The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Dat klopt volgens mij ook wel, maar als iets massaal afgekraakt wordt kan het nog wel invloed hebben. Bij heel veel vernieuwende dingen zie je dat het eerst compleet wordt afgekraakt. Maar doordat het over onderwerpen ging die niet echt geaccepteerd waren had het naar mijn idee echt wel invloed. Maar het duurde inderdaad even voordat hij als meesterwerk werd gezien.

Het doet me niet zo veel.

Zeg dan niks.

Hoewel ik een 5 geef, vind ik dat mensen die er "niet zo veel van vinden" hier toch wel hun woordje mogen zeggen. Juist om aan te tonen hoeveel controverse deze plaat heeft/had, Paalhaas.

Tuurlijk mag dat, maar wat ik bedoel is dat een commentaar zonder uitleg totaal niet boeiend is. Bij een commentaar "Ik vind dit echt geweldig." had ik hetzelfde gezegd.

Lekker plaatje is dit toch.... (kon het weer niet laten, sorry Paalhaas )

Ik ben ook helemaal niet boeiend en ik heb ook het recht om hier rond te hangen. Zo zie je maar dat alles kan en mag.

Dit is zo'n 'net niet album' voor mij. Er staan nummers op die ik na de 1000ste keer luisteren nog steeds überfantastisch vind maar het gehele album geeft me niet het heerlijke gevoel dat andere klassiekers -ten huize Feeder- me wel schenken.

De bananenplaat wordt vaak genoemd als meest invloedrijke plaat aller tijden, maar is voor mij boven alles een grandioos album dat vier decennia na de releasedatum nog steeds waanzinnig fris klinkt. Mijn favoriete bands koppelen chaos aan melodie waardoor veelzijdige muziek ontstaat die bij elke luisterbeurt wel beter lijkt te worden. Ik denk hierbij aan dEUS, Pixies, Captain Beefheart, Tom Waits en natuurlijk The Velvet Underground. Deze The Velvet Underground & Nico is wat mij betreft hét hoogtepunt van Lou Reed en zijn kompanen: een pak opwindender dan The Velvet Underground, zonder dat het experiment de bovenhand neemt zoals op White Light/White Heat. Hoewel ik niet kapot ben van de stem van Reed, en ook Nico's vocalen me niet eindeloos ontroeren, is dit album pure magie. Nummers als Venus In Furs, Run Run Run en Heroin staan garant voor een onwaarschijnlijk intense luisterervaring en kunnen werkelijk niet kapot gedraaid worden. Ook de andere songs weten me telkens weer opnieuw mee te slepen en ik kan hier met de beste wil van de wereld geen enkele inzakker op bespeuren. Met voorlopig een 33ste stek in de top 250 zou ik zelfs durven stellen dat dit album op deze site lichtjes ondergewaardeerd wordt (onwaarschijnlijke waaghals die ik ben).

niks te waaghalzen,

zandkuiken, ik ga volledig met u in zee

Wel, dat komt verdraaid goed uit want ik begon al een beetje schrik te krijgen dat die zwembandjes die ik speciaal heb laten maken met Warhols banaan erop, een miskoop dreigden te worden.

Doe mij zo'n setje! Ook mooi onder een wijd hawaihemd als je vrouwtjes gaat oppikken.

Dit album krijgt van mij 4,5 sterren omdat het door de grote verschillen tussen de nummers nooit verveeld.

Waarom geen 5? Tja, eigenlijk geen goede reden, misschien binnenkort toch even opwaarderen. Of ik laat het zo, omdat er toch nog nummers bovenuit springen, hoe fantastisch de 'mindere' nummers ook mogen zijn.

Ik had toch vooral de indruk dat mijn kleurrijke zwembandjes werden onthaald op hoongelach! Misschien had mijn onorthodoxe zwemstijl er iets mee te maken, wie weet. Aan Warhols banaan kan het in ieder geval niet liggen: dit grootse album heeft namelijk een gepast jasje gekregen met die fantastische hoes.

Tja de VU heeft geen MM fanclub die er alles aan doet om de plaat zo hoog mogelijk te stemmen, dat scheelt meteen een tiental plaatsen.
Als je wat verder dan MM kijkt zal je waarschijnlijk al gezien hebben dat deze meestal wel in een top 10/20 allertijden zit.
Termen als invloedrijk vind ik wel gevaarlijk om te gebruiken, vooral als je de periode zelf niet hebt meegemaakt. Pas op, ik trek het belang van de banaan niet in twijfel, maar de term invloedrijk wordt bij dit soort platen van generatie op generatie overgedragen, en wordt zo als waarheid aanvaard.

Je hebt wat mij betreft volkomen gelijk: deze plaat heeft zowat een onsterfelijke status verworven. The Velvet Underground & Nico mág je als muziekliefhebber als het ware niet slecht vinden. En dat is waarschijnlijk inderdaad zo gegroeid met de tijd, waarbij almaar meer groepen dit album als favoriete plaat of als inspiratiebron aanhaalden. Ik was er zoals je zei niet bij ten tijde van de release, maar toch hoor ik de invloed van de bananenplaat vaak terug bij andere bands: zo is mijn favoriet aller tijden, Worst Case Scenario van dEUS, er heel zwaar door beïnvloed. Maar dit is voor mij allemaal niet zo belangrijk als de muziek zelf. Pioniers moet je naar waarde schatten, maar als hun werk doorheen de tijd op een veel betere manier herhaald wordt, ga ik naar die betere kopie luisteren. Wat ik precies zo goed vind aan The Velvet Underground & Nico is niet meteen de invloed ervan, maar wel de composities zelf. Als ik deze draai, bewonder ik hem niet omwille van zijn historische waarde, zo wat met een zekere afstandelijkheid. Ik word daarentegen volledig meegesleept in een intens emotionele trip. Zelfs al was deze klassieker vervaardigd door één of ander obscuur bandje, dan nog was het één van mijn favorieten geweest, die ik waanzinnig vaak zou draaien. Het verschil is natuurlijk wel dat ik deze muziek dan misschien nooit had leren kennen.

In feite was het destijds toch ook een obscuur bandje?
Nu niet meer natuurlijk (daar zul je ook wel op doelen).

Wat is dit toch goed!

Eén plaatsje omhoog in me top tien en een halfje erbij!

Toen ik hier voor de 1ste keer naar luisterde vond ik dit boeiende muziek maar ondertussen vind ik er niks meer aan. Misschien heb ik me te veel laten leiden door de meningen van anderen maar waarom ik dit ooit goed vond, begrijp ik nu echt niet meer. Als een vrouw zingt moet ze vrouwelijk klinken maar die nico jaagt me stuipen op het lijf met haar valse mannelijke stem en de muziek vind ik niet meer boeiend of experimenteel maar gewoonweg eentonig, gans het nummer lang hoor je dezelfde melodie waardoor het verschrikkelijk irritant wordt. Ik heb altijd al een eigen mening gehad en die gebiedt me nu om tegen al deze positieve reacties in te gaan en te zeggen wat ik hier van vindt : irritante, saaie en vervelende muziek

maar om deze dan direct 0.5* geven... niet wat overdreven?

Sorry maar het is zoals ik al zei: het enige wat hij me nog doet is op de zenuwen werken, ik heb echt wel geprobeerd om dit goed te vinden want hij heeft toch een serieuze reputatie maar ik vind er echt niks meer aan

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Vrouwelijke artiesten

Ik zat net rond te struinen op de wikipedia pagina over art rock en daar werd deze band in 1 adem genoemd met generatiegenoten als Zappa, Beefheart en Hendrix. Allemaal heren waar ik liever naar luister dan de VU. Dit album is een mijlpaal en zeer goed, maar ik vind het desondanks een tandje minder dan het beste werk van eerder genoemde artiesten. Ik meander ergens tussen de 3,5 en 4 sterren.

Vorige week eindelijk aangeschaft, luister het nu elke dag >3 keer, zelden eerder zo onder de indruk geweest, bijna betoverd door de bijzondere, bizarre sfeer op dit album. Laatste nummers kunnen mij nog niet helemaal bekoren, daarom nu 4.5 maar wie weet...

Lang getwijfeld over mijn commentaar bij dit album. Maar ik denk dat ik het kort houd. Het album begint onschuldig maar langzaam maar zeker wordt het slordiger en rauwer. Wat een top plaat. 5*.

Ik ken eigenlijk geen enkele plaat met zo'n groot verschil tussen onschuldig klinken en compleet gestoord, maar ook tussen lieflijk en megastoer. Plaat vol uitersten.

Dit album verkocht weinig na de release in 1967, maar wordt achteraf toch als zeer invloedrijk beschouwd.
Na de eerste beluistering klinkt het album chaotisch en onsamenhangend, maar na meerdere malen ontdek je de schoonheid en gelaagdheid in de muziek. Toppers hieruit vind ik het bijzonder sfeervolle "Sunday morning", "I'm waiting for the men", "There she goes again" en "I'll be your mirror". En ja, de stem van Lou Reed is vrij monotoon en Nico (die eerder fotomodel is) zingt niet helemaal zuiver, maar ze passen goed in deze sfeervolle muziek dat soms lieflijk en dan weer zeer ruw klinkt.
Zeer gewaagd voor deze tijd, inderdaad, ook al vanwege de controversiële onderwerpen, en dat hun album aanvankelijk weinig verkocht kwam mede doordat het ook al spraakmakend debuut van the Doors (dat ik nog iets beter vind) tegelijkertijd op de markt kwam en die van VU zodoende overschaduwde.

Volgens mij was the VU geen concurrentie voor the Doors. The Doors was totaal andere muziek, veel meer gerelateerd aan the summer of love zeg maar dan the VU. Deze plaat is absoluut anti-hippie. Terwijl iedereen aan de west kust de mooiste zomer ooit beleefde met veel sex en drugs, verscheen aan de Oost kust deze rommelige, duistere, rauwe maar zeer sfeervolle plaat. Overigens vind ik de stem van Lou Reed echt heel goed. Juist door het monotone, maar ook zijn zingen in Sunday Morning.

Één van redenen dat ik ben gaan zingen.

Inderdaad, the Doors waren lievelingen van de hippies, mede door de uitstraling van Jim Morrison, en VU was inderdaad anti-hippie of beter gezegd, had niets te maken met de hippiecultuur. Dat was de hoofdreden van het verschil in populariteit en verkoop van the Doors en VU destijds, niet alleen in de VS maar ook in Europa.
Hoewel hun muziek anders klonk hadden the Doors en VU wel degelijk gemeenschappelijke kenmerken : de voor die tijd zeer gewaagde teksten over drugs en prostitutie, de donkere en mysterieuze sfeer in de muziek. Beide groepen werden destijds als underground of psychedelica gecatalogeerd en beiden hebben ook invloed op de latere new wave.

Ja, de reden waarom de VU niet verkocht was omdat het zo ver stond van de hippiecultuur. Voor de rest heeft de release van het debuut van The Doors niets te maken met de release of de albumverkoop van The VU & Nico.
Een andere redenen waarom deze plaat niet verkocht is het feit dat de plaat pas een jaar na opname gereleased werd. Werd de plaat vroeger gereleased dan had hij zeker meer verkocht, omdat de VU in 1966 door VS op tournee was en ze toen toch wel opgemerkt werden door zowel muziekliefhebbers als de pers, maar ze hadden geen album klaar. In 1967 was de interesse (hype is een beetje een te groot woord denk ik ) rond de VU alweer gaan liggen.
Ook niet onbelangrijk is dat de plaat geen (hit)singles had. Dat hadden bands als The Doors en Jefferson Airplane wel. Al is dat niet noodzakelijk, zoals bijvoorbeeld de onbekende hippieband Ultimate Spinach toonde (ze haalden met hun eerste LP, zonder singles, de top-40 van de Amerikaanse albumchart (de VU haalde plaats 171). De voornaamste reden is dus zeker de eerste; dat de VU zo ver stond van de hippiecultuur.

Ik vraag me trouwens af of The VU & Nico in destijds (in het voorjaar van 1967) uberhaupt wel een release had in Europa. Ik dacht eigenlijk van niet, maar ben hier totaal niet zeker van.

Dit is toch wel een legendarisch albumpje, waar ik denk aan de scores en reacties te zien heel veel mensen het met me eens zijn.
Toch vind ik het vervolg beter. Dat album is net wat rauwer, en heeft voor mij persoonlijk meet de link met grunge/noise rock.

Wat ik wel heel erg zonde vind van dit album is dat misbaksel van il be youre mirror, wat ik echt zo ongepast vind staan op dit album. Die skip ik ook altijd snel door, waarna ik daarna weer heel blij word van the black angels death song die het album naar het hoogte punt sleept!

Ik heb precies hetzelfde.