menu

Bruce Springsteen - Letter to You (2020)

mijn stem
4,05 (217)
217 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. One Minute You're Here (2:57)
  2. Letter to You (4:55)
  3. Burnin' Train (4:03)
  4. Janey Needs a Shooter (6:49)
  5. Last Man Standing (4:05)
  6. The Power of Prayer (3:36)
  7. House of a Thousand Guitars (4:30)
  8. Rainmaker (4:56)
  9. If I Was the Priest (6:50)
  10. Ghosts (5:54)
  11. Song for Orphans (6:13)
  12. I'll See You in My Dreams (3:29)
totale tijdsduur: 58:17
zoeken in:
avatar van Maarten0402
Letter to You zojuist gezien en beluisterd. Erg fijn nummer, mooie clip ook en leuk om te zien dat het plezier van muziek maken te zien is. Leuk om Steven van Zandt ook zo enthousiast te zien.

Thekillers87327
Vind deze plaat zo geweldig (en hij blijft nog groeien) dat ik m op vinyl heb gehaald. Prachtig boekwerk ook erbij gekregen zeg, the boss is back. En hoe!!

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,5
Nieuwsgierigheid won het uiteindelijk toch van het geduld bij mij.
Vandaag in huis gehaald en na 2 luisterbeurten kan ik het enthousiasme delen van de meeste users bij dit album.
Toffe plaat met If I Was A Priest die ik direct als favoriet kan aanvinken.
Vooral het 2e gedeelte van de plaat is bijzonder sterk.
Wordt vervolgd.

3,5
Bij Springsteen blijf ik altijd hopen op iets nieuws, maar blijkbaar word ik het gelukkigst van iets ouds. De E Street Band klinkt hier als ten tijde van The River: met eenvoudige rock en een breed uitwaaierend geluid tillen ze je op, zodat de woordenstroom en de helende stem van Springsteen je eenvoudig mee kunnen voeren.

Niet alles is even sterk - last man standing en the power of prayer kunnen zelfs door de E Street Band niet gered worden en zijn stem heeft niet meer overal de kracht en het bereik van vroeger- maar dat kan ik'm dit keer vergeven. Springsteen en z'n maten lijken hier in sync met zichzelf, of ze nou kakelverse of stokoude nummers spelen.

Het E Street Bandgeluid zorgt voor eenheid en sluit aan bij de nostalgische inhoud van de liedjes. Grappig is dat dat oude River/ E Street Band geluid zorgt voor een soort dubbel anachronisme bij de 3 stokoude nummers: die zijn volgens mij nog van vóór de E Street Band tijd, toen zowel de teksten als de muziek nog meer simultaan zoekend waren, virtuozer eigenlijk, en de combinatie van de dylan/ bowie achtige woordenstroom met het eenvoudigere E Street Band geluid is eigenlijk nieuw maar werkt wonderwel.

Kortom, deze Springsteen bevalt me wel, wat mij betreft is dit de mooiste E Street Band plaat van de afgelopen 35 jaar, al haalt-ie het niveau en vooral de intensitieit van Darkness... en The River op geen stukken na.

avatar van PB 82
Toon Hermans - One Man Show 1965 - Vader gaat op stap - YouTube

Zit m'n dasje goed? Zit m'n jasje goed? Vader gaat op stap
Is m'n pochetje d'r? M'n sigaretje d'r? Vader gaat op stap
Vader heeft vandaag dat (qui-)vive ... niet meer zo dat primitieve
Want vader is vandaag de bonvivant, de bon vivant, de bon vivant!


Bruce’s penopauze

De meeste mannen hebben hun penopauze zo tussen hun 40ste en 50ste. Bruce Frederick Joseph Springsteen heeft die op zijn 71ste!

Nog één keer wil ‘the old man’ zijn kunstje laten zien samen met de band die hem al die jaren trouw heeft begeleid.

En inderdaad het was al weer meer dan een decennium geleden dat hij, samen met The Seegers Sessions Band, zijn laatste kunstje flikte. Een homage aan een van de grote folkidolen uit zijn jonge jaren, zoals hij ooit zelf, helemaal aan het begin, als folkartiest wilde doorbreken.

Dat was in de tijd van zijn eerste, en voor mij nog altijd mijn favoriete Springsteen albums - ‘Greetings from Asbury Park, N.J.’ (1973) en ‘The wild, the innocent & The E Street Shuffle’ later dat jaar.

Waarna hij samen met The E Street Band koos voor de meer rockgeoriënteerde richting van ‘Born to Run’ (1972) en ‘Darkness on the Edge of Town’ (1975). Zijn ‘wonder years’ die hij afgesloot met opnieuw een singer-songwriters album ‘Nebraska’ , waarschijnlijk zijn meest integere.

Daarna werd het sappelen, soms op het gênante af, alles moest in de verkoop, de ramsj desnoods en in de tussentijd bleef het maar hopen - misschien tegen beter weten in - dat hij - al was het maar één keer - weer iets van zijn oude glans zou laten zien.

En dan nu, bijna een halve eeuw na zijn debuut, ligt ‘Letter to You’ in de schappen, een album dat sterk herinnert aan die roemruchte jaren en om de post van ‘bompa’ te quoten ...

boemp schreef:
Kortom, deze Springsteen bevalt me wel, wat mij betreft ... de mooiste E Street Band plaat van de afgelopen 45 (!) jaar, al haalt-ie het niveau en vooral de intensitieit van zijn eerdere albums op geen stukken na.

Peter Koelewijn schreef ooit ‘Je wordt ouder, papa!’, maar in het engels klinkt het beter ... ’that was only yesterday’ ....

Spooky Tooth - That Was Only Yesterday (1969) - YouTube

avatar van LittleBox
4,5
Na het album nu een keer of 20 beluisterd te hebben, vooral ook aandachtig met de koptelefoon, wat meer tekst dan mijn vorige posts . Als fan vanaf mijn 11e levensjaar (ik weet nog precies waar ik was toen ik Bruce' stem hoorde) en nu dus al 35 jaar kritisch volger van zijn hele oeuvre ben ik ontzettend blij met dit album. Als reactie op de discussie hieronder; ik vind dat The Guardian het mooi verwoordt: "From its titel down, it's clearly intended as a message to longstanding Springsteen fans, the sound of an artist hunkering down in troubled times." Zo voelt het voor mij wel in ieder geval. De combinatie van oud (en zoals je eerder hebt kunnen lezen op basis van de bootlegs bij mij zwaar favoriet ) en nieuw werkt ontzettend goed. De manier van opnemen (live met de band) en productie - de frisse energie, passie en emotie - brengt de hele plaat naar een geweldig niveau. Dan de stem van Bruce: ik vind het over de hele plaat in één woord fantastisch, vooral ook door de live opnames. Voorbeeld Janey Needs A Shooter: dat laatste deel brengt me meteen 35 jaar terug, luisterend naar The River of een live versie van Backstreets. Over If I Was The Priest heb ik eerder al gepost: sowieso al een van de mooiste nummers die hij ooit schreef maar ik hoor er ook letterlijk de Springsteen van weleer in. Echt kippenvel, elke keer weer. Mooi ook als het aan het eind een beetje van de microfoon af lijkt te zingen ("Jesus was standing in the doorway"), wat het livegevoel vergroot (en daar zijn Bruce en de E Street Band natuurlijk op hun allerbest).

Dan de band: het vakmanschap druipt ervan af. Ik ben dol op de prachtige pianoriedels van Roy Bittan en het orgel van Charlie Giordano klinkt alsof Danny Federici er nog gewoon bij is. Dat geldt ook voor Clemons (die is er gewoon bij. Punt ). Luister naar Burnin' Train: wat een drive zit daarin zeg... Ook Ghosts komt op dit album geweldig uit de verf. Als single al dik in orde maar zo in een album krijgt het weer wat extra's. Gek hoe dat werkt.

Is het allemaal vernieuwend? Nee. Is het weer terugvinden waar Springsteen en de E Street Band het allerbest in zijn? Ja. Het geeft mij op een aantal momenten het gevoel weer dat 11-jarig mannetje te zijn dat voor het eerst op de radio Bruce hoort en naar zijn moeder roept: "Wie is dit?!" en vervolgens 35 jaar later ontroerd raakt als hij de beste man uit volle macht hoort zingen: "The way that I know her style / A man who knows her style".

Topalbum, hernieuwde topervaring.

avatar van Running On Empty
4,0
LittleBox schreef:
Na het album nu een keer of 20 beluisterd te hebben, vooral ook aandachtig met de koptelefoon, wat meer tekst dan mijn vorige posts .

.......

Topalbum, hernieuwde topervaring.

Mooi verhaal. Veel leuker om te lezen dan het oubollige geleuter met Toon Hermans quotes zoals hieronder.

avatar van itchy
4,0
Running On Empty schreef:
(quote)

Mooi verhaal. Veel leuker om te lezen dan het oubollige geleuter met Toon Hermans quotes zoals hieronder.

Dit is al de tweede sneer die je hier uitdeelt richting een user met een andere mening. Alsof dat wel leuk is om te lezen.

3,5
Beste PB82, ik vind het leuk als je mijn tekst aanhaalt maar dan moet je die natuurlijk niet veranderen... je citeert me als
boemp schreef:
Kortom, deze Springsteen bevalt me wel, wat mij betreft ... de mooiste E Street Band plaat van de afgelopen 45 (!) jaar, al haalt-ie het niveau en vooral de intensitieit van zijn eerdere albums op geen stukken na.

Maar voor de goede orde, ik schreef 35 jaar, niet 45.

Niet dat het een halszaak is natuurlijk, maar toch...

avatar van Running On Empty
4,0
itchy schreef:
Dit is al de tweede sneer die je hier uitdeelt richting een user met een andere mening. Alsof dat wel leuk is om te lezen.

Gaat mij niet om de andere mening, maar om de wijze waarop. Wees gewoon eerlijk met je mening over een plaat, maar probeer niet tussen de regels door met oubollige teksten een artiest met zijn fanbase te kakken te zetten. Dat is wat mij betreft nog vervelender. Een gewone eerlijke mening, positief of negatief, is prima en geen enkel probleem en daar reageer ik ook normaal op als ik dat zou willen.

4,5
Prachtige bijdrage van LittleBox, kan en wil ik hier nog iets aan toevoegen. Nou nee en toch weer wel. Je bent inderdaad snel geneigd de intensiteit te vergelijken met zijn beginperiode. Ik voel het als een andere vorm van intensiteit; minder trommelgeroffel, minder heftige sax-en gitaarsolo's, minder (aangenaam) geschreeuw/gebrul. De zang en teksten klinken beschouwend en tegelijkertijd fonkelnieuw, geheel natuurlijk de fysieke en mentale condities volgend. Nergens geforceerd, niet in zang of muziek, maar heel veel subtiele en serene elementen die mij erg blij stemmen. Een enorm warm bad, een magische golf die je onvermijdelijk overspoelt en voorlopig niet meer zal verdwijnen. Ben er nu al zeker van, dat is maar een heel beperkt aantal gegeven, dat deze plaat ook over 10 jaar mijn huiskamer siert.

Thekillers87327
Running On Empty schreef:
(quote)

Gaat mij niet om de andere mening, maar om de wijze waarop. Wees gewoon eerlijk met je mening over een plaat, maar probeer niet tussen de regels door met oubollige teksten een artiest met zijn fanbase te kakken te zetten. Dat is wat mij betreft nog vervelender. Een gewone eerlijke mening, positief of negatief, is prima en geen enkel probleem en daar reageer ik ook normaal op als ik dat zou willen.

Ach, laat die man. Hij probeert het op zijn manier te vertellen. Hoewel ik ook niet zo'n fan ben van zijn manier van praten, is dit gewoon prima. Het zou saai worden als iedereen alles op dezelfde manier zou gaan verwoorden. Dus laat hem met zijn ''oudbollige'' teksten maar doorgaan!

avatar van Mssr Renard
Toevallig zitten mijn vrouw en ik in een roots-periode hier. Mijn vrouw leest de krant en zegt: stiekem ben ik wel benieuwd naar die nieuwe Bruce Springsteen.

Voor mij is elke plaat ná Born in the USA de nieuwe plaat van Bruce en kan ik alleen Streets of Philidelphia opnoemen als bekend nummer ná 1990. Maar wat maakt dat nou uit? Dat maakt helemaal niets uit, antwoord ik mijzelf.

Wat wel uitmaakt, is dat er dankzij de krant, de mainstream-media zeg maar, en het feit dat deze plaat de homepage van Musicmeter siert, wij deze plaat nu hebben op staan. Weliswaar streamende via Spotify, waardoor the Boss toch een cent aan ons kan verdienen.

Tot nog toe klinkt het erg makkelijk en veilig, bovendien vind ik het wel wat vol geproduceerd. Misschien een beetje te mooi geproduceerd, maar dat hoort volgens mij bij deze artiest. Hij heeft wel echt een goede stem (nog steeds) en als songwriter kan ik er ook niet veel op aanmerken.

Toch vind ik dit meer een pop- dan een rockplaat. Een beetje rootsy, een beetje rock'n'roll, maar toch ook wel pop gewoon. Maar naar mijn mening is Bruce Springsteen toch altijd wel een artiest gewoon die leuk is voor iedereen. En gezien de score hier en de lovende reviews overal, heb ik daar wel gelijk in.

Iedereen vindt gewoon Bruce leuk, en ik kan er nou niet warm voor lopen. Het is veilig, het is heel erg netjes en ook erg vol geproduceerd en het gaat me allemaal gewoon alleen maar het ene oor in en het andere oor uit. Maar dat heb ik toch wel vaak met grote artiesten. Niet goed en niet slecht, kraak nog smaak, vlees nog vis.

Ik geef geen score, maar ben wel blij dat ik toch even gehoord heb. Ik ben ook blij te weten dat ik eigenlijk niets gemist heb, en de voorgaande Bruce-platen kan laten liggen.

avatar van PB 82
(quote)
Klopt helemaal. Daarom heb ik er ook een ‘!’ achter gezet. Ik ben waarschijnlijk wat ouder. Bij mij begon de adoratie daardoor kennelijk een paar jaar eerder. Voor mij spelen ‘Born to Run’ en ‘Darkness on the Edge of Town’ allebei in de eredivisie.

3,5
PB 82 schreef:
[...] Voor mij spelen ‘Born to Run’ en ‘Darkness on the Edge of Town’ allebei in de eredivisie.


Voor mij ook . Maar voor mij begon het met The River en Born in the USA kreeg ik als 12-jarig jongetje op mijn verjaardag dus die staan voor mij ook hoger in de pikorde dan deze brief...

avatar van Sir Spamalot
4,0
blaauwtje schreef:
Ik denk dat hij precies aanvoelt wat de mensen nu nodig hebben, kritiek op de republiekeinen heeft hij nu genoeg gehad, de Amerikanen weten precies waar hij staat en wat hij daarvan denkt, de mensen hebben gewoon amusement nodig, zonder zich daarbij druk of boos te hoeven maken op de situatie in de vs en op de wereld, gewoon een cd vol plezier in 5 dagen in elkaar geflanst, gewoon lekker terug gaan in de tijd en in gedachten de E streeters weer op het podium te zien , hopelijk blijft dat niet bij gedachten.

Deze uitspraak is vandaag een maand oud en zit al een maand rond te zwemmen in mijn hersenkronkels. In deze rare / moeilijke / donkere tijden keek ik vanaf de eerste luisterbeurt al op van deze plaat, iets wat ik ook al had bij het album The Rising uit 2002 alweer. Ik heb zijn livealbums op cd omdat ik graag livealbums hoor én omdat Dhr. Springsteen met E Street Band genoeg klasse bezit, mijns inziens ook genoeg klasse om ons met zijn helpende hand en zijn muziek doorheen deze donkere 2020 te loodsen. Nochtans, dit ligt "behoorlijk" buiten mijn veilig Metalen territorium of hoe ik blijf bijleren.

avatar van vanwijk
5,0
Ik ben begonnen bij Darkness, ik was 17 toen der tijd en begreep een nummer als Factory als geen ander. Toen ik hen daarna Live zag in Ahoy met The River Tour, ergens in april ‘81 was ik volledig verkocht, een klein menneke, dat zijn show begint met Follow That Dream..het was pvd alsof hij het speciaal voor mij zong.
Vanaf dat moment was ik Trouw aan hem, terug naar Born to Run en zijn eerste albums. Dan via het weergaloos mooie en sobere Nebraska naar Born in the U.S.A. Tunnel of Love was zijn volgende plaat die me bij de kladden greep. Een mooiere thematische echtscheidingsplaat is er zelden gemaakt (okay, Blood On The Tracks).
Zijn concerten in De Kuip zijn een groot feest. Een Working Class Hero is something to be.
Daarna is het toch iets anders. Human Touch is niet zo mijn ding maar Lucky Town is een linkse directe (Living Proof). The Rising en Magic koester ik, ook Tom Joad weet ik te vinden. Al het andere werk ( heb ik wel (Trouw is voor altijd) maar draai ik minder. Outlaw Pete en The Wrestler (van het volgens mij ietwat overschatte Working On a Dream) op mij iPhone gezet, de rest hoor ik zelden terwijl zijn concert op Pinkpop wederom een feestje was zoals hij Live altijd een feest is.
Nijmegen 2013 was groots, een integrale uitvoering van Darkness..ik heb nog kippenvel als ik daar aan denk. In de regen samen met hem, wederom Trouw gezworen.
Ook het Malieveld in 2016 was een feest.
Deze plaat is anders, of ik word ouder (speelt ook zeker een rol ) maar ik vind het een heerlijke plaat. En ja, het is niet vernieuwend, ja, misschien hier en daar een tikkie te dik aangezet, ja, heb ik dit niet al eens eerder gehoord..maar wat een heerlijke rit is het inmiddels. Ik vind er eigenlijk niet een “skipmomentje” op staan en een aantal nummers pakken me weer ouderwets bij mijn kladden. Burnin’ Train is er een van.
Ik heb opnieuw Trouw gezworen en hoop dat het mogelijk is er ooit weer eens Live bij aanwezig te zijn!

avatar van Timk
4,0
Door mijn (tegenwoordig) vrouw steeds meer van hem gaan luisteren en begon me steeds meer te vermaken met de (paar) albums die zij al had. Ik ben nu ondertussen 42 en geloof het of niet dit is mijn eerste fysieke album dat ik kocht van the Boss en ben er erg enthousiast over. Het klinkt gewoon lekker en kan niet anders dan gewoon een mooie vier geven. En nu snel verder duiken in het Euvre van The Boss.

Een mooiere thematische echtscheidingsplaat is er zelden gemaakt (okay, Blood On The Tracks).

Nou die eer is er maar voor één album, Marvin Gaye's Here, my dear
Marvin Gaye - Here, My Dear (1978)

Net geluisterd, tijd geleden dat ik een hele plaat van Bruce geluisterd heb.
De man heeft geweldige liedjes gemaakt, met name op Born to run, darkness, river & nebraska.
Na Tunnel of love mijn aandacht verloren.
Nu weer geprobeerd, de spierballenrockers vind ik niet veel aan, 1e nummer is mooi, ik ga deze niet kopen.
Ja ik weet dat ik als jonge jongen Darkness, Born to run geweldig vond, nog steeds trouwens al draai ze niet veel meer, EInd 70 draaide het om naar New Wave, postpunk, reggae, industrial, etc.
Maar Bruce hield altijd een aparte plaatsje, net als de Stones trouwens. Dat blijft zo maar deze plaat voegt niets toe.

4,5
Een hele, fijne plaat draai ik meestal een poosje en dan verdwijnt deze meestal in de lange wachtrij. Een echt speciaal, intens album daarentegen laat mij nooit helemaal los en zal doorgaans elke maand wel voorbijkomen. Letter to You lijkt regelrecht de laatste route te gaan afleggen.

avatar van vielip
4,0
Wat is One minute you're here eigenlijk een aparte eend in de bijt. Zet je totaal op het verkeerde been. En hoe mooi ik het nummer ook vind, het past eigenlijk helemaal niet bij de rest van de songs. Maakt mij persoonlijk niets uit hoor. Ik hou wel van zulke fratsen. Maar kan me voorstellen dat als je enkel de ingetogen Bruce kunt waarderen en je dit album opzet, je dan even schrikt vanaf nummer twee

Wat zijn If I was the priest, Janey needs a shooter, Burnin' train, Rainmaker, Song for orphans, Ghosts, I'll See you in my dreams en ja nu toch ook House of a thousand guitars toch heerlijke nummers!

4,5
In een interview legt Bruce uit dat de opener bedoelt is als verbinding tussen deze plaat en Western Stars. Het legt op een rustige manier uit dat deze plaat over vergankelijkheid en tijd gaat. Hij geeft aan dat dit expres zo is gedaan, als een soort bijzondere opener

avatar van vanwijk
5,0
Grootfaas schreef:
Een mooiere thematische echtscheidingsplaat is er zelden gemaakt (okay, Blood On The Tracks).

Nou die eer is er maar voor één album, Marvin Gaye's Here, my dear
Marvin Gaye - Here, My Dear (1978)

Daar gaan we dan Maartens naar luisteren, ben benieuwd!

vanwijk schreef:
(quote)

Daar gaan we dan Maartens naar luisteren, ben benieuwd!


Geniet ervan! cheers

Op If I was the Priest klinkt een oudere Springsteen als een jongere Dylan. Meer dan prachtig.

avatar van vielip
4,0
Dezz schreef:
In een interview legt Bruce uit dat de opener bedoelt is als verbinding tussen deze plaat en Western Stars. Het legt op een rustige manier uit dat deze plaat over vergankelijkheid en tijd gaat. Hij geeft aan dat dit expres zo is gedaan, als een soort bijzondere opener


Daar is hij dan bijzonder goed in geslaagd

avatar van Norrage
3,5
Het verschil tussen de nieuwe nummers en de oude nummers (Priest, Orphans en Janey) is echt schokkend. Die laatste drie zijn echt fantastisch, oprecht en gaan door merg en been. De rest van het album, met uitzondering van de sfeervolle opener, is echt cheesy, veel te poppy, kapot geproduceerd en qua tekst zwaar minderwaardig. Dieptepunt is The Power of Prayer, maar ook Burning Train, Last Man Standing en THousand guitars gaan door de ondergrens. De andere nummers gaan wel, maar doen me nou niet bepaald opveren.

Gemiddeld gezien dus best een redelijk album, maar het toont nogmaals aan dat het oudere werk van Bruce zoveel beter is.

Kanttekening: Ik kende de drie oudere nummers niet en had deze al uitgekozen als de uitschieters voordat ik las dat het oude nummers waren.

avatar van corn1holio1
4,5
Ja ik heb er wel wat hetzelfde gevoel bij; Enkele fantastische nummers die gewoon bij het beste werk van Bruce horen afgewisseld met op het randje van slechte nummers zoals The Power of Prayer en Rainmaker.
A thousand guitars vond ik in het begin ook gewoon slecht, maar na een keer of 4 luisteren komt dat beter binnen, dus ga nog even wachten met stemmen.

avatar van vielip
4,0
Ja je kunt er inderdaad ook op die manier naar luisteren. Het begint mij op te vallen overigens dat de 3 oude nummers behoorlijk van dezelfde snit zijn. Ik hoorde ze gisteren alle 3 achter elkaar en dan valt dat best heel erg op eigenlijk. Dan is het héérlijk om er een Burnin' train, Rainmaker of Ghosts voor de diversiteit tussendoor te horen.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:17 uur

geplaatst: vandaag om 11:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.