Bruce Springsteen - Letter to You (2020)

Wat mij eigenlijk best wel verbaast is de stem van The Boss. Hij heeft in zijn hele lange carrière veel van zijn stem gevraagd, het is geen nachtegaal als Art Garfunkel die alles op techniek heeft kunnen zingen. Bruce heeft altijd met veel power en intensiteit gezongen. Vele collega's hebben daarvoor de prijs moeten betalen en hebben op latere leeftijd echt moeten inleveren qua zang.

Op zijn 71e klinkt de stem van Bruce nog steeds echt goed. Echt heel goed.

Erg bijzonder. En erg fijn om naar te luisteren.

Wat is dit toch een mooie plaat van the Boss. Des te vaker ik 'm draai, des te beter 'ie nog wordt ook. Inmiddels vanaf Black White Splatter vinyl met daarbij erg mooi (verzorgd) artwork.

Ook in huize viking 1 is gisteren de lp binnengekomen. En net thuis van 'n dag harde arbeid . Nu heerlijk ontspannen met deze prachtige plaat. Ouderwets goed. Deze gaat de komende dagen veel draai minuten krijgen op mijn pick up!. De regen en wind raast hier in farmsum (gr) om ons appartementje nu, en de heerlijke muziek van de boss aan. 't wordt langzaam donker buiten.... En ik droom mezelf terug naar mijn slaapkamer vroeger bij mijn ouders nog thuis. Daar draaide ik veel Bruce Springsteen..... Waan me weer even thuis. Nostalgische gedachten gaan door mij heen. De boss is terug en hoe!!!!

Meest vlammende Springsteen album in jaren. Bruce heeft duidelijk weer wat te vertellen!

Iemand bij Song For Orphans ook associaties met Dylan's My Back Pages? (in de live uitvoering met een hele rits gastartiesten).

Me dunkt dat de Boss wel op techniek vaart. Het is juist een goede zangtechniek die ervoor zorgt dat je na al die jaren met dezelfde intensiteit kan zingen zonder dat de stembanden aan gort gaan. Dat hij het ook kan combineren met emotie is mooi meegenomen.

Dat ben ik zeker met je eens. Zo bedoelde ik het niet. Springsteen heeft zeker zangtechniek. Anders was het ook snel voorbij met zijn stem. Maar hij heeft er altijd wel voor moeten werken. En hij spaarde zijn stem nooit. Ik vind het een goede zanger, maar geen natuurtalent (zoals iemand als Art Garfunkel). Hij heeft er altijd voor moeten werken en is ook altijd tot het gaatje gegaan. Daarom vind ik het bijzonder dat hij niet of nauwelijks slijtage op zijn stem heeft. Op dit album zingt hij echt ongelooflijk goed.

Prachtig!

Voor behoud van je stem moet je altijd hard werken. Ook Art Garfunkel. Anders moet je ooit stembesparend gaan zingen zoals Jon Bon Jovi en James Hetfield.

Bij sommigen komt het gouden keeltje inderdaad aanwaaien. Maar om avond aan avond, jaar in jaar uit twee uur op een podium te kunnen staan gillen, moet je hard trainen, de juiste techniek aanleren en veel onderhoud plegen.

Ja de Live at Madison Square versie.

Ik heb vooral ouder werk van Springsteen. Een van de wat recentere platen die ik kocht was Working on a Dream uit 2009. Die sloeg toch wat tegen. Daarom heb ik twijfels om deze nieuwe aan te schaffen. Maar de single klinkt alvast goed en de beoordeling op deze MM zijn zeer goed. Mmm ik ga effe wat meer materiaal van deze plaat checken .........

Behoud van je stem is zeker belangrijk, maar het is soms ook een kwestie van sterke stembanden. Garfunkel met z'n zoete zangstem klonk toch altijd al redelijk ielig. Hij is zijn stem dan ook meer dan eens volledig kwijtgeraakt. Goede zangtechniek ten spijt. Bruce is gewoon gezegend met een goeie strot, net als mevrouw Winehouse overigens, die ondanks d'r overmatige alcohol consumpties (zo'n beetje het slechte voor je stembanden) tot haar dood goed bij stem was.

Maar weer on topic...
Aardige plaat van Bruce, maar wat mij betreft ook na meerdere malen luisteren, zeker niet het meesterwerk dat velen erin horen.

En o ja, I’ll See You In My Dreams is natuurlijk voor meer dan de helft Roy Orbison, om maar een held van Bruce zelf te noemen. Erg mooi.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Kunnen we ooit weer met 60.000 man dik op elkaar gepakt een concert van Bruce Springsteen en zijn legendarische E Street Band bijwonen? Door corona lijkt dat nog onbestaanbaar en wat is dat pijnlijk. Want er is geen andere artiest die met zijn band het publiek in een paar uur tijd zo op kan tillen en energie meegeven, waar je jaren mee voort kunt. Gelukkig heeft Springsteen die energie samengebald op zijn nieuwe album, waarop het lijkt alsof zijn zevenkoppige band in je huiskamer staat.

Wat is het een goede zet dat hij voor Letter To You weer eens met zijn E Street Band de studio in is gedoken. Geen eindeloos opnameproces, maar gewoon een paar dagen met elkaar rocken. En met plezier, dat hoor je duidelijk aan dit album af. Eindelijk klinkt weer het vertrouwde grootse live-bandgeluid. Zo is het heerlijk om aan het slot van Last Man Standing als vanouds de saxofoon te horen schetteren. Ook de gitaarsolo van Nils Lofgren op Burnin’ Train is vintage E Street Band; wat zou dit een fijne opwarmer bij een Springsteen-concert zijn.

Opvallend dat de band ook gebruikmaakt van drie Springsteen-nummers die al bijna vijftig jaar in de kast lagen: het epische Janey Needs a Shooter en If I Was the Priest - allebei bijna 7 minuten lang - en Song for Orphans met heerlijke mondharmonica. Het zijn alle drie pareltjes en je vraagt je af wat er er nog meer voor moois in zijn archief ligt.

Springsteen grijpt niet alleen terug naar de muziek en het geluid van zijn begindagen, maar kijkt ook in zijn teksten terug naar wat achter hem ligt. Op de ingetogen openingstrack One Minute You’re Here - wat ontsierd door een lelijke fade out - blikt hij terug op het verlies van dierbare bandleden, onder wie Danny Federici (2008), Clarence Clemons (2011) en George Theiss (2018; uit zijn eerste band The Castiles). “I thought I knew just who I was /And what I’d do but I was wrong / One minutе you’re here / Nеxt minute you’re gone”, zingt hij.

Dit verlies van dierbaren en ouderdom zijn belangrijke thema’s op het album, maar die weet hij elders te verwerken in nummers waar de levenslust van afstraalt. De 71-jarige zanger klinkt op het daverende Letter To You nog dusdanig vitaal dat we mogen blijven dromen dat we ooit nog eens live kunnen zien hoe hij zijn ‘House Of A Thousand Guitars’ in vuur en vlam zet.

Ja Amy Winehouse heeft ook echt veertig jaar lang, avond an avond twee lang uur op het podium gestaan...
Daar bij kan ik me ook beelden herinneren dat het haar niet altijd even gemakkelijk afging.

Wat jammer is het toch van de lelijke fade outs bij een aantal nummers. Met name die bij If I was the priest is doodzonde wat mij betreft. Net als de gitaarsolo lekker op gang komt wordt ie weggedraaid. Echt jammer! Zeker omdat er op het album toch al niet heel veel echte gitaarsolo's te vinden zijn. Als je dan toch live aan het opnemen bent dan kun je toch wel een gewoon einde aan een song bedenken? Zéker de E Street Band want dat bewijzen ze op het podium al decennia lang.

Vooralsnog hoor ik het niet. Maar ben ook niet zo'n fan van het volle born to run/born in the USA geluid. Mijn favoriete e-street is The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle , maar dat lijkt qua geluid haast wel een buitenbeentje. Ook We Shall Overcome is nergens mee te vergelijken, denk ik. Ik hoor de klasse en goeie muziek, maar het is wel bombast met een keurige productie.

Zal nog even niet stemmen, we zien wel...

Heerlijke plaat, niet te ingewikkeld, niet te moeilijk. Gewoon Bruce met band.
Prima afwisseling in de playlist.
Verwacht niet in een keer een andere sound of iets dergelijks. Dat is dan ook m’n enige minpuntje;het had op sommige momenten iets spannender gemogen.

Toch een halfje eraf. Het begin is goed. Nr. 3 en 4 en het einde zijn geweldig, maar daartussen (nr. 5 t/m 8 ) zakt de plaat geweldig in. Ik begin die nummers al te skippen als ik de plaat draai.

Verbijsterend ook om te zien dat het suffe House of a Thousand Guitars tot nu toe meer stemmen als favoriete track heeft gekregen dan het geweldig gedreven Burnin' Train.

Voor het overgrote deel wel met Kees-Jan eens geloof ik. Vanaf het begin heb ik al wat 'moeite' met de nummers Last man standing, The power of prayer en House of a thousand guitars. Niet heel slecht ofzo maar vergeleken bij de overige nummers steken ze toch wat bleekjes af. Maar wat daarvoor en erna komt vind ik toch echt wel klasse. Ik merk dat ik dit echt een album album vind. De nummers afzonderlijk doen het lang niet zo goed als dat je ze als album achter elkaar hoort. Zelfs met een paar mindere ertussen

Zoals velen behoor ik tot de personen die, nadat hij Bruce live had gezien helemaal 'om' was. 8 mei 2003 werd ik in De Kuip betoverd door Springsteen en zijn E-Street band, tijdens de tour van The Rising. Ik kende zijn muziek nog niet heel erg goed (had Born in the USA, Human Touch en Greatest Hits op cd) maar was erg onder de indruk van het nieuwe album The Rising. Die avond kwam alles samen en Bruce had er weer een fan bij

Sindsdien heb ik elk album blind gekocht en heb ik het genoegen gehad de man nog 3x live te kunnen zien. Live blijft het een fenomeen, de studioalbums goed en soms heel erg goed. In tegenstelling tot velen vind ik zijn vorige album Western Stars heel erg goed, maar was blij dat er eindelijk weer een echt E-Street band album ging verschijnen. De voortekenen waren goed, Bruce had (na een writersblock) in een korte creatieve periode genoeg nieuwe nummers geschreven en het album was in 5 productieve dagen nagenoeg live ingespeeld in zijn eigen studio. Er zouden ook 3 nummers op staan die al dateerden van voordat hij zelfs een platendeal had. Springsteen speelde ze toentertijd soms live, maar zette ze nooit op plaat. Aangezien de eerste twee albums mij nog steeds niet geheel hebben kunnen bekoren, wist ik niet goed wat ik daarvan moest vinden.

Eerste single en titelnummer 'Letter to You' klonk vertrouwd, maar kon me de eerste luisterbeurten nog niet helemaal grijpen. Dat deed het tweede vrijgegeven nummer 'Ghosts' wel. Wat een song.
Your old Fender Twin from Johnny's Music downtown
Still set on ten to burn this house down
Count the band in, then kick into overdrive
By the end of the set we leave no one alive

Ondertussen draai ik het album al een hele week en wilde ik wachten met het schrijven van mijn reactie, door het album wat op me in te laten werken. Maar het enthousiasme van de eerste luisterbeurten wordt niet minder. Sterker nog, ik raak per luisterbeurt meer in de ban van dit album. De Coronacrisis confronteert ons met angsten, ook de angst voor onze sterfelijkheid, en Bruce beschrijft deze op dit album en geeft ons kracht. De teksten gaan vooral over muziek en Springsteen zelf, maar ook het thema ouderdom komt aan bod. Op albumopener 'One Minute You’re Here' (het enige echt kalme nummer van de plaat) zingt Springsteen over zijn eigen leven en zijn sterfelijkheid. Ook kijkt hij terug op zijn periode met de Castiles in 'Last Man Standing' (het was het eerste nummer dat hij schreef voor de plaat) en op 'I'll See You In My Dreams', waarmee het album wordt afgesloten, is hij klaar om zijn overleden vrienden 'te ontmoeten'.

Op nummers die daar tussenin liggen rockt de E-Street band zoals ze al lang niet meer hebben gedaan. De uit duizenden herkenbare drumroffels van Max Weinberg, Gary Talents basgeluid, de combinatie van de piano en glockenickenspiel van Roy Bittan met orgelpartijen van Charles Giordano (de vervanger van de overleden Danny Frederici) en de stevige gitaarparijen van Steven Van Zandt en Nils Lofgren. Alles klinkt vertrouwd en hoe de E-Street band behoort te klinken. Ook newbee Jake Clemons staat zijn mannetje en laat de sax klinken als zijn overleden oom.

En dan die nummers die bijna 50 jaar oud zijn.... tegen mijn verwachting in zijn dit voor mij de 3 toppers van de plaat! 'Janey Needs a Shooter', 'If I Was The Priest' en 'Song For Orphans' zijn alle drie nummers uit de jaren 70 en dat is te horen. De teksten zijn duidelijk anders dan het nieuwere werk en zijn meer verhalend. Maar vooral muzikaal zijn ze op en top Springsteen.

Letter To You is een album dat ideaal is voor de grote festivalweides. Hopelijk kunnen we Bruce en zijn E-Street band daar snel weer zien spelen. Want hoe goed Bruce het livegevoel ook heeft kunnen vangen op dit studioalbum, live zijn ze natuurlijk op hun best.

En ze zijn nog min of meer inwisselbaar ook, kwa melodie. Ik snap niet dat Springsteen daarover zo tevreden was dat-ie die niet één, niet twee maar zelfs drie keer achter elkaar gebruikt. Maar goed, Last Man Standing & The Power of Prayer heb ik al onschadelijk gemaakt op m'n muzieksysteem, dan kan ik de sfeer van het album intact houden en hoef ik slechts duizend gitaren te skippen als ik het echt niet aankan. Gelukkig houd ik daarmee een prima plaat over.

Nou, mijn absoluut zekere skip-nummer is Rainmaker. Met dat nummer kan ik echt helemaal niks. Het is met afstand het zwakste moment op het album.

Rainmaker reken ik dan weer tot één van de absolute hoogtepunten van het album! Heerlijke dreiging gaat er vanuit. Begeleid door mooi, onheilspellend klinkend gitaarwerk. Zeer fraai gedaan wat mij betreft.

Een tijd terug kwam er nieuws van the Boss: hij ging weer een ouderwetse plaat opnemen met zijn geweldige E-Street Band. Zouden ze het nog kunnen? Eerst horen, dan geloven dacht ik. En kijk nou toch eens aan, 2020 brengt ons ook goede dingen. Bruce Springsteen en the E-Street Band zijn inderdaad ouderwets op dreef op dit Letter To You.

Natuurlijk speelt de band steengoed, de lekkere gitaren en mooie piano vallen weer op. En ook de stem van de inmiddels 71 jaar oude zanger klinkt nog steeds erg fraai. Daarnaast is het album gevuld met heel veel echt hele goede songs. Voorbeelden hiervan zijn het mooie rustige One Minute Your Here, het vlotte Burnin' Train, het prachtige Janey Needs a Shooter, het ijzersterke House of a Thousand Guitars, de nu al klassieker If I Was the Priest en het fraaie Ghosts. Maar nogmaals: het hele album is van een heel hoog niveau. Het past wat mij betreft in het rijtje klassiekers van the Boss. En dat is nogal wat.

Het artwork van de dubbel LP is erg mooi, het sneeuwt overal. Op de gatefold hoes, op de erg mooie binnenhoezen, in het bijgaande boek en zelfs op mijn LP's. Zou dat wat zeggen over het jaar 2020 of over de fase van het leven waarin Bruce en zijn E-Street band zijn beland? Wat dat laatste betreft hoop ik dat het nog even zo blijft sneeuwen.

The Boss is terug van nooit weggeweest. Wat een geweldig album is dit geworden. Geen slecht nummer op te vinden, orgel prominent, heerlijke sax en gitaar solo's en dan die stem...album komt bij de beste 10 van 2020...zeker!!

Ik ben speciaal voor dit album lid geworden van dit leuke forum. Omdat ik vind dat ik ook maar mijn mening eens moet geven. Over Letter to You van Springsteen. Ik ben een Springsteen fan ‘oude stempel’. Ik houd niet van het credo ‘vroeger was alles beter’ maar bij Bruce is dat voor mij wel het geval. Vanaf Human Touch werd zijn werk voor mij steeds minder te pruimen. Dat komt vooral door de vette productie van de recentere albums. Daarbij zijn Devils & Dust, The Rising en Magic door de sterke songs positieve uitzonderingen. Ik had de hoop opgegeven dat Bruce me nog een keer echt zou verrassen. En toen kwam Letter to You uit. Dit album wordt gedragen door de heldere, en gelukkig weer herkenbare sound van de ESB, maar vooral door de drie oudere nummers die hij heeft opgenomen. Die opnamen blazen me echt weer ouderwets omver! Het hoort tot het beste wat hij op plaat heeft gezet. Zijn stem komt fantastisch tot zijn recht, zo meeslepend zoals hij deze nummers zingt en de geweldige begeleiding van de band. Uit de nieuwe nummers blijkt maar weer eens dat de songwriting van Bruce op oudere leeftijd me veel minder aanspreekt. Hij valt veel in herhaling, de songs lijken steeds meer op elkaar. Alleen het titelnummer en ‘Ghosts’ beklijven wel. Dieptepunt is ‘House of 1000 Guitars’, lelijke titel dat in het nummer niet lekker bekt. Maar zoals gezegd, de ESB redt het album en 'Janey needs a shooter', 'If I was a Priest' en 'Songs for Orphans' zijn 3 monumentale opnamen!

Fan blijf je voor het leven. Als een oude broer. Er is maar 1 bruce en staat bij mij dik bovenaan de playlist op lastfm. Heb ook de documentaire gezien op Apple Tv van “de making of”. De lp in huis, prachtige geluidskwaliteit. maar het zijn natuurlijk wel oude mannen, die in een reünie bij elkaar zijn. omdat we het hebben over de boss zie je goed de soms wat ongemakkelijke hierarchie. Een vergelijking met Born to Run, Darkness of the river zal bij ieder album negatief uitvallen. western stars vond ik aangrijpender, maar album klinkt gewoon lekker zonder echte hoogvliegers. Was wel een album geweest om op kant 4 (die nu leeg is) een paar andere unrealesed beauties op te zetten zoals bijvoorbeeld chevrolete deluxe of een gierend restless nights van de befaamde river outtakes. Anyhow, zo blij om veel te horen van mijn oude broer in donkere dagen!

Ben geen hardcore fan van The Boss, maar hij heeft toch inmiddels een lovenswaardig oeuvre bij elkaar gespeeld. Mooi dat Bruce Springsteen nog één keer (aldus Bruce zelf) terug wil keren naar dat volle en energieke E-Streetband geluid. Vind zijn muziek niet altijd spannend en een beetje 'rechttoe-rechtaan', maar passie en bevlogenheid kon hij er van tijd tot tijd toch wel inleggen. Nu ook weer op een plaat die zich per luisterbeurt iets meer in je geheugen nestelt. Ben het wel eens met eerdere comments hier dat je het album als geheel moet luisteren. Daardoor krijgen de individuele nummers meerwaarde. Iets met 'de som der delen'. Goed gedaan, sterk gezonden, energiek gespeeld met een live-twist in de opname en vooral goede songs met een kop en een staart.

Wel of niet ?

Ben ik een onbekende met Springsteen? Nee, heb hem 4 maal live gezien en heb 9 albums van hem in huis. Ben eigenlijk min of meer afgehaakt na Tunnel of Love (prima album) maar alles wat er na kwam kon mij niet bekoren.

Na een aantal zeer positieve "comments" van enkele favoriete mede luisteraars hier heb ik deze dus meerdere malen opgezet. Bij het luisteren van Letter To You viel het mij op dat zijn stem anders klinkt (klimmen der leeftijd) Echter de slijtage op zijn stembanden bevalt mij juist zeer goed. Ook de composities spreken mij aan, ik ga hem misschien nog verhogen maar tot nu toe geniet ik zeker van deze nieuwe Springsteen.

Oerdegelijk album. Mijn luisterervaring is telkens ongeveer hetzelfde. In het begin van het album denk ik elke keer "is dit het nou", weinig bijzondere composities en ook Bruce op automatische piloot. Vanaf Janey Needs A Shooter begin ik aardig in het album te komen en vanaf House Of A Thousand Guitars zit ik er helemaal in en laat The Boss mij niet meer los.

Zijn de eerste tracks nou minder bijzonder, of kost het voor mij gewoon wat tijd om in het album te komen. Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Uiteindelijk zet ik het album graag op en zeg ik tegen mezelf dat ik wat dieper moet gaan graven in de discografie van Bruce Springsteen.

The Boss zorgt bij mij voor een vrolijke noot in deze donkere coronatijd.
Wat een energieke plaat met zijn E Street Band.
Het zou toch fantastisch zijn om deze man hopelijk binnen korte tijd geweldige nummers als Burning Train, If I Was A Priest & Gosts live te zien vertolken.
Gelukkig Bruce met zijn band live mogen meemaken en wat een belevenis was dat.
En dan te bedenken dat ik zijn muziek in de jaren 80 niet zo bijzonder vond
Gelukkig zorgde de plaat Nebraska voor de ommekeer en viel alles op zijn plaats.