The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Ik vind I'll be Your Mirror juist een zeer sterke popsong, die perfect op dit album past. Het volgende album is inderdaad even geweldig, maar mist wel de prachtige stem van Nico en songs van het niveau à la Heroin. Na White Light vind ik de VU veel minder. Misschien valt dit wel te verklaren door het vertrek van John Cale.

Dan doe je het derde album echt te kort hoor. Die is nog net zo krachtig. Wel een stukje rustiger en bevat minder avant garde maar toch zeker de moeite waard. Over loaded zal ik het niet hebben.

Mijlpaal uit de muziekgeschiedenis. Grondleggers van het kunstzinnig uitdragen en intrepreteren van muziek. Expressief aangevuld door Warhols Pop Art. Nico is trouwens een heldin.

De nummers die door Nico worden ingezongen vind ik zowat de beste hierop, ik vind ze zó charmant en sfeervol en bieden tegenwicht voor nummers als "I'm Waiting for the Man" en "Heroin".
Misschien dat het album beter verkocht als het eerder werd uitgebracht (er waren enkele songs klaar) maar John Cale kreeg (misschien onder invloed van "Revolver" van the Beatles) nieuwe ideeën en wilde het meer experimenteel maken.
Daarnaast wilde Andy Warhol fotomodel Nico als zangers bij de groep voegen omdat hij vond dat VU te weinig uitstraling had. En het moet worden gezegd, het is mede dankzij Nico dat dit album nu zo legendarisch is geworden, wat minder het geval is met de volgende albums van VU, al zijn ze niet echt minder goed.
Moest dit album eerder zijn uitgebracht, had dit wellicht meer verkocht, maar had de muziek erop "gewoner" geklonken en had ze niet de status die het nu heeft.
Dat dit een zeer invloedrijk album en een mijlpaal is, is een feit, maar dat jaar 1967 werden meer baanbrekende albums uitgebracht : "Sergeant Peppers HCB" en de debuutalbums van the Doors en Jimi Hendrix die in mijn ogen nog meer invloedrijk waren.

Rauw, uniek en zijn tijd ver vooruit, geniale muziek. Heel anders dan de sound van bands die van de Westkust kwamen. Misschien wat minder naïef.

Schitterend sfeervol album, met verschillende parels op. Sunday Morning was de doorslaggevende factor tot het kopen van dit album en blijft mijn favoriet, al blijft All Tomorrow's Parties ook behoorlijk in mijn hoofd hangen. Enkel met European Son loop ik niet zo hoog op, dat klinkt mij iets té chaotisch.

De kans is groot dat deze nog op 4 sterren belandt, maar voorlopig houd ik het bij 3,5.

Deze week dit album op vinyl gekregen. Dus werd het maar eens tijd om dit album te gaan rate. Erg mooi album wat toen de tijd erg zijn tijd vooruit was. Lekker rauw en klinkt gewoon heerlijk.
Kan moeilijk 3 favouriete nummers kiezen.

Dit album is gewoon een classic wat ik maar al te graag op mijn platenspeler draai!

Zeker de moeite waard voor de fan en de gewone rockliefhebber. Maar toch is het een veel zwakkere plat dan deze hier. VU & N is niet alleen een tijdloze plaat, het was ook enorm vernieuwend.

Ik luister nu All Tomorrow's Parties op de peel open slowly box set, klinkt heel erg slecht en kaal, zonder piano en drum en Lou Reed die het zingt. En paar keer een hele grote fout maakt waarna ze weer opnieuw beginnen erg leuk om te horen hoe dat nummer een evolutie heeft doorgemaakt.

Dat geld trouwens voor bijna alle nummers

''selecteer 3 favoriete tracks.''

Wat klopt er niet?

Nja dit zegt dus al genoeg, het enige minpunt vind ik dat Nico niet kan zingen.

Het stemgeluid van Nico is nu juist het grote pluspunt! Waarom moeten mensen altijd zangers die perfect kunnen zingen? Vaak zijn dat maar saaie bands/ acts, hier is het de charme dat ze haar woorden meer opleest of fluistert.

Vind ik ook. Onperfectie is vaak veel mooier.

Inderdaad. Zangtechnisch is het natuurlijk niet het beste maar haar stem is passend bij de muziek en apart. Alles samengenomen heeft het z'n charme en toevoeging tot de muziek.

Imperfectie is nog mooier

Na een miljoen keer luisteren denk ik dat ik de opening van het album nog steeds helemaal geweldig vind.

ja, natuurlijk

Maar Lou Reed is nou toch ook niet de perfecte zanger, en hij komt ook over alsof hij alles opleest. Bij hem vind ik het wél werken en erg goed klinken.

Maar als ik dan I'll be your mirror hoor.. Nadat Nico deze woorden gezongen heeft druk ik altijd snel op volgende. Dat Duitse accent vind ik ook niks. Het lukt me gewoon niet dat aangenaam te vinden.

Ja maar... 'All Tomorrow's Parties'? Dat nummer kún je toch gewoon niet slecht vinden? Nico is zo goed daarin. Beste nummer op deze plaat overigens.

De stem van Nico vind ik op dat nummer ook niet super goed, maar het draagt zeker de nodige sfeer bij. Wat dat nummer zo goed maakt is dat spetterende gitaar spel en die kletterende piano erbij.

All Tomorrow's Parties vind ik wel een heel goed nummer, en de zang is wel beter dan bij I'll be your mirror.. maar toch vind ik die stem niks. Kwestie van smaak denk ik, misschien dat de waardering later nog komt.

Ik weet hoe invloedrijk en historisch belangrijk deze is geweest, maar daarom moet ik dit nog geen verschrikkelijk LEKKERE plaat vinden, want kijk, ik luister hier niet echt graag naar, ik vind het vrij monotoon klinken, ik ben dan ook maar een héél matige fan van zowel Reed als Cale, dàt zal er veel mee te maken hebben.
Ik HEB de plaat, en zo'n twee keer per jaar kom ik in een donkere bui en draai ik deze wel eens, maar het maakt me niet vrolijk, dus hierna toch iets wat niet zo op de maag blijft liggen.
Tja, ik zal hier nooit véél hoger komen dan mijn 3.5. Het zij zo.
En ik zit alweer voor de honderdduizendste keer in een Neil Young-bui.

Ach ja historische waarde, maakt toch niks uit? Ik heb nu eens niks met deze muziek en of hij dan wel of niet belangrijk is geweest maakt me niet zoveel uit. Geef mij dan ook maar Neil Young hoor...

0.5*

5,0*

Hoe kun je Venus in Furs of Sunday Morning nou niet mooi vinden..

Hoe kun je dat nou niet begrijpen..

Ik denk door een eigen smaak te hebben

Hoe kun je dit album, met jouw smaak, slechter vinden dan Mika, Linkin Park of 50 cent, wcs

Ik snap het wel, maar ik begrijp het niet..

Oh wat erg