het gedeelte Ogre Battle - Fairy Feller's Master-Stroke - Nevermore - The March of the Black Queen vind ik misschien wel het beste kwartet dat Queen in de hele carrière achter elkaar op de plaat heeft gezet. En als 'Funny How Love Is' niet op die plaatkant had gestaan (verreweg minste van kant B), was het misschien wel Queens beste plaatkant geweest.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:22 uur

geplaatst: vandaag om 21:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.