Queen - Queen II (1974)

Dat vind ik dan ook weer onzin. Want dat hadden Iron Maiden, Alice Cooper en Kiss vroeger ook.
Zo gaat dat gewoon.

Er zijn genoeg bands (miljoenen) die geen vette show hebben. Wat ook weer jammer is, want zonder goede show vind ik een band maar half zo goed.

Hé Ozric Spacefolk, ik gooi Queen LIVe Killers in de herkansing en ga kijken of ik het (destijds) verkeerd gezien (og eigenlijk) verkeerd gehoord heb. Ik zal dan daarna alsnog mijn mening geven op de LIVE Killers recensiepage

Van de Queenalbums die ik ken (toegegeven, dat zijn er een stuk of vijf), is dit een van de sterkste. Een beetje afhankelijk van mijn stemming heb ik het liefst deze of A Night at the Opera.
Het lijkt alsof Queen voor dit album een enorme hoeveelheid ideeën had liggen, en die ook allemaal meteen wilde gebruiken op dit album. Dat levert een een verzameling van elf veelal sterke nummers op, waarbij het tweede deel van het album het meest consistent is qua kwaliteit. Some Day One Day en The Loser in the End vind ik namelijk de minste nummers op Queen II. Voor mij springen Father to Son, The March of the Black Queen en Seven Seas of Rhye eruit als toppers. Vooral March of the Black Queen is geweldig, een mini-epos van zes minuten met tempo- en sfeerwisselingen met alles erop en eraan.
Het enige minpunt (los dan van de twee iets mindere nummers die hierop staan) van Queen II vind ik dat het als album weinig consistent is. De nummers gaan in totaal verschillende richtingen qua sfeer wat het album een beetje chaotisch over doet komen. Dat is iets waar ik aan zal moeten wennen, ook bij A Night at the Opera heb ik soms hetzelfde gevoel.

Kortom, een verzameling hele goede nummers: vier sterren.

4.0*

Queen was een band die alle kanten opvloog op de albums. Nu vind ik dat op Queen II nogal meevallen.
Queen presenteert zich hier als een heavyrock band met wat progessieve trekjes. Hier en daar wordt wat gas teruggenomen, maar de toon is wel gezet.

Vanaf Sheer Heart Attack wordt het gevarieerder en stoeit de band met allerlei verschillende stijlen.

Queen II is veel meer stijlvast. Maar dat is wat ik hoor.

Komt omdat ik een liefhebber ben van hardrock/melo-rock en sleazerock dat ik Loser in the End zo'n ongenadig lekkere song vind?

Niemand vindt die song leuk. Ben ik toch de enige. Jammer hoor.

Ik mag dat nummer ook graag hoor, voor wat het waard is

Taylor kwam altijd met totaal iets anders in de 70's. Ik vind het niet slecht. Maar een highlight vind ik het ook niet.

Ik ga wat dat betreft meer voor Tenement Funster, I'm In Love With My Car en de fijne pokkeherrie van Sheer Heart Attack.

Tenement Funster en I'm In Love... zijn prima nummers, de meeste van zijn overige schrijfsels zijn tamelijk beroerd, en hooguit leuk vanwege het contrast met de andere Queen songs.

Dat sleazy soundje herinnert je eraan dat we hier te maken hebben met een album uit 1974: bruin/oranje gordijnen, lang haar met korte pony, coltrui. Zelfde geldt, vind ik voor Someday One Day en (in iets mindere mate) voor Funny How Love Is. Ik vind de overige stukken oneindig veel beter.

Queen II was een belangrijke stap vooruit, maar in zekere zin is Sheer Heart Attack de blauwdruk voor Queens verdere ouvre. Vanaf toen hadden ze een paar albums achter elkaar de perfecte mix te pakken tussen muzikale complexiteit, virtuositeit en toegankelijkheid.

Toch zijn de echt goede stukken op II ook gelijk onvergetelijke Queenstukken. Behoren echt tot het beste wat Mercury en ook May schreven.
En eigenlijk vind ik het jammer dat ze het epische wat je hier hoort, nooit echt hebben doorgetrokken.
Ja, The Prophet Song op Opera, maar naarmate de tijd verstreek versimpelde de composities en srtucturen.

Ben het wel met buurman eens aangaande Sheer Heart Attack overigens. Een al veel rijpere plaat, wel al wat meer bedacht.
Maar ik blijf een groot hart houden voor deze. Waarschijnlijk wel mijn favoriete Queenplaat.

Even Who Wants to Live Forever en Innuendo buiten beschouwing gelaten. Want die zijn tamelijk episch...

De buurman: beroerd is nogal hard gezegd: pas vanaf Jazz gaat het niet zo goed met Taylor en muziek schrijven. Maar zijn solowerk, zijn werk met Cross, Radio GaGa, Kind of Magic, Breakthru, These Were the Days of Our Lives, One Vision (Schijnt ook van Taylor te zijn) zijn goed tot zeer goed.

En Drowse, Modern Times Rock'n'Roll, Fight from the Inside (ook sleazerock), Tenements Funster, Drowse, In Love With My Car, Loser in the End, Sheer Heart Attack (punkrock) vind ik echt wel lekker hoor. Heerlijk contrast juist met de over-the-top glam van Mercury en May soms.

Zijn draken zijn Fun It, Calling All Girls, More of That Jazz, Invisible Man. Maar in die periode schreef elk Queen-lid wel een draak.

Nee, Taylor was prima in zijn element als 70's rocker...

Blijf het wel een vreemd contrast vinden, de eigenzinnige 70's songs van Taylor en zijn hitgerichte, prima in het tijdsbeeld passende songs voor Queen.

Calling All Girls vind ik trouwens best aardig. Altijd één van de betere tracks gevonden op Hot Space.

Bij de draken categorie wil ik Rock It (prime jive) ook nog vermelden. Obligate synthrocker.

Positief, maar lang niet bij iedereen, Radio GaGa. Sowieso één van de beste Queensingles.

Van Taylor's solowerk ken ik alleen Happines? enigszins. Dat vond ik niet echt de moeite waard, maar het is ook een jaar of 10 sinds ik dat album voor het laatst hoorde.

Invisible Man vind ik toch heel wat amusanter dan het ronduit flauwe radio gaga. Die clip alleen al toen een pc nog op floppy's liep. En ieder bandlid dat nog een minisolootje deed, aangekondigd door Freddie. Prachtig gewoon. Breakthru vind ik ook nog zeer de moeite waard.

LEVE DE KONINGIN !!

En de spruitjes gooien we gewoon weg!

Goed nieuws!!!!!!!
Concert uit 1974 op dvd. Queen II tour en de Sheer Heart Attack tour.

Pre-Order Live At The Rainbow! - queenonline.com

Zeker goed nieuws! Mijn favoriete Queen-periode.
Queen - Live at the Rainbow '74 (2014)

Volgens mij weet elke Queen fanaat en kenner dat intussen allang.
Er is al een levendige discussie gaande bij die plaat.

Ja, iets met drumsolo's..

Sorry door WK geweld af en toe van de digitale wereld af. Ik ben een Queen liefhebber misschien ligt het daar wel aan.

Ozric, je bent als Queen fanaat en - kenner toch wel naar een live concert geweest?

Ik ben 37. Toen Freddie kwam te overlijden was ik 14 jaar oud. Dus ik ben nooit naar Queen geweest als kind.

In de nieuwe bezetting ben ik ook nooit naar Queen geweest. Of het is té duur of té massaal.
Nee, ik ben platen-luisteraar of ik perform zelf.

Dat is dan wel jammer voor een groot fan zoals jij. Zonde.

Zit je me nu te dissen, of begrijp ik je verkeerd?

Nee , ik meen het oprecht.

Oh okay. Sorry voor de veronderstelling.

Nee, maar als je me beter leert kennen, merk je dat ik niet van grote evenementen houdt als concerten. Ik vind dat eng met al die mensen. Daarbij vind ik livemuziek vaak rommelig en hard en komt het niet goed bij me binnen.

Een studioplaat is het beste wat ik uit muziek kan halen. Een goed afgemixte liveplaat ook trouwens.

Daarbij heb ik ook gewoon geen geld voor concerten.

Ok. Ik ga per jaar een keer of 4 a 5 keer naar een concert. Soms valt het tegen en soms vind ik het geweldig. Ik vind het echter wel gaaf om bands te zien spelen. Vooral met een paar vrienden is dat vaak memorabel. Ik speel ook zelf, maar wel op een heel laag niveau hoor, echter wel met veel plezier. Net als jij hou ik ook van cd's/lp's beluisteren. Het liefst op zo'n hoog mogelijk niveau qua geluid.

Ik ben ietsje ouder dan Ozric (ik ben 38) dus voor mij zat een concert van Queen er ook niet in. Sowieso is het laatste optreden van de band in Nederland (precies 28 jaar geleden in Leiden) al heel lang geleden dus je moet minimaal zo'n 45 zijn om dat gezien te kunnen. Een vriend van mij is als klein knaapje wel geweest, in het voorprogramma stond een onbekend Australisch bandje onder de naam INXS (bij de Duitse stadion tour stond Marillion in het voorprogramma).

Dit heb ik gedeeltelijk nog wel kunnen inhalen bij het concert van Brian May in Ahoy (morgen precies 21 jaar geleden!!) met Cozy Powell op drums en Spike Edney op toetsen waarbij veel Queen materiaal voorbij kwam.

De enige beroemde bands die ik heb gezien zijn Marillion en Saga ooit eens (in 1997).
Waarom ik altijd naar Marillion blijf gaan is puur toeval (ik heb 3 gigs gezien), laatste keer in het Paard, met de akoestische set.

Meeste optredens zie ik omdat ik werk als stagemanager of omdat ik zelf moet optreden. Maar dat zijn vaak geen beroemde bands.

Queen had ik waarschijnlijk nooit willen zien. Ik trek het echt niet om met 200000 mensen in een stadion te zitten ingepakt.
Als Queen in een club had gespeeld zoals in 1974/75/76 dan had ik het overwogen. Dan kan je veel meer genieten en ben je geen vee.

Dit was trouwens de playlist van Brian May

The Dark
Back To The Light
Driven By You
Tie Your Mother Down
Love Token
Headlong
Love Of My Life
'39
Let Your Heart Rule Your Head
Too Much Love Will Kill You
Spike's synth solo
Since You've Been Gone
Now I'm Here
Brighton Rock
Resurrection/Cozy's drumsolo/Bohemian Rhapsody/Resurrection reprise
Band introduction
Last Horizon
We Will Rock You
God (The Dream is over)
Hammer To Fall