The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Is dan ook de grondlegger voor veel andere (voornamelijk alternatieve) bands geweest.. dus erg invloedrijk. Ik vind dat altijd nog te onderscheiden van of een plaat dan ook zelf daadwerkelijk zo goed is. Maar die invloed is onmiskenbaar!

het beste album van een van de beste amerikaanse bands ooit, punt

Deze heerlijke plaat in het kort zoals ik hem ervaar:

Sunday Morning - Lief
I'm Waiting for the Man - Stoer
Femme Fatale - Nostalgisch gevoel
Venus in Furs - Extreem Cool
Run Run Run - Op de vlucht
All Tomorrow's Parties - Pakkend en lekker
Heroin - Dope
There She Goes Again - Tralala
I'll Be Your Mirror - Ook lief
The Black Angel's Death Song - Verwarrend
European Son - Chaos

dat is precies hoe ik het allemaal ook ervaar
behalve dan dat ik venus in furs eerder extreem geschift zou noemen dan extreem "cool''
dit album is vooral geschikt voor mensen die van veelzijdige albums houden
er zit echt van alles op
kan nog steeds niet begrijpen hoe een band een lief liedje als ill be your mirror op dezelfde plaat kan zetten als een venus in furs
op dit album valt eigenlijk niks aan te merken
behalve dan die domme andy warhol cover

Leuk dat je het ook zo ervaart Venus in Furs is misschien wel extreem geschift maar het nummer ligt zo extreem cool in het gehoor Ja een plaat van extremen is het zeker...

, een van de meest treffende en meest memorabele voorkanten uit de popgeschiedenis, vind ik.

memorabel zeker Zeg: "Je moet The Velvet Underground & Nico eens gaan horen" en je wordt raar aangekeken. Zeg je daarentegen: "Je moet die CD met die banaan eens gaan horen" en iedereen weet meteen waar je het over hebt

herkenbaar dat wel
maar een banaan blijft een banaan

wat is er mis met een banaan?

krom

oke oke maar je moet toegeven ze konden veel betere dingen verzinnen voor een album-cover

Tuurlijk konden ze iets beters verzinnen, maar ik vind de Andy Warhol banaan eigenlijk wel briljant in al z'n simpelheid Maar goed, dat is een meningsverschil en boeit eigenlijk ook niet

en @ fredpit: pfff...

Dus jij weet ook niet waarom...

Dit is natuurlijk een van de meest bijzondere hoezen ooit... en de faam van dit album heeft net zoveel van doen met de muziek als ook met de bedenker van deze hoes. Geniaal in al zijn eenfout en duidelijk herkenbaar als een Warhol ontwerp. Bij de originele hoes kon je ,dacht ik, de banaan nog pellen ook

Zoals Art Brut op Bang Bang Rock en Roll verkondigd:

"I Can't stand the sound, of the, Velvet Underground"

Ik zou dat graag willen veranderen in

"I Can't stand the sound of.... Nico"

Ik kom nu op de 3,5* W/L W/H 4,0*
Heroin is briljant overigens.

Ik zie een fout in jouw stukje (@ fredpit)

een-fout

Haha.. dat is idd wel een apart tiepfautje !

klopt helemaal! zo ook op de box 'Peel Slowly And See', wat wel leuk is, maar onhandig wegens het feit dat na teveel 'peelen' ze niet meer blijft plakken & er niet veel meer te 'peelen' valt. Verder natuurlijk een briljant ontwerp & pure kunst!

Ik heb die schil verwijderd, Waldo.

Oh, dat wist ik niet. Gaaf om te weten!


Wat is SM? (Vast een stomme vraag)

Dan de plaat.
Eigenlijk is het album qua nummers in drieën te delen.
De losse nummers met Nico (Femme Fatale en I'll Be Your Mirror (eigenlijk ook nog All Tomorrow's Parties, maar die schaar ik toch onder de psychelische nummers) de psychedelia (Sunday Morning, Venus In Furs, All Tomorrow's Parties, The Black Angel's Death Song en European Sun en een aparte vermelding voor Heroin.), en de rock & roll (Run Run Run, Waiting for the Man (en eigenlijk ook wel European Sun).
Het begint allemaal met het melancholische (dit is voor mij de blauwdruk van melancholie), Sunday Morning, vooral de onopmerkbaar ertussen kruipende zang van Nico rond 2:17 en het klokkenspel doen het hem.
Waiting for the Man. Heel erg rock & roll, maar wel over dealers en drugs, erg gewaagd. (Sowieso een geniaal nummer, en een geniale tekst.)
Dan Femme Fatale, het eerste nummer wat mij pakte in de eerste luisterbeurt. Prachtig miniatuurtje.
Venus In Furs, wat een grensverleggend geluid, nog steeds niet geëvenaard! En de gebroken stem van Reed raken me altijd, zeker bij de akkoordverandering, waar Lou Reed nog snel even dreigend de zin 'different colors made of tears' er tussendoor propt. En dan die valse viool van John Cale.
Severin, your servant comes in bells, please dont forsake him, strike, dear mistress, and cure his heart!
Run Run Run, rock & roll. Maar wat dit nummer vooral afmaakt is de solo. Zelden heb ik zo'n geniale solo gehoord, wat een lak aan enige melodie. En eigenlijk klinkt hij nog goed ook.
All Tomorrow's Parties! Die bezwerende tonen van de piano, gitaar en Nico's stem. Wie had het beter kunnen zingen?
Heroin. Het nummer bestaat uit twee akkoorde en toch klinkt het nummer zo krachtig. Viool maakt het af. En over de tekst niks dan lof natuurlijk.
There She Goes Again, rock & roll weer. Cool in zijn simpelheid. You better hit her!
I'll Be Your Mirror. Wederom een prachtig miniatuurtje, zeker bij de samenzang in de outro.
The Black Angel's Death Song. Briljante opbouw, met een belangijke rol voor de viool. Het gebrabbel rond 2:45 is geweldig.
Afsluiter European Son. Die wordt hier vresleijk bevonden. Die rollende bas! Dat rinkelende glas! Die solo! Dat is pas underground. Wat een verschil met de opening van het album.
Dit is voor mij de blauwdruk van underground, en min of meer ook lo-fi.

En dan nog de lay-out. The Velvet Underground is vanaf vandaag een van mijn favoriete bands.

Sado Masochisme: het ervaren van (seksueel) genot door het toebrengen of ondergaan van dwang, vernedering, pijniging, onverschilligheid. Deze term is een samenvoeging van 'sadisme' (afgeleid van De Sade) en 'masochisme' (van Masoch).

Bij deze het antwoord...

Ik zie trouwens dat ik dit album binnenkort ook maar eens uitgebreider onder handen moet nemen (zal ik dat nu maar eens hardhandig gaan doen?)

Zijn dat quotes van mij, Reint?

Die tweede heb ik in elk geval ook gezegd, ooit, in een ver verleden.

Heerlijk album, op de laatste twee nummers na. Ik vind vooral Run Run Run en Heroin geweldig, maar ook Femme Fatale (wat een contrast) is prachtig!

Typisch zo'n album dat altijd hoog in lijstjes weet te eindigen. Is het vanwege de samenwerking met de mysterieuze Nico? Is het de hoes ontworpen door Andy Warhol?
Welnee, het is een uitermate boeiende plaat (zeker in die tijd viel het enorm op) en buiten dat het boeiend is weet het nog steeds mensen aan zich te binden en verliest het niet aan kracht.
Er zijn er meer van en dat noemen we klassiekers. Dit album is er gewoon zo eentje. Dan is het natuurlijk de vraag of je het er mee eens kunt zijn en dan antwoord ik volmondig met ja. Ik heb een iets grotere zwak voor het titelloze album uit 1969, maar dat is persoonlijk.
Dit album met mederking van Nico zie je veel vaker opduiken in allerhande besprekingen en lijstjes en het opvallende is dat critici en publiek het wel met elkaar eens zijn.

Het album opent zo lief en zo zoet met Sunday Morning, voor mij gelijk al een hoogtepunt. Toch moet je je niet vergissen in dat zoetige want er zit wel degelijk een scherp randje aan en voor je het weet heb je je er aan gesneden. Opvallend is overigens het geluid dat rammelt aan alle kanten.
Rammelen doet het ook op I'm Waiting For The Man met de über-coole Lou Reed op zang. Nonchalant rockt de V.U. door en Reed klinkt stoicijns en lijkt niet te verstoren. Tekstueel ook opvallend en gewaagd. Aan het eind hoor je piano die de boodschap er nog eens extra doorheen weet te drammen.
Op Femme Fatale mag Nico gaan schitteren. Onderkoeld en toch warm, ijzig en toch kunnen doen laten smelten. Nico is Femme Fatale en Femme Fatale is Nico. Ze is één met dit nummer. Dit nummer is van haar en niemand anders. En hoe heerlijk het 'gedrein' van de mannen op de achtergrond.
Het SM-nummer Venus in Furs dreint ook maar ditmaal is de viool van John Cale de veroorzaker. Puur gif dat naar binnen sluipt; scherp, hard en kinky. Het doet me telkens weer naar adem happen. Maar man man man als je toch een nummer als dit weet te schrijven dan is het toch niet meer dan normaal dan dat men je album later als klassieker gaat bestempelen?
Rammelpop horen we weer in Run Run Run. Door het repeterende karakter krijgt het een hypnotische uitwerking. Sterk nummer, maar toch ook wel mede verantwoordelijk voor het feit dat dit album de volle mep net niet weet te halen bij mij.
Een nummer dat die 5* wel dubbel en dwars verdient is het mooiste wat de band ooit opnam (in mijn oren): All Tomorrow's Parties. Ook hier is toch sprake van 'rammelpop' zul je zeggen? Inderdaad, maar het is een combinatie van veel zaken denk ik die dit nummer er helemaal bovenuit doet stijgen. Nico is daar een grote verantwoordelijke voor met haar dominante zang. Ook keert het hypnotiserende terug. Emotioneel is ook een woord dat me te binnen schiet.
Het ruim 7 minuten durende Heroin is denk ik wel het meest genoemde nummer van dit album. Voor velen ook het hoogtepunt. Is het de tekst? Zal ongetwijfeld helpen, maar muzikaal gezien is het een spannend avontuur. Het dwingt je er naar te luisteren of je nu wilt of niet. Ongelooflijk intens gebracht ook (die drums: alsof je hart op hol slaat, alsof je zelf aan de verdovende middelen hebt gezeten). Niet geheel onbegrijpelijk als ik regelmatig termen als 'een van de beste nummers ooit' tegenkom. Zelf geef ik dus meer de voorkeur aan All Tomorrow Parties, misschien wel omdat Nico daar de hoofdrol heeft.
Na alle heftigheid mag de toon wat luchtiger op There She Goes Again. Slim gedaan om dit achter Heroin te zetten. Hierdoor blijft dat nummer extra lang nadreunen en toch heeft dit nummer genoeg kwaliteit om zich niet te laten ondersneeuwen door zijn voorganger. I'll Be Your Mirror klinkt lekker sleazy. Nico lijkt wat te zijn ontdooid want hier klinkt ze zachter en vriendelijker. Dat is sowieso de sfeer van het hele nummer, tevens het laatste waarop Nico te horen is.
Misschien hebben we haar iets te weinig gehoord, maar ik denk wel dat het de plaat er krachtiger door maakt. Alleen maar Nico is misschien too much (niet voor niets dat ik haar Chelsea Girl een halfje lager heb staan).
The Black Angel's Death Song klinkt erg monotoon en het hypnotiserende komt weer naar boven. Toch weet het mij niet mee te krijgen daarin. Een iets minder sterk nummer voor wat mijn smaak betreft.
Ook European Son is het net niet voor mij. Het haalt te veel sfeer weg. Het is een ietwat te harde wake-up call voor mij en tot op de dag van vandaag kan ik daar niet zo veel mee.

Ondanks dat blijft er genoeg moois over om hard mee te knikken op de vraag of deze plaat terecht de term klassieker meekrijgt. Het is een soms verontrustende plaat; om haast bang van te worden.............

Oeps, dat denk ik niet.
Ik wild eeven de quote-functie snel gebruiken, en toen heb ik even jou gequote (jouw post was op dat moment de meest recente), maar ik ben later vergeten de 'Mojo Pin's in de quote-formule weg te halen. Excuses daarvoor.
Die tweede quote zal dan inderdaad wel van levenvergeten zijn.

Even een vraagje voor de kenners van The Velvet Underground. Vorige week zag ik deze cd liggen, maar dan was de banaan groen i.p.v. geel. Ook misten er 2 of 3 nummers. Verder was de cd vrijwel hetzelfde voor zover ik kon zien. Is dit een soort eerder uitgebrachte versie van deze plaat of hebben we hier te maken met een bootleg o.i.d. Ben wel benieuwd want de prijs was aanzienlijk hoger dan die van de normale 'gele'.

Die eerste quote komt zeker weten niet van mij
En de tweede ook niet.

Maakt verder niks uit hoor.

Oh, ok. Ik ben trouwens wel benieuwd naar die Groene Banaan-plaat.

Die heb ik ook. The Velvet Underground & Nico Unripened noemen ze 'm. Leuk om een aantal tracks van VU&N in een vroeger stadium te horen, hoewel die zogenaamde 'acetaat'-tracks ook op internet staan. Ik heb 'm op vinyl gekocht. Nette uitgave, mooi geluid, klinkt niet bootleggerig. Geen officiële uitgave dus, hij mag daarom volgens mij niet op musicmeter, anders had ik 'm er wel opgezet.